“ insanlara gelince… sizi yargılarlar. Onlara kulak asarsanız daha çok yargılarlar, kulak asmazsanız yine yargılarlar. En iyisi ellerine bir kalem verip eleştirdikleri şey herneyse ‘al doğrusunu sen yap,’ demektir. O zaman susarlar. Çünkü kendilerinin yapamadığı şeyi yaptığınız için, sizi kıskançlıktan yargılıyorlardır zaten.” diyip duruma uygun bir hikaye anlatmaya başladı.
“Şimdi öyle bir zamandaydım ki, dedikodular bile kurumsallaştı. Televizyondaki boktan bir yarışma programındaki yarışmacıyı tüm ülke tanıyor ve 81 vilayetin hepsinin müşterek gündemi, bu yarışmacının giydiği elbisenin deseni oluyordu. Nasıl ki her şehirdeki A hamburgercisindeki B menüsünün içindekiler aynı ise, artık Türkiye’nin hemen her kafesinde oturan insanların konuştukları şeyler de tektipleşmişti. Prizlerden uzak yaşayamayanlar, bir yandan sosyal olduklarını kanıtlamanın endişesiyle gönülsüz şekilde masalarında otururken, diğer yandan telefonlarının ekranlarını okşayıp dün akşam televizyondaki yarışmada olup bitenleri konuşuyorlardı. Sonra yalnız olmadıklarını kanıtlamış olduklarını sanarak evlerine dönüp yastıkla dertleşip ağlıyorlardı. Yalnızlığın modern zaman izdüşümü biraz böyleydi. “