Doğan Avcıoğlu’nun "Yön ve Devrim Yazıları" Türkiye sol düşüncesinin 1960’lı yıllardaki entelektüel birikimini ve çıkış yolları arayışını yansıtan önemli bir derleme. Kitap, Avcıoğlu’nun Yön dergisi (1961–1967) ve Devrim gazetesi (1969–1971) döneminde yazdığı yazıları kapsıyor ve dönemin ilerici aydınlarının Türkiye'nin geri kalmışlığını, emperyalizmle ilişkilerini ve kalkınma sorununu nasıl değerlendirdiğini gösteriyor. Kitapta öne çıkan temel yaklaşım, "Milli Demokratik Devrim" (MDD) adı verilen bir strateji çerçevesinde şekilleniyor. Bu anlayışa göre, Türkiye yarı-sömürge ve yarı-feodal bir yapıya sahip; önce bağımsızlık ve ulusal sanayileşme sağlanmalı, ardından sosyalist aşamaya geçilmelidir.
Avcıoğlu, halkın siyasal bilinç ve örgütlenme düzeyinin zayıf olduğunu kabul ediyor ve bu nedenle devrimci sürecin "yukarıdan", yani asker-sivil aydın kadrolar aracılığıyla yürütülmesini savunuyor. Ona göre Türk Silahlı Kuvvetleri içinde, özellikle genç subaylar arasında halkçı ve anti-emperyalist bir damar vardır ve bu damar, bir tür "ilerici müdahaleyle siyasal yapıyı dönüştürebilir. Bu yönüyle Avcıoğlu, 1960'taki 27 Mayıs darbesini olumlu bir gelişme olarak değerlendiriyor ve benzer bir dönüşümün tekrarlanabileceğini umut ediyor. Onun çözüm önerisi, Kemalizm'in halkçı ve devletçi mirasıyla Marksist analizleri harmanlayan bir sentez. Ne Batı tipi liberal kapitalizm, ne Sovyet tipi bürokratik sosyalizm; bunun yerine bağımsız, planlı, halkçı bir kalkınma modeli.
Biraz da kitaptan bağımsız olarak Mahir'in Avcıoğlu ve çizgisine eleştiriletirine değinmek istiyorum.
Mahir Çayan, Kesintisiz Devrim II-III'de, Avcıoğlu’nun sınıf analizini yetersiz, devrim anlayışını reformist ve hatalı olarak tanımlıyor. Ona göre ordu, kapitalist devletin silahlı gücüdür ve devrimci bir özne