Hani YouTube yorumlarda aşağıda gözünüze çarpar ya derler işte daha bilmem kaç aylık bir evladım var. Ayrı üzüldüm gibi. Ben de anneyim, henüz on aylık sesim yükselse irkilir. Allahım o kadar sonuna kadar umutla okudum ki. Satırlarım bile yaşlı. Saat 23.41 gözüme uyku girmiyor hele bir de gerçek resmini gördüyseniz vah ki vah o kahkahaların ona ne yakıştığını okumayacak yalnızca beyninizde tasavvur olarak kalamayacak bir beden bulacak. Ben de ayrı hassasiyet oluşturdu ben de öğretmenim. Bir tevafuk her kitap bir nasip. Ah küçüğüm ah miniğim. İçinizde tanımadığınız bir hissi uyandırıyor sonra Türkiye’de ölen bütün bebekler ve tacizleri. Bu bambaşka bir kitap. Hiç yaşanmış olmasını istemediğiniz
9 yaşında annesinin yokluğuyla sarsılan ve tüm yaşamını bununla şekillendiren yazarın otobiyografik sayılabilecek romanıydı. Yaşananları güzel ve dipnotluk sözlerle ele aldı ama bazı yerlerde sıkıldım. Beni heyecanlandırmadı, sadece vaftiz annesinin gerçekleri açıklayacağı konulu sözleriyle kitaba başlayıp bunu en son açıklama detayı beni biraz merakta bıraktı.
Yine de çok daha tatlı ve içimi yumuşatacak bir hikaye bekliyordum, adı gibi.
Hiç kimse olması gereken yerde değil!
❝ Senin kaderinde küçüğüm... Ne yazık ki bir zalim olmak var.
Ne yazık ki yenilmez ruhun, başka bir ruh tarafından yenilgiye uğratılmadığı müddetçe; ne yazık ki taştan kalbin başka bir kalp tarafından çözülmediği müddetçe, senin kaderinde bir zalim olmak var, Küçüğüm.❞
━━━━━━━
Bu seriye başlarken yaptığım en büyük hata şu oldu: Duyduğuma göre 9 kitaplık bir seri olacak ama şu an yayımlanan sadece 5 kitap var. Benim yaptığım en büyük hata ise seri tamamlanmadan okumaya başlamak oldu. Çünkü gerçekten meraktan çıldırıyorum. İlk 4 kitabı okudum ama 5. kitap elimde yok ve 4. kitap öyle bir yerde bitti ki insanı resmen delirtir.
İlk 3 kitabı yaklaşık 3 yıl önce okumuştum. O dönem bir Wattpad serüvenim de vardı. Wattpad versiyonu ile kitap hali arasında farklar vardır ama açıkçası çok hatırlamıyorum çünkü o versiyonu okuyalı uzun zaman oldu ve zaten tamamlamamıştım.
Bu Mart ayında verilen o kısa tatilde, resmen aşermiş gibi fantastik kitap okuma isteğiyle dolduğum bir dönemde, okuyacak bir şey bulamayınca bu seri aklıma geldi. Tekrar elime aldım ve ilk 3 kitabı hatırlamayınca tekrar okuyup 4. kitabı da bitirdim.
Ve şunu net bir şekilde anladım: Tamamlanmamış bir seri okumak büyük bir hata. Çünkü meraktan kıvranıyorsun ama elinde devamı yok. Beklemek zorundasın. Üstelik 5. kitap da elimde yok, ne zaman ulaşır onu da bilmiyorum. Gerçi bir şekilde zaman yaratıp okurum ama şimdilik tamamen bekleme sürecindeyim.
Kitabın konusuna gelirsek; İstanbul’da doğaüstü olaylar baş göstermeye başlıyor. Normal olmayan büyüklükte kurtlar, yer altından çıkan yılanlar ve ürkütücü kar fırtınaları derken şehir bambaşka bir hâl alıyor.
Ana karakterimiz Mahinev, 21 yaşına bastığında babaannesinden bir kitap hediye alıyor. Ama bu kitabı açması, onun başka bir dünyaya geçmesi anlamına geliyor. Bu
*Metin içeriğine dair olaylardan bahsederek okuma zevkini kaçırabilecek unsur uyarısı *
Léa, 50 yaşında hedonist, görmüş geçirmiş, usülleri ve kültürü olan soylu bir kadındır. Kendini diğerlerinden ayırdığı benzer özellikler taşıyan anasının gözü kadınlarla gündem ve gösteriş alışverişi yaparlar. Bu kadınlardan birinin oğlu olan 25 yaşındaki Chéri’yle altı yıl birliktelik yaşarlar. Bu birliktelik sırasındaki iletişimleri ego savaşları gibidir. Léa hep Chéri’sini öğütleri ve öğretileriyle; neyi nasıl yapması gerektiğini deneyim farkını kullanarak üstünlük taslayarak çiğner. Léa her zaman çok anlayışlı ve kibardır da. Güzelliğinin farkında olan Chéri ise buna karşılık hayata dair üstün öğretiler kazandığına inanmaktayken gençliğini yakmaktadır. 19 yaşından 25’ine kadar Léa ile geçirmiş olduğu zamanı güzel bir genç kadınla evlenerek sonlandırdığını düşünürler. Fakat o sırada yavru ceylanıyla tanışan tazı kendini üç aylık bir depresyona sürükleyecektir. Hikayenin sonunda Léa müthiş acısına rağmen Chéri’yi çılgın bir anne tarafından değil de bir sevgili tarafından gençliği gençlikte öğrenmesi üzere itekler.1 İçerisinde iken değil sonrasında anlamış olduğumuz sonuçların trajik kabülüyle sonlanır.
1. “Ben de Lili kadar bitiğim… Çabuk, çabuk, küçüğüm, git gençliğini ara. Kocakarılar senin gençliğini ancak kemirdiler, ama o hala var, seni bekleyen genç kadında ara gençliğini. Gençliği onda tattın. Gençliğin doyurmadığını, fakat her zaman ona dönüldüğünü bilirsin. Hem karşılaştırma yapmaya dün geceden başlamadın… Ama ne diye öğüt verip duruyorum, ruhumun soyluluğunu göstermek mi istiyorum? Sizin ikinizle ilgili ne biliyorum ki! O seni seviyor muhakkak. Senin üzerine titremek sırası onda şimdi. O seni sapık bir anne gibi değil, bir sevgili gibi sevecektir. Sen ona şımarık
Hayatımın en mutlu ânıymış, bilmiyordum.Dergi
Neden toplum olarak “bir anda popüler olan” şeylere yöneliyoruz?
Neden bundan 18 yıl önce yazılan 
Masumiyet Müzesi, 18 yıldır hiç olmadığı kadar okunuyor ve bütün satıcıların çok satanlar listesinde?
Neden akışım Masumiyet Müzesi ile dolu ve neden bu derginin kapağında Masumiyet Müzesi var!
Bir şeyleri keşfetmemiz için dillere düşmesi mi gerek?
Az bulunan incelikleri keşfetmek için mücadele vermek daha keyifli değil mi?
Aynı şeyi 
Kral Kaybederse ile de yaşamıştık, kimsenin yüzüne bakmadığı kitap bir anda farklı kapaklarda vitrinlerde poz veriyordu. Hiç olmadığı kadar popülerdi üniversite yıllarımda Kürk Mantolu Madonna, sırf o yüzden okumak için beklediğimi biliyorum yıllarca. İsterdim ki bir diziyle değil, kitap eleştirileriyle, edebi bir yolculukla keşfedelim okuyacağımız eserleri. O kıvılcım bizden gelsin! İşte o zaman, gün gelir de dizisi/filmi çıkarsa önceden keşfetmenin verdiği haz paha biçilemez olur! #241583839
“Artık günümüzde Kadınlar Günü çoğunlukla burjuvalar arası bir hediye alışverişi, orta sınıf için bir ‘piyasa canlandırıcı’, işçi kadınlar içinse sadece takvimde sıradan bir gün.”
Dündü değil mi?
Bitti!
Hediyelerle kutlandı, sosyal medyaya story dediğimiz şeylerden atıldı, o gün bile gerçekleşen kadına şiddet olayları ve kadın cinayetleri sümenaltı edildi. Peki ya bugün ve geriye kalan günler? İsterdim ki o güne yönelik duyarlılık etkinlikleri gerçekleştirilsin, konferanslar verilsin, bir gün olsun kitle iletişim araçlarında psikologlar, sosyologlar sahne alsın! Dün alınan çiçekler bugün soldu, dün var olan kadınlar bugün öldü, tıpkı önceki günlerde ve ondan önceki günlerde ölenler gibi. “Çünkü her sevgide biraz da cinayet bulunur,” diyor 
Edip Cansever, sevmeyin kadınları ve çocukları böyle sevecekseniz eğer.
“Artık en büyük korkumuz
Masumiyet Müzesi, 18 yıldır hiç olmadığı kadar okunuyor ve bütün satıcıların çok satanlar listesinde?
Neden akışım Masumiyet Müzesi ile dolu ve neden bu derginin kapağında Masumiyet Müzesi var!
Bir şeyleri keşfetmemiz için dillere düşmesi mi gerek?
Az bulunan incelikleri keşfetmek için mücadele vermek daha keyifli değil mi?
Aynı şeyi Kral Kaybederse ile de yaşamıştık, kimsenin yüzüne bakmadığı kitap bir anda farklı kapaklarda vitrinlerde poz veriyordu. Hiç olmadığı kadar popülerdi üniversite yıllarımda Kürk Mantolu Madonna, sırf o yüzden okumak için beklediğimi biliyorum yıllarca. İsterdim ki bir diziyle değil, kitap eleştirileriyle, edebi bir yolculukla keşfedelim okuyacağımız eserleri. O kıvılcım bizden gelsin! İşte o zaman, gün gelir de dizisi/filmi çıkarsa önceden keşfetmenin verdiği haz paha biçilemez olur! #241583839
“Artık günümüzde Kadınlar Günü çoğunlukla burjuvalar arası bir hediye alışverişi, orta sınıf için bir ‘piyasa canlandırıcı’, işçi kadınlar içinse sadece takvimde sıradan bir gün.”
Dündü değil mi?
Bitti!
Hediyelerle kutlandı, sosyal medyaya story dediğimiz şeylerden atıldı, o gün bile gerçekleşen kadına şiddet olayları ve kadın cinayetleri sümenaltı edildi. Peki ya bugün ve geriye kalan günler? İsterdim ki o güne yönelik duyarlılık etkinlikleri gerçekleştirilsin, konferanslar verilsin, bir gün olsun kitle iletişim araçlarında psikologlar, sosyologlar sahne alsın! Dün alınan çiçekler bugün soldu, dün var olan kadınlar bugün öldü, tıpkı önceki günlerde ve ondan önceki günlerde ölenler gibi. “Çünkü her sevgide biraz da cinayet bulunur,” diyor Edip Cansever, sevmeyin kadınları ve çocukları böyle sevecekseniz eğer.
“Artık en büyük korkumuz
Mahira Ayazkan 22 yaşında, bilgisayar mühendisliği 3.sınıf öğrencisi, çılgın, yerinde duramayan, sürekli belaya bulaşan kızımız. Volkan ve Kartal'ın biricik kardeşi.
Sancak Kızıltepe. 27 yaşında başarılı bir avukat. Kızıltepe mahallesinin en eski sakinlerinden. Volkan'ın en yakın arkadaşı.
Mahira'nın babasının ölümünden sonra abileri ve Sancak ona kol kanat gererler, korurlar, el üstünde tutarlar. Sancak abi der ona hep çünkü abisinin arkadaşıdır ve abi gibi onu koruyup kollar. Bir gün yine başını belaya sokar, sokakta Sancak'a yakalanır. Onu bu dertten kurtarır. Ama ceza verecektir. Kardeşine ders çalıştırmasını ister, yanında sekreter olarak çalışmasını. Sancak çocukluğundan beri Mahira'yı sevmektedir. Mahira onun dünyasıdır. Tüm kalp acılarını, haylazlıklarını görmüştür. Sevdiği her şeyi abilerinden daha iyi bilir. Sancak temiz seven adamlardan.
Bir gün iyice gıcık olur Sancak'a çünkü ona sürekli küçüğüm diye hitap eder. Derken evde gün esnasında bir defter çıkar orada Sancak ve Mahira eşleştirilmiştir. Mahallenin çöpçatanı bir teyze tarafından. İlk kez o an Mahira'nın içine bir şeyler kımıldanır. Artık Sancak abi değil Sancak olmuştur.
Derken bir sürü belaya bulaşıyor. Alkol alıyor sarhoş oluyor hepsinde Sancak onu buluyor. Hiç beklemediği anda Sancak hep bir adım arkasında. Sancak karakteri efsaneydi. Sancak'ın annesi de farkında ama söyleyemiyor derken çöpçatan teyze anneleri ikna ediyor. Volkan bile anladı ama bizimkiler birbirine itiraf edemedi.
Derken birbirini sevdiklerini anlayacakları olaylar oldu. Sonunda aşklarını itiraf ettiler. İkisi de birbirine deli gibi aşık ama Sancak 20 yıldır aşık. Mahira ise nasıl fark etmediğinin şokunda. Derken belalar eksik olur mu olmaz. Geçmişten bir isim geliyor bu aşkın ortasına düşüyor. İlk kitap fena bir yerde
