Kitaba başladığımda gayet akıcı olduğunu düşünmüştüm fakat ilerledikçe ilerleyemediğimi fark ettim. Konu ve anlatılmak istenen duygu her ne kadar anlamlı olsa da 60. Sayfadan sonra sürekli aynı şeyler söyleniyormuş hissi uyandırdı. Çok şükür bitti dediğim bir kitaptı.
Kağıt kalem ve boş zaman var yazayım demiş yazmış
Sıradan bir anlatı ve bazen anı bazen hal hatır yada bir başka insanlardan bahsetme, yani birine birşeyler anlatır gibi yazılmış bir kitap.
Okurken ne detay kaçırma zaten yok nede ne demek istedi diye bir anlatı yok.
Sevgili Mathilda, İnsanın Yürümesini Dört Gözle BekliyorumSusanna Tamaro · Gendaş Kültür Yayınları · 1998432 okunma
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yanlış anlaşılan duygular "MİGREN"İnsan ve Duygular
Bu kadar akıcı ,bi miktar kurgu oluşu dâhi harika , olaylar ve karakterler bambaşka bir boyutta İyi ki bu kitabı okudum, İyi ki böyle bir yazar var olmuş. Tavsiye ederim mutlaka okunmalı
.
....
Nietzsche ağladığında ki kısmı "İkisi de tamamen durulup kafaların içindeki Soru işaretlerini tamamlayıp birbirlerinei tamamen dürüst davranıp anlaşma neticesinde dostça Yollarına baktıkları son sayfalar .
++ LOU SALOMÉ
++PAUL RÉE
++ JOSEF Breuer
++BERTHA" ANNA O. "
++MATHİLDA
Həmişə beləyəm; bir kitaba başladımmı, sevsəm də, sevməsəm də o son sətirə qədər oxuyuram. Sanki kitabı yarımçıq qoysam, içindəki hekayəyə haqsızlıq edəcəmmiş kimi hiss edirəm. Həmişə bir şans verirəm ki, bəlkə sonda fikrim dəyişər, bəlkə müəllif məni şoka salar... Bax, bu kitab da mənim üçün tam olaraq onlardan biri oldu.
Düzünü desəm, Booktoker-lərin o qədər təriflədiyi, göylərə qaldırdığı "güclü qadın" obrazını mən bu kitabda görə bilmədim. Sona doğru əlinə silah alıb cəsarət göstərmək bir qadını güclü edirmi? Məncə, yox.
Məntiq xətaları isə adamın gözünə girirdi. Bir qadın təsəvvür edin, iki nəfəri öldürür (sanır) və əlində öz pasportu ilə hava limanına gedib 4 saat gözləyir. Onu hər yerdə onu axtardıqları halda, o, heç bir maneə olmadan təyyarəyə minib ölkədən qaçır. Üstəlik, Amerikaya çatan kimi heç bir təhsili və sənədi olmadan iki günə iş tapır... Bu qədər rahat qaça bilirdisə, niyə cinayət törətməmişdən əvvəl uşağını da götürüb getmirdi? Axı ərinin ona bağlı olduğunu və senedlərin onda olduğunu bilirdi.
Türkiyədə o boyda imkanın içində tapılmayan xəstəlik diaqnozu, Amerikaya çatan kimi bir günə necə tapıla bilər? Hər şey o qədər sürətlə irəliləyir ki, insan hekayənin içinə girməyə çətinlik çəkir. Müəllif bizə güclü bir qadın obrazı təqdim etmək istəyib, amma mən orada güclü qadından çox, hələ də böyüməmiş bir uşaq gördüm. Axı bizi boyudan ildən-ilə artan yaşımız deyil, yaşadıqlarımızdır.
Hər şey o qədər sürətli və nağılvari idi ki, insan "axı bu necə ola bilər?" deməkdən özünü saxlaya bilmir.
Heç o ana-qız münasibəti də mənə keçmədi. Qızının xəstəliyi hər bölümdə vurğulansa da, mən o ana-bala arasındakı lazımi duyğunu hiss edə bilmədim. Qadının fikri-zikri ancaq Alex-dədir. Arada bir qızından iki kəlmə söz açır, sonra yenə sətirlərlə Alex haqqında
Romanın merkezinde, her türlü yetenekle donatılmış ancak ahlaki pusulasını tamamen yitirmiş olan Monsieur de Franval yer alır. Franval; kurnaz, zalim, bencil ve hilekâr bir karakterdir; bu karanlık özelliklerini ise dışarıya yansıttığı belagati ve çekici görünüşüyle ustalıkla gizler. Onun karşısında ise saflığı ve erdemi temsil eden, kocasına "taparcasına" bağlı olan ve bu bağlılığı nedeniyle onun "kuklası" haline gelen Madame de Franval bulunur.
Çiftin kızı Eugénie ise eserin en trajik figürüdür. Doğduğu andan itibaren babası tarafından annesinden koparılan ve "doğanın bir mucizesi olduğu kadar dehşeti" olarak tanımlanan bu genç kız, Franval'in sapkın felsefesinin bir deney alanı haline gelir. Babası onu kasıtlı olarak her türlü dini ve ahlaki kuraldan uzak, sadece "hoşa gitmek" ve kendi arzularını yaşamak üzere yetiştirir.
Eser, işlediği baba-kız ilişkisi ve bu durumun yarattığı kaçınılmaz psikolojik yıkımla, edebiyat tarihinde Mary Shelley’nin "Mathilda" romanına tekinsiz bir göz kırpar. Sade, bu temayı bir "haz ve özgürlük" manifestosu olarak rasyonalize ederken, Shelley aynı konuyu daha melankolik ve suçluluk duygusuyla örülü bir trajedinin içinden anlatır. Her iki eser de otoritenin sapkınlaşması durumunda masumiyetin nasıl yok edildiğini sarsıcı bir biçimde gösterir.
Mary Shelley'nin 
Frankenstein’dan sonraki en sarsıcı eseri olan 
Mathilda, yazarın iki çocuğunu kaybetmesinin ardından içine düştüğü derin yasın ve melankolinin kağıda dökülmüş, adeta can çekişen bir halidir. 1819 yılında yazılmasına rağmen, Mary’nin babası 
William Godwin tarafından "iğrenç ve mide bulandırıcı" bulunup sansürlendiği için ancak 140 yıl sonra, 1959’da gün yüzüne çıkabilmiştir. Kitapta Mathilda, babası ve Woodville arasındaki üçgen; aslında Mary Shelley’nin bizzat kendisi, babası Godwin ve eşi 
Mary Wollstonecraft ile olan karmaşık, travmatik ve sevgi açlığıyla dolu ilişkilerinin gotik bir yansımasıdır.
Kitabın merkezindeki ana izlek, tıpkı Leos Carax’ın Pola X filminde (ve esinlendiği 
Herman Melville'in 
Pierre'sinde) olduğu gibi, toplumsal tabuların en büyüğü olan ensest ve bu "yasaklı arzunun" getirdiği kaçınılmaz yıkımdır. Mathilda’nın babasının kızı olan aşkını itiraf etmesiyle başlayan süreç, karakterleri fiziksel bir eylemden ziyade ruhsal bir cehenneme hapseder. Shelley, bu tabuyu bir şok unsuru olarak değil, bir insanın ruhunu nasıl parça parça ettiğini göstermek için kullanır. Bu yönüyle eser, suçluluk duygusunun insanı nasıl diri diri toprağa gömdüğünü, toplumdan soyutlayıp ıssız bir yalnızlığa mahkum ettiğini gösteren bir psikolojik yıkım belgesidir.
Mathilda, sadece bir ensest teması işlediği için değil; bir kadının acıyla, yalnızlıkla ve babasının yarattığı travmayla nasıl baş etmeye (veya edememeye) çalıştığını anlattığı için çok güçlü. Klasik edebiyatın tozlu raflarında unutulmuş bu "yasaklı" metin, insan psikolojisinin karanlık tarafına ilgi duyan herkesin listesinde olmalı.