Ama bu gecelerin beni asıl şaşırtan yanı, gündüzleri heybetleri ve kıyafetleriyle dıştan bakanlarda ihtişam, özlem, imrenme, belki biraz ürküntü ve saygı uyandıran bu adamların, karanlık çöküp de kendileriyle baş başa kalınca aslında birer çocuk gibi ağlamalarıydı. Hemen hepsinin kalbini kanatan, uzaklarda bıraktıkları bir Leylâ vardı ve ben bazen kendimi onlardan daha şanslı hissediyordum.
Küçük tesadüflerden büyük anlamlar çıkarmaya çalışma.
Reklam
İkametgah gerekmediği zamanlar niçin muhtar Leyla’ya uğramam gerektiği konusunu tam anlayabilmiş değilim. Her seferinde bu tantanayı yapıyor. Bana küsüyor. Sanki sevgilisiymişim de onu hiç aramıyormuşum gibi davranıyor. Ona gözlerinin ne kadar güzel olduğunu ve ne denli zayıfladığını söylüyorum,
Sevdamı, hasretimi avuttum vuslat için,
Kalbimin volkanına küçük bir damla düştü...
O damlayla söndürdüm lavlarını gönlümün,
O küçücük umuttu beni sana bağlayan,
Dün artık yüreğimde sevdalarım buz tuttu,
Duyguların çölünde çiçekler açsın yine...
Ayrılık her şeyimi götürdü dost elinde,
Secdelerime gölge düşmeden gel, ne olur!
Rabıtamı bozacak Leyla olma dilimde,
Bu yöneliş sonunda bilmem ki neyi bulur?
Hududu aşmayan aşk, masum bir alışkanlık,
Sana adanmış olmak, yürekteki şaşkınlık...
"sen Leyla değilsin" dedi Mecnun
kavuştuğu andı
çıldırmış sanıldı
Reklam
Reklam