"Çeteci akşamları"nı öğrenmişti artık. Mevsimler, şartlar feğişir fakat, bu akşamların ana çizgileri değişmezdi. Özleyişler, günün başlangıcına hiçbir zaman benzemeyen bitişler, sebepsiz hüzünler ve bir açıklama, bir bildiri bekler gibi rakıyı, o yoksa uykuyu bekleyişler.
Gülmek ve gülmek için sebepler icat etmek lâzımdı.. takılmak, şakalaşmak için hiçbir fırsatı kaçırmamalıydı. Fırsat mı yok? Bunu da icat etmek lâzımdı. Neşe de dua kadar destekliyordu insanı.