Sanki yapay zeka interneti ele geçirmiş gibi hissediyorumAlıntı
İbnü'l Arabî'ye göre esari kelamcıların kabul etmekten çekindikleri cevher-araz görüşünün gerektirdiği sonuç ise, bütün alemin her an yaratıldığı tecdid-i halk fikridir ve bu fikrin kabul edilmesi tek gerçek hakikatin Tanrı olması anlamına gelecekti.
Hezkirin dînîtî yeKurdî
Ji bona ji te hezkirinê
Sedemek tiq û tenê,
Lê hezar û yek hene
Ji bona nehezkirinê.
Ew yek,
Girantir davêje di mêzîna dil
Ji hezar û yekê dinê.
Gelo teraziya dilê min
Ne li saz e? An jî
Eqlê min hêsîr e, ji pejnan ra.
Lewra
Ne maqûl e, ku
Hezar û yek siviktir bin ji yekê,
Û yek ji hezar û yekê bêtir.
Saetek şêst deqe ye, lê tu
Di her salîseyê de li bîra min
Û di her salîseyê de bi awakî di
Hişê min, fikra min li hev dixî
Jiyanê li ber min dikî cehennem.
Di helbestên li nav rûpelên Hawarê de belav bûne, teswîreke jinan ya cuda balê dikişîne. Li vir jin ne tenê dayik, xweh, destgirtî an jina mêrekî ye. Welat bîzzat bi jinê, an wek destgirtiyekê, dayikekê an wek xwehekê tê tesewirkirin. Teswîra welêt ya wek jinekê di wê dewrê de û di beriya wê de gelek mînakên wê hene. Yek ji wan wêjeya farisî ye ku Afsaneh Najmabadi¹ ji bo wêjeya Îranê ya sedsala 19mîn têkiliya wê bi wêjeya klasik re datîne û wisa şîrove dike: Welat wek laşê jinekê hatiye texeyyulkirin ku mêr divê bêtir jê hez bikin, xwedî lê derkevin, di rêya wê de bên kuştin. Çawa ku di helbesta klasîk de eşqa îlahî bi laşê jinê dihate texeyulkirin, an di laşê jinê de rû dida, vêga eşqa welat di laşê jinê de rû dide. Lê di encamê de, ev rabêjeke wisa bi xwe re tîne ku jin jî wek welat divê bê parastin, pêdiviya welat bi parastina mêran heye, ne ya jinan. Jin ne dikare li welêt xwedî derkeve ne dikare li xwe xwedî derkeve. Namûsa wê namûsa mêran e, divê xwedî lê bê derketin, ji tecawiza neyaran bê parastin. Ji bo seferberkirina mêran ew têgehên pre-modern li vir dikevin bin xizmeta têgeheke modern, neteweperweriyê.
Sayfa 31
“Êvar e. Bihareke rengîn li dar e. Ji rojan, rojeke xweş û geș e; duşem e, şemî ye, în e, yekşem e, kijan roj e îro nizanim, lê ji êvaran êvara Newrozê ye û bi ser de jî bihar e, dil piçeki har e, aramiyê xwe li gerdûnê pêçaye.”
Onun görevi, Hesaba çekilmenin ve ardından da Ahiret'te korkunç bir azabın geleceğine inanmayanları uyarmaktan ibarettir. Aynı şey, beşfr kavramı için de geçerlidir. Fakat, öyle
görünüyor ki, beşfr ile nezir arasında küçük bir fark vardır. İbni Arabi'nin (Ahkamu'l-Kur'dn kitabının yazarı) analizine göre, el-beşare, sadece, hoş bir şey hakkında verilen malumat de ğildir, bilakis, beşfr, iyi haberi taşıyan ilk kişidir (evvelu muh birin bi'l-mahbub); öte yandan, en-nezare, hoş olmayan bir şey hakkında verilen bir malumattır ve bu malumatı veren herkes, nezfr'dir; kavram, haberi verenin, bunu yapan ilk kişi olması şartını içermez.
Antere'ye ait aşağıdaki beyit, konuyla ilgili en önemli kavram ları bir arada ve tek bir yerde sunması bakımından ilginçtir:
Şair şunu vurgulamak istemektedir: henüz olmamış bir şey için üzülmek büsbütün aptalcadır; zira geleceği tahmin etmek, aslında imkansızdır. O, "kaç kez" der: "bize gelecek kötülük leri önleme teklifinde bulunan bir uyarıcının, sonunda, müj deli haberlerin bir elçisi olduğu ortaya çıkmıştır!"
Sayfa 366 - Pınar yayınları 2012
