Rüştü'den gelen mektupŞiir
Önce bütün şairlere selam
Sonra şunu söylemek isterim
Ölüm hiç de güzel değil
Ne sabah var ne akşam.
Sokakların ellerinden öperim
Bana yaşamasını öğretmişlerdi
Dost olsun, düşman olsun
İnsanlara iyi günler dilerim.
Söyle sarı saçlı daktiloya
Ben yokum artık
Vefasız dostlara hatırlat
Kimseye kalmaz o dünya.
Nasıl unuturum güzeldi yaşamak
Fakat hakkı varmış Oktay'ın
"Hâtıralar da dal istiyor
Kuşlar gibi konacak."
-Muzaffer Tayyip uslu -
Diyarbakır ulu cami pehlivanın kürsüsü
Ne gamdan kork
ne her bî-çâre kuldan merhem ümit et
Veren feryâdı O’dur
hem dahi rûh vâhası Allâh
Tülay Aslan
Dert Allah'tan Şifa Allah'tan
Sabah erken uyandığım zaman kapı çaldı gelen bizim postacı arifti arif baba dedi pehlivan Mustafadan mektup gelmiş size diyordu bizim pehlivan diyarbakır ulu caminin eski imamlarındandı vaazlarında
sürekli kürsüye çıkıp cihat meydanında şeytanı alt ettiği için kendine halk pehlivan lâkabını uygun görmüştü mektubu alınca okumak için acele ettim beni islamın 5.haremi şerifi kabul edilen
Diyarbakır ulu camiye bir demli çay içmeye bekliyor ve şu satırları yazıyordu Arslan baba gamdan korkma dert ve şifa Cenabı Hakkın katında feryadı veren o ise şifayı verecek olanda o dur Müzeyyen
hanım valizimi hazırla diyarbakır ulu cami beni çağırır dostlar çağırınca biriniz kutup yıldızında diğeriniz marstada olsa mutlaka gitmen gerekir dedi müzeyyen hanım dostlar bekletmeye gelmez
diyarbakır ulu camiye vardığımda bir kaçak çay içtim tavşan kanı mübarek diyarbakır ulu cami taş bir yapıdır karacadağ volkanik patlaması ile oluşan diyarbakırın ünlü siyah taşı kullanılarak
inşa edilmiştir pehlivan mustafa hastaydı sekerat anında şu sözler ile veda etti kurtarıcımız olan Hakka gidiyorum ve o günden sonra Arslan baba zamana direnen Diyarbakır ulu camide dostunu defnetti pehlivanlık kürsüsünü terketmedi
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kurumuş kalemlerin ŞiiriŞiir
Aşk deyip de dolandırdım kelimelerimi
Kırmızıya boyayan bir kalemle çaldı ellerimi
Zihnime kazımışsa dairelerle ismini
Unutmak için ne vermeliyim
Asırlarca ağaç büyüttüm farz et çocukluğumda
Gözlerini bir lahza görmek umuduyla
Ve batan gökkuşaklarının son anlarında
Sevgimi nasıl öldürmeliyim
Hangi hırçın satırlarla bitirilir bir mektup
Ruhuna tekrar ve tekrarcısını okutup-
En nihayetinde tüm hevesini susturup
Ki çiçek nasıl verilir- bir gadr kondurup
İnsan nasıl yaşar ciddiyetinden yoksun olup da
Ruhundan tüm sıcaklıkları ve anıları kusturup da
Bomboş nasıl duvarlara bakarmış-ki zamana yazık
Hem inananına hem de onu sayana yazık
Bundan sonra tüm şarkılar ve şiirler kararır
Saç dediğimiz nimetler kahrından ağarır
Tırnaklar dahi kırışır ve kanla yazılır satırlar
Şairin sündürdüğü geçmişte ölür- yetim kalır kahırlar
Maddenin ve zamanın henüz biçimlenmediği o ilkel çocukluk evreninde, yeryüzünün katı kurallarıyla yeni yeni tanışan yedi yaşında bir çocuk olarak yürüyordum sokakta. Gündüz vaktiydi ama güneşin ışığı insanı ısıtmaktan ziyade, bu kasvetli caddenin kirli detaylarını açık etmek için parlıyor gibiydi. Kalabalığın ritmik monotonluğu içinde, sadece benim görebildiğim o keskin anomali belirdi. Oradaydı. Bakışlarındaki o statik, hiç kıpırdamayan yoğunluk, bir insanın taşıyabileceği türden bir hacme sahip değildi. Kulaklarımda yankılanan ses ise yeryüzünün tektonik hareketlerini andıran, kelimelerden arınmış antik bir dildi; çok uzaktan geliyordu ama beynimin tam merkezinde rezonansa giriyordu. Etraftaki insanların o konforlu körlüğüne sığınarak onu görmezden gelmeyi seçtim. Bakışlarımı kaçırdım, adımlarımı sıradanlaştırdım. Fakat zihnimde açılan o yarık kapanmıyordu; arada bir gözüm kayıyor, onun sarsılmaz varlığıyla göz göze geliyordum. Bu durumun gerçekliğini kimseye fısıldamamam gerektiğini biliyordum; çünkü o yaştaki bir çocuk bile bilirdi ki, tekinsiz olan ancak gizli tutulduğunda gücünü yitirirdi.
Tam o esnada gökyüzünün tavanı çatladı. Geometrik bir kusursuzlukla beliren o devasa üçgen silüet, şehre yaklaşan kozmik bir felaketin, mutlak bir yok oluşun habercisiydi. Hava ağırlaştı, tüm dünya altüst olacakmış gibi bir tehlike hissi şehri sardı. O panik anında, zihnim çocukluğuma aşılanmış en güvenli sığınağa, caminin o soğuk ve taştan duvarlarına kaçtı. Elimde fiziksel bir telefon olmamasına rağmen, aileme bir şekilde ulaşıp oraya sığınmalarını söylediğimi, onları o korunaklı mabedin içine sakladığımı gördüm. Onlar güvendeydi. "Oraya sızamaz," diye düşündüm. Büyük bir yanılgıydı. Onun mekânı aşmak için kapılara ihtiyacı yoktu. Duvarların moleküler yapısını bozmadan, bir
Şimdi ilaçsız bir zihni hiç olmadığı kadar özlüyorum. Bana verdiği tüm görkemli imgeleri, onları şiirlerde ve öykülerde kullanabilmeyi özlüyorum. Acının doğurduğu bir ilhamlar bütününü her bir parçamla istiyorum. Gözüm görmezken hiçbir şeyi, tüm putları bir bir yıkıp geçerek adımladığım yolu hiçbir harita vermiyor bana artık. Evet, sanıyorum ki bir hastalığın semptomlarından kurtulmak maddeyi özlemekle eşdeğer.
Sevgili bipolar, sana sayısız mektup yazdım ki bu oldukça komik. Senin bana verdiğin muhteşem günleri özledim ve rezil günlerine lanetler okudum. Artık ilaçlar sayesinde ehlileştin. Ne maninin göz alıcı, insanı zamandan koparan ayları uğruyor ne de depresyonun kara bir psikoza hapseden ayları. Böylelikle yıllardır aradığım bir ortalık halini elde etmiş bulunuyorum. Ne var ki mutlu değilim. Şimdi bir bağımlı gibi eski zamanların uçarılığını özlüyor ve bu renklerinden arınmış dünyayı sevmiyorum. Gözlerimin pek alıştığı aydınlığı, gözlerimin pek alıştığı karanlığı arıyorum.
Ah bir mektup göndersen
İçinde kokun olsa
Yahut bir demet zambak
Bir öpücük kondursan dudaklarının izi kalsa
Nefesin değse bende içime çeksem koklayarak
Ah bir mektup yazdan
Mürekkebi ağlamış
Kağıdı yıpranmış
Razıyım maziyi unutmaya
Ah şimdi bir mektup yazsan...
Bende ölmüş olsam...