Aşkın şeffaflığına, temizliğine aşkın doğasından başka her şey karılınca, metalaşan aşk özünden yalıtılıyor. Bu yüzden nice yanılsamanın ve cinsel tercihin adı yine "aşk" olarak aramızda dolaşıyor. Adı dolaşıyor ama kendisi pek ortalıkta görünmüyor.
Şiddetin örselediği çocuklukların onulmaz yaralarını hasta ilişkilere taşımak için insanlar, yine de Leyla'larını hummalı bir arayışla bekliyorlar...
Reklam
Leyla, hiç de güzel değilmiş. Mecnun'a sormuşlar: "O kadar eziyet bunun için miydi?" Mecnun yanıtlamış: "Hayır, gönlümdeki Leyla içindi..."
Herkesin gönlünde bir Leyla var. Günümüz insanının yazgısı, biraz da gönlündeki "meçhul" Leyla'yı bulamamak olmalı. Üstelik herkes bir başkasını seviyor ve büyük çoğunluk kendisini sevene aşık değil.
Sokrates, "benim tek bilgim var, o da aşktır" derken, günümüz insanının büyük oranının en son bilgisi aşk şimdi.
"Ne oldu, Emre? Bak yüzüme. Söyle. Ne oldu?"
"Leyla öldü. Sen beni yaşıyor sanıyorsun."
"Tekrarla. Tekrarla, Emre."
"Leyla öldü. Sen beni yaşıyor sanıyorsun." "Tekrarla! Tekrarla, Emre."
"Leyla öldü. Sen beni yaşıyor sanıyorsun."
"Tekrarla. Tekrarla oğlum."
"Leyla öldü. Ben yaşıyorum."
Doğru üstadım, lakin Mecnun'un elbette aklı vardı, ama aklını bütün gücüyle yalnızca Leyla'ya kapatmıştı. Bizim hastalardan çoğu işte onun gibi. Akıl melekeleri çalışıyor, ama kendilerini yalnızca bir hedefe kilitledikleri, akıllarını sevdikleri kişiyle örttükleri için başka hiçbir şeye tepki vermiyorlar. Sevdikleri bir güneş ve onlar da güneşin ışığına tutuluyorlar. Güneşten kaçmaları mümkün olmadığı gibi onu kuşatmaları da mümkün değil. İşte bu yüzden varsa yoksa güneşe bakıp ağlıyorlar. Güneşe bakınca ağlayan birinde irade söz konusu mudur? Kim güneşe bakar da gözleri yaşarmaz ki?!..
Neden sen br çğ damlası gb
Böylesne ttrek, böylesne hassas görmelym?
Oysa yorgun kalbm üşürken.
Şmd donuk gözlerm acıyı taşıyor.
Sen, hayran olduğum düşsel kadın.
Br buz dağı gb olan kalbn
Bütün nsanlara acı çektrmek çn m böyle.
Yoksa sadece senn çn yaşayanlara mı?
Reklam
Reklam