Yürüyüşün esintisiyle her şeyi arkasında bırakıyor
Sonra uçan yapraklar ayağımın hemen yanına düşüyor
Önce elime alıp kokluyorum ince ince
Sonra
Sonra hırpalıyorum epeyce
Affet
Gitmeni istemiyorum
Ben bir şeyi hiç mi hiç az sevemedim. Hele orta hiç sevemedim. Hep çok sevdim. Arkadaşlarımı da severim. Yeryüzüne biterim. Eve portakal aldığımda kasayla alırım. Dayanamayanlar çürür.
— Nuri Pakdil