Han Kang’dan okuduğum üçüncü kitap oldu. Daha önce Vejetaryen ve Çocuk Geliyor’u okumuştum. Her kitapta farklı bir konuya odaklansa da Han Kang’ın yazımında beni etkileyen ortak bir taraf var, en ağır duyguları bile sakin ve sade bir dille anlatabilmesi. Beyaz Kitap’ta da bunu hissettim.
Han Kang bu kitapta klasik anlamda bir roman yazmıyor. Denemelerden oluşan bir yapıyla ilerleyip beyaz renkten yola çıkarak bizi duygular üzerine düşündürüyor. Bu yüzden kitap boyunca bir hikayenin peşinden gitmedim. Daha çok bazı duyguların etrafında dolaştım.
Kitap boyunca beyaz nesneler ile karşılaşıyoruz. Bir kar tanesi ya da bir beyaz manolya bazen uzun uzun düşündürdü. Belki de normalde üzerinde durmadan geçeceğimiz şeyler, burada başka anlamlar kazandı. Her kısa metin farklı bir duygunun kapısını araladı. Her biri kısa metinler aracılığıyla farklı duyguların kapısını aralıyor. İlk başlarda parçalı bir yapı gibi görünen kitap ilerledikçe parçaların bir araya gelerek görünmeyen bütün olduğunu hissettirdi.
Han Kang’ın kitaplarının ortak bir yanı var, kitap bittiğinde sizi hemen bırakmıyor…
Merhabalar değerli kitapseverler! Bugün sizlere Manolya Besant’ın kaleminden çıkan Kronmatronx adlı kitabı tanıtmak istiyorum.
Ana karakterimiz Melis; annesi, babası ve erkek kardeşiyle yaşayan, okulunda oldukça popüler bir lise öğrencisidir. En büyük hayali ise başarılı bir pop yıldızı olmaktır. Bir gün okul dolabında bulduğu gizemli notların peşine düşen Melis, tam bu sırrı çözmeye çalışırken komşusundan hayatını değiştirecek bir müzik albümü hediye alır. Bu albümle birlikte hayallerine kavuşup bir pop yıldızına dönüşür. Ancak her şey harika giderken aniden başlayan uyurgezerlik nöbetleri, onu hiç beklemediği bir yere; bir psikiyatri kliniğine sürükler. Sonra neler mi oldu? Sonrası kitapta!
Fantastik ve genç kurgu severler için oldukça akıcı bir eser. Özellikle fantastik ögelerin yer aldığı bölümler benim için çok farklı ve keyifli bir deneyim oldu. Ayrıca sayfalar arasında yer alan QR kodlar sayesinde hikayeye müziklerin eşlik etmesi fikrine bayıldım. Yazarımızın kalemine sağlık, okuyucusu bol olsun."
Reklam
Eskiler kemâle erme sürecini kısaca füsûn, cünûn ve sükûn olarak formüle ederlermiş. Yani önce etkilenir insan, sonra bu etkiyle sahip olduğu aklı terk eder/değiştirir...son olarak Yeşilçam filmlerinden bildiğimiz deliliğin ardından gelen sessizlik. Kemal'in sonu suskunluk/sessizliktir. Çünkü kemal'de her şey yerli yerindedir... yerini bulmuştur, arayışın sesleri kesilmiştir...
Baş karakterimiz Füsun sanırım böyle bir güzergâhın koşucusu olarak bu isimle hikayeye konu olmuş. Kitabın gelişme bölümünde ibn Arabi ve Mevlana'dan bunca dem vurulması sanırım bu düşüncemi destekliyor. Nereden nereye'si bu idi kitabın.
İntihara giderken Meryem ile karşılaşır Efsun. Meryem bir oğul sahibi. Çocuğun adı Ali. (Neredeyse İsa olacakmış diye düşünmedim değil. Her iki isim de üç harfli ve a-i harflerini içeriyor) Yeni bir hayata tutunur Efsun bu karşılaşmanın ardından. Ali'ye kısmî annelik yapar. Çok sevdiği eski erkek arkadaşından ayrılır. Yeni yaralar edinir kendine ve ilk olarak 'terk etme'yi hedefler. İlk yerli eski sevgilisine dairdir. Sonra işi. Sonra evi...
Katmanlarına ayırarak okunduğunda derinleştirilebilecek bir kitap olduğunu hissettim ben. Tasavvuf çerçevesinde okunursa daha bir lezzet alabileceğini düşünüyorum okuyucunun.
Diger yandan dikkat çekici bir karakter kurgulamayi başarmış yazar. Çok konuşan, çok düşünen ve çok hisseden bir karakter. Biraz uç boyutlarda olmuş sanki. Ahmet Mithat efendi gibi kitapta didaktik yerleştirmeler çoktu ki yazar da aynen yazmış bunu kitaba. Bir özeleştiri olarak okudum bunu.
Çok uzadı. Buralarda bu kadar uzun yazılar okunmuyor. Bu kitap okunsun bence.
Ama doğru ana fikri vermedik. Feminizm nedir? Niçin karşı çıkmalı?
Çok derin cümleleri olan bir kitap, “burda büyük bir his geçti içimden ama acaba anlayamadım mı”kaygısı. Bazı cümlelerin altını çizerken sigara yakarken buldum kendimi. Bazı cümleler havada asılı kaldı anlayamadım.. Ne yazsam ifade edebilirim? Birisi yalan mı söylüyordu? Yoksa insan karşındakini görmek istediği gibi mi görüyordu? Suzan manolya ağacını bilemedi ama Ekmel “manolya ağacını çiçeksiz haliyle tanıdı Suzan hanım “ diye yazmıştı. Menekşe ağacı olan hikaye kimindi..
Serinin ikinci kitabı olan canavarlarda hüzünlüdür, bana garip bir şekilde insanın olduğu ve olabileceği kavramlarını çok net hatırlattı. Luzuia ve Luxuria ikisinin ruhlarının bir olması luzuia'nın potansiyeline rağmen, luxuria gibi olamam korkusu ve kendini sürekli sabote etmesi ,insanın en büyük düşmanının yine insanın kendisi olduğu gerçeğini gözler önüne seriyor. Nagihan gökçe kabal özellikle kadın haklarına ,eserlerinde çok fazla yer vermesiyle gönlümde taht kuruyor . Bir çok kadının cadılıkla itham edilip yakıldığı Orta Çağ'a inanılmaz göndermelerde bulunmuş. Bu insanlık Tarihi'nin en cahil ve iğrenç trajedisine gönderme yaparken aynı zamanda Luxuria'nın manolya'yı yakılmaktan kurtarması sonucu uğradığı ihanetle bizlere bazen bazı şeylere edilen müdahale nin nelere mâl olabileceğini hatırlatmıştır. Lorenzo karakterini oluştururken büyük bir sabır gösterdiğine eminim :) çünkü Lorenzo ismini okudukça sinir sistemim çöktü . Aşk konusunda yorum yapmak istemiyorum çünkü artık insan olarak bir şeyler hissedebildiğimi bile bilemiyorum sidra o yüzden yok... İnanılmaz bir emek ve kurgu var kesinlikle okunmaya değer bir eserdir. Özellikle kadın arkadaşlarım için öneriyorum. Kendi hikayesini yazmaya çalışan her kadın için...
Naylondan hayatlar, plastik insanlar.
Türk şiirinde benzersiz bir yere sahip olan bir iç dünya atlası !!! Bu kitapta Nilgün, gündelik hayatı anlatmaktan çok bilinçaltının, yalnızlığın, ölüm düşüncesinin, yabancılaşmanın ve özgürlük arayışının izlerini sürüyor. ilk okumamda kapalı ve zordu ama dikkatimi vererek okuduğum zaman yoğun bir duygu ve düşünce evreni sundu bana ( o yüzden bu kadar uzun sürdü :))
Kitaptaki şiirlerin büyük bölümünde bireyin dünyayla kurduğu sorunlu ilişki öne çıkıyor. Nilgün kendisini çoğu zaman toplumdan, insanlardan ve hatta kendi bedeninden uzaklaştırmış. Bu nedenle şiirlerde sık sık kuyu, tünel, duvar, mağara, çöl, ada ve bahçe gibi mekânsal imgeler var. Bunlar yalnızca fiziksel yerler değil, aynı zamanda ruhsal durumların sembolü.
Kitabın en belirgin temalarından biri ölüm. Ancak Nilgün Marmara’nın şiirlerinde ölüm yalnızca biyolojik bir son değil. Ölüm çoğu zaman yaşamın içinde dolaşan bir gölge, bir bilinç hâli veya insanın kendisiyle yaptığı hesaplaşmanın adı. Bu yüzden şiirlerde ölüm korkusundan çok ölümle konuşma ve onu anlamlandırma çabası hissettim.
Aşk da kitapta önemli bir yer tutuyor. Ancak bu aşk romantik bir mutluluk biçiminde sunulmuyor. Daha çok eksiklik, ulaşamama, kırılganlık ve kayıp duygularıyla iç içe. Nilgünün aşk anlayışı, insanın başka bir insanda kendini tamamlama arzusuyla ilişkili; fakat bu tamamlama hiçbir zaman bütünüyle gerçekleşmiyor.
Kitap boyunca dikkatimi çeken bir diğer unsur da mitolojik ve kültürel göndermeler. Tantalus, Nemesis, Thérèse, Rembetiko gibi farklı kültürlerden gelen isimler ve kavramlar (hepsini tek tek araştırdım) şiirlerine evrensel bir boyut kazandırdığına inanıyorum. Nilgün Marmara bireysel acıyı anlatırken onu daha geniş bir insanlık deneyiminin parçası hâline getiriyor.
Dili oldukça özgün. Geleneksel anlatım yerine
Reklam
Reklam