...Deleuze, on yılı aşkın süredir
devam eden bir mücadelenin sürmesini sağlayan yeni kavramlar
geliştirdi.
— Hangi mücadele?
— Günümüzde kendini gösteren türden sorunların çözümü için
Marx’ı ve Freud’u mihenk taşı olarak almaktan kurtulmak. Ne Marx ne de Freud bu sorunların çözümüne uygundur; en azından
Avrupa’da görüldükleri biçimiyle. Yaklaşık on beş yıldır süren bu mücadelenin amaçlarından biri bu iki kişiliği kutsallıktan arındırmaktı. Sonra da yeni kategoriler, yeni araçlar bulmaktı. Oysa Lacan, çok şey icat etmiş olmasına rağmen, Freudcu alanın içinde yer alır; bu da onun yeni kategoriler yaratmasını engeller.
Ruhum: “Sana kim düşünceler ve sözler veriyor? Sen mi yapıyorsun
onları? Sen benim esirim, kapımda yatan ve sadakamı toplayan bir alıcı değil misin? Ve düşünüp kurduklarının ve söylediklerinin anlamsız
olabileceğini düşünmeye cüret ediyorsun, öyle mi? Bunun benden geldiğini ve bana ait olduğunu bilmiyor musun daha?”
Bunun üzerine öfkeyle bağırdım: “O zaman içerlemem de senden
geliyor olmalı ve içimde sen kendine içerliyorsun.” O zaman ruhum
belirsiz sözler söyledi: “Bu iç savaştır.”
Yetersizliğimizi onu katledip aşamayız. Oysa tam da bunu yapmak istiyoruz. Yetersizlik bizi alt edecek ve hayattaki payını isteyecek. Yeteneğimiz bizi terk edecek bu çağın tininin anlayışıyla bunun bir yitim olduğuna inanacağız. Oysa bu bir yitim değil, kazanım ancak dışarıda debdebe için değil, içteki yeterlik için.
Zaman henüz olgunlaşmadı. Yine de bu kanlı adakla olgunlaşacak.
İnsanın kendi yerine kardeşini öldürmesi mümkün olduğu sürece zaman olgunlaşmayacak. İnsanlar pişene dek korkutucu şeyler olması gerekiyor. Başka da bir şey insanı olgunlaştırmayacak
Carl Gustav Jung
Carl Gustav Jung