Köşkün bahçesinde tanıştığımız o günden sonra Ada, beni daima Mabel diye ünledi. Bunu ikimizden başkası bilmez.
Ada, bana sadece ikimiz yalnızken Mabel diye seslenir. Mektupları Mabel diye başlar.
Mabel genellikle farklı tarzda kitaplardan
hoşlanırdı. Öncü kızlar, atları eğiten ya da okul piyesinde başrol oynayan kızlarla ilgili kitapları severdi.
Mabel'ı tekerlekli sandalyesiyle gezdirmeye çıkarmama benziyordu. Bu işi ertelemek için bir düzine neden bulurdum. "İtmek için bacakların olduğu için minnettar olmalısın," derdi Annie Hala (sokakta tekerlekli sandalyeyi iterken görülmekten hoşlanmadığımı bilirlerdi). Ama ben böyleyim, kişiliğim bu. Elimden başka türlüsü gelmiyor.