Kahraman olmak zordur.
Ama bir efsaneye dönüşmek çok daha tehlikelidir.
Dune'un sonunda Paul Atreides, Arrakis'in çöllerinden çıkarak evrenin en güçlü insanına dönüşmüştü. Dune Mesihi ise bu yükselişin zaferini değil, bedelini anlatıyor.
Aradan geçen yıllarda Paul artık yalnızca bir imparator değildir. Milyarlarca insan tarafından kutsal bir figür, yaşayan bir peygamber ve neredeyse bir tanrı olarak görülmektedir. Onun adına yürütülen cihat, galaksiyi kana bulamış; milyonlarca insan, Muad'Dib'in kutsal savaşı uğruna hayatını kaybetmiştir.
Oysa Paul'un en büyük trajedisi burada başlar.
Çünkü geleceği görebilmektedir.
Ve gördüğü geleceklerin hiçbiri onu gerçekten özgür bırakmaz.
Frank Herbert bu romanda alışılmış kahraman hikâyelerini ters yüz ediyor. Güç kazanan bir adamın zaferini değil, gücün altında ezilen bir adamın yalnızlığını anlatıyor. Paul'un sahip olduğu yetenekler onu yenilmez yapmıyor; aksine kaderinin esiri hâline getiriyor.
Roman boyunca entrikalar, suikast planları, Bene Gesserit oyunları ve siyasi mücadeleler hikâyeye yön verirken, asıl mesele her zaman aynı kalıyor:
Bir insan geleceği biliyorsa, gerçekten özgür olabilir mi?
Dune Mesihi'nin en büyük başarısı, ilk kitabın görkemli yükseliş hikâyesini karanlık ve sarsıcı bir sorgulamaya dönüştürmesi. Herbert burada gücün, dinin ve lider kültünün ne kadar tehlikeli sonuçlar doğurabileceğini gösteriyor.
Bu kitap bana bir kahramanın nasıl tanrılaştırıldığını değil, tanrılaştırılan bir insanın nasıl yalnızlaştığını anlattı.
Ve son sayfayı kapattığımda geriye şu düşünce kaldı:
Belki de geleceği görmek bir lütuf değil, insanın taşıyabileceği en ağır lanettir.
Nickel Çocukları
Nickel Çocukları’nı bitirdiğimde uzun süre kitabın kapağına bakakaldım. Bazı kitaplar okunup biter, bazılarıysa son sayfadan sonra insanın içinde yaşamaya devam eder. Nickel Çocukları bende tam da böyle bir etki bıraktı; sarsıcı, unutulmaz ve kapağını kapattıktan sonra bile zihnimden çıkmayan bir roman oldu.
Colson Whitehead yalnızca acı bir hikâye anlatmıyor; edebiyatla gerçeği öyle ustalıkla birleştiriyor ki okur kendini hem bir romanın içinde hem de tarihin karanlık bir döneminin tam ortasında buluyor. Dilindeki sadelik, anlatımındaki güçle birleşince sayfalar adeta uçup gidiyor. Kitabın en büyük başarısı da burada yatıyor sanırım: Böylesine ağır bir konuyu anlatırken bir an bile okuru hikâyeden koparmıyor.
Ama beni en çok Elwood etkiledi. Çünkü o yalnızca bir karakter değil; inancın, umudun ve adalet arayışının sembolü. Martin Luther King’in sözlerine tutunan, dünyanın daha iyi bir yer olabileceğine gerçekten inanan, haksızlık karşısında geri adım atmayan bir çocuk. Onun zekâsı, bilgeliği ve yaşına sığmayan olgunluğu hayranlık uyandırırken, yaşadıkları insanın içini parçalıyor.
Roman boyunca en çok canımı yakan şey, Nickel’de çocukların yalnızca çocukluklarının değil, geleceklerinin de çalınmasıydı. Elwood’un kaybı bu yüzden bu kadar ağır geliyor. Çünkü onunla birlikte yalnızca bir hayat değil, gerçekleşebilecek onlarca ihtimal de yok oluyor. Belki çok iyi bir öğretmen, belki bir avukat, belki de insanların hayatını değiştirecek bir lider olacaktı. Bunu asla öğrenemeyecek olmak insanın yüreğini sızlatıyor.
Whitehead’in anlattığı hikâye belirli bir döneme ait gibi görünse de aslında çok daha evrensel. Gücün kötüye kullanılması, adaletsizlik, önyargılar ve sessiz kalmanın bedeli bugün de güncelliğini koruyor. Bu yüzden Nickel Çocukları sadece geçmişi anlatan bir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Üstü Örtülmüş Toplumsal Yaralarımız (DİKKAT SPOİ OLABİLİR!!!)1000Kitap
"Zülfü Livaneli’nin Mutluluk kitabı, töre adı altında öz kuzeni tarafından ölüme götürülen Meryem’in hikayesini konu alıyor. Bu kitapta benim gördüğüm; aslında eskide kaldığını düşündüğümüz toplumsal yaralarımızın kapanmadığı, sadece üstünün çok güzel örtüldüğüydü. Masum bir kız çocuğunun çaresizliğini, kendini dini bir lider olarak gösteren amcasının ona yaptıklarını Meryem’in suçu gibi göstermesi çok içten ve vurucu şekilde anlatılmıştı kitapta.
Livaneli, bir tarafta bu karanlık töre iklimini işlerken, diğer tarafta batılılaşmış ama kendi içsel bunalımlarında, sahte ve bencil konfor alanlarında kaybolmuş İrfan Kurudal karakteriyle bize muazzam bir tezat sunuyor. Kitap ilerledikçe anlıyoruz ki, ister bir dağ köyünde feodalitenin gölgesinde olalım, ister lüks bir teknede modern dünyanın tam göbeğinde... İnsan, başkalarının onun için yazdığı o ikiyüzlü, bencil senaryoları ve dayatmaları yırtıp atmadığı sürece asla gerçek 'mutluluk' kapısını aralayamıyor. Meryem'in o masum ve tertemiz direnişi, hepimizin içindeki özgürlük arayışına tutulmuş bir ayna gibiydi. Kesinlikle herkesin okuması ve o örtülen yaralarla yüzleşmesi gereken bir başyapıt. "
ispanyol yazar laura esquivel'in kaleminden çıkan okuması oldukça güzel bir kitap.
uzun zamandır başladığım kitapları bitiremem, yada çok zor bitirme hastalığına yakalanan biri olarak, kitap kulübünün ayın kitabı seçmesi sayesinde bu kitaba başladım. 1 günde bitti kitap. şaşkınım. neyse kitaba ve konusuna gelelim.
önce sadece yemek tarifi okuyacak gibi gelse de kitap, hayatı mutfakta geçen bir kızın annesi.işe, kardeşleri ile, mevcut siyasi durumlar ve en çokta kendi benliği ile çabalayıp durmasını okuyoruz. annesi oldukça despot bir lider olan tita, ailenin en küçük kızı. aile geleneğine göre, hiç evlenemeyecek ve annesine bakacak ömrü boyunca. ne yazık ki, evdeki gelenek çarşının kurallarına pek uymuyor. ee tita da biraz asi bir kız. öyle kalıplara uymaya pek hevesli değil. ( yanlış olmasın, ergenlikten falan değil anladığım doğumundan beri asi çocuk. ) erken doğan tita, mutfakta nacha tarafından büyütülüyor. (hemen parantez, kitapta en sevdiğim karakter. naif, bilge, öğretici. yok yok kadında.) asi kızımız tabii ki bir beyefendiye aşık oluyor ve evlenmek istiyor. herşey biraz da burdan sonra başlıyor zaten, titayı istemeye gelen aileye annesi büyük ablasını teklif ediyor. onlarda tamam diyor! (ne saçma iş, okurken gidip dövesim geldi pedro yu net.)
sonrası biraz sarkastik bir hal alıyor bence, değer yargıları, hak adalet, yaşam, kim neyi neden yaşıyordu, hayat bu muydu falan diye düşünmeden edemedim. tita birçok haksızlığa uğrasa da, aşk gerçekten bu kadar güçlü bir duygu muydu? bunu hep sorguladım. sanırım bi noktadan sonra asla hak veremedim tita'ya. ama olsun, en azından o seçimi ile mutlu oldu.
aşk romanı olduğuna kanaat getirdim bitirdikten sonra, herkese uymayabilir ama en azından bir şans verilebilirbelki.
Puan vermedi
Günahkarlar serisinin ikinci kitabı olan Günahkarın Gücü’nün yorumu ile geldim.
Bu kitabı ilk kitaptan çok daha fazla sevdiğimi söyleyebilirim. Çünkü erkek karakterimiz sevdiği kadını pamuklara sarıp sarmalayan, bebek gibi seven bir adam.
Hadi konusuna geçelim;
Bu kitapta Teşkilat’ın beş üyesinden biri olan, İrlanda mafyasının lideri Liam Byrne ile tanışıyoruz.
Kadın karakterimiz Kiara ise aslında İrlanda mafyasının adamlarından birinin kızı fakat bunu asla bilmiyor. Hatta babası Jimmy, kızını koruyabilmek için ona kendi soyadını bile vermemiş.
Mafyadan tamamen uzak bir hayat yaşayan Kiara, Byrne Holding’de çalışmaya başlıyor. Ancak çok geçmeden müdürü tarafından tehdit ve şantajla rahatsız edilmeye başlanıyor. Kiara’nın en çaresiz anında ise Liam devreye giriyor ve her şey çok daha güzel bir hâl alıyor.
Babasının bu durumu öğrenme anı ise kitabın en üzücü sahnelerinden biriydi.
Bu arada Liam’ın dokunamama gibi hassas bir durumu var. Tokalaşmaktan bile kaçınan bu adamın, Kiara’ya dokunabilmek için verdiği çabalar ise gerçekten şahaneydi.
Kiara’nın gerçek kimliğini öğrenen Liam, elbette bir lider olarak teklifini yapıyor ve istediğini alıyor.
Kiara’nın babasına ettiği yemin ise benim favori sahnem oldu.
Yine keyifle okuduğum bir kitap oldu. Türü sevenlere elbette tavsiye ederim.
Eser dönemin parçalanmış İtalya'sını güçlü bir lider altında birleştirmek ve (Fransa, İspanya, Osmanlı) gibi yabancı güçlerin işgali altından kurtarmak adına dönemin Floransalı yöneticisi (Muhteşem Lorenzo) lakaplı Lorenzo de Medici'ye ithafen yazılmıştır. Muhteşem Lorenzo, Medici ailesine en şaşalı dönemini yaşatan isim olmasına rağmen aynı zamanda büyük Medici yıkımına sebep olacak durumlar da (devlet yöneticilerine borç verilmesi, merkezden uzak şehirlerde yer alan banka şubelerindeki kontrolün gevşetilmesi, ekonomi yerine yoğun kültür-sanat faaliyetlerinin yapılması, banka kurallarının çiğnenmesi) onun döneminde yaşanmaya başlamıştır. En güçlü anın aynı zamanda en zayıf anındır misali...
Eser amaca giden her yol mübahtır görüşünü esas alarak bir hükümdarın iktidarı nasıl elde edebileceğini, koruyabileceğini ve devletin yönetimini nasıl sürdürebileceğini anlatır. Kitapla ilgili çeşitli kavramlar ise şunlardır: Virtu; hükümdarın zekası, askeri dehası ve öngörüsü iken fortuna ise talihidir. Hükümdar virtuyu kullanarak fortunayı kendi lehine çevirebilmelidir. Hükümdar kendine görünüşsel bir kült yaratabilmelidir. Sevilirken aynı zamanda korkulmalı, tilki kadar kurnaz iken aynı zamanda aslan misali güçlü olabilmeli, nefret unsuru haline gelmemeli, durumlar ve olaylar karşısında esnek bir tutum sergileyebilmelidir. Yazara göre devlet kalıtsal ve yeni devlet olarak ikiye ayrılmaktadır. Kalıtsal devlet oturmuş sistemi nedeniyle görece kolay yönetilirken; yeni devlet her şeyi sıfırdan aldığı için görece zor yönetilir. Yeni devlet iyidir... Devletin temel dayanağı ise askerleridir. Ulus modeli askerlik yurttaş bazlı orduya dayandığı için güvenilirdir; paralı askerlik ise kozmopolit yapısı nedeniyle sadakatsizdir ve sıkıntılıdır. Bu kavramların geneline katılmakla beraber
