Bahçıvan Ve Ölüm-Georgi Gospodınov
Kimi okurun abartı bulduğu kiminin ruhen içinde kaybolduğu kitap.Ben kaybolanlardanım.Adeta bu kitabı Gospodınov yazmamış ta ben yazmışım, babama yazdıklarımın kopyası gibi ilk 100 sayfada duygu patlaması yaşayarak okudum.İnceleme yazmayı da neredeyse bir yirmi gün kadar geçiktirdim ki şu içimdeki sızı biraz dinsin.Yazacaklarım da kitaptan ziyade kendi hislerim olacak gibi.Eseri okurken benim gibi babasına düşkün ve babasını kaybetmişlerin fazlasıyla etkileceğini düşünmüştüm ama anladım ki babasından yaralı,sadece kelime olarak baba kalan evladına acıdan başka bir şey vermemiş olanlarında yüreğine işlemiş bu kitap.Yazarın anlattığı baba/evlat ilişkisini ucundan yakalayamamışların da hikayesi bu.
Baba denilince burnumun direği sızlar adeta,ona olumsuz hiçbir şeyi yakıştıramayan ben.Yıllar öncesinde bile ya ölürse ben ne yaparım diye ağıtlar yaktığım babam.Ve elbette kaçınılmaz son ölüm.
Benim babam hasta değildi ve 90 yaşına kadar sağlıkla ömür sürdü ve vakti geldiğinde ölmeye yattı.
Şimdi kitabı okurken son günlerinde babasının bütün bakımını üstlenmiş biri olarak nasıl ki yazarımızla aynı kopyalanmış duyguları ve olayları yaşamam.İlk başta benim de babam bahçıvandı demek istiyorum,evimizin arkasında ki o bahçede yetişen meyve ve sebzeler,o bahçe uğruna yaşanan bütün meşakkat karşılığında babamın bulduğu huzur,sonra ne mi oldu sahibinden önce öldü toprak.Babam yaşladıkca göz göre göre soldu o güzelim bahçe ve sahipsiz kaldı.Onun gibi ilgilenen olmadı bir daha.
Ölmeye yattı babam,hissetmiştim biliyordum
aylar öncesinden daha fazla yanında olup vakit geçirme arzusuyla doldum.Onu sevmek,yemeden içmeden kesildiğinde hiç tepki vermeden öylece yatağında uzanıp yatarken yalnız hissetmesin diye yanına yatıp ellerini tutup onu çok
Kitap, eski Müslümanların dinden çıkma sebeplerini serdettikleri; samimi bir sorgulamadan ziyade, peşinen “aydınlanma” olarak lanse edilen anket formlarından müteşekkil, büyük ölçüde sübjektif bir metin olarak dikkat çekmektedir. Kur’an okuyanların yalancı, namaz kılanların tecavüzcü, zekât verenlerin hırsız olduğu; zekât, sadaka ve infakın ise birer sömürü aracı olarak kullanıldığı iddialarıyla, İslam mensuplarının topyekûn ahlaksızlıkla itham edildiği bu eserde; Ramazan’da oruçluymuş gibi davranan, inanmadığı hâlde gösteriş için namaz kılan, imamlık, müftülük, öğretmenlik ve akademisyenlik gibi meslekleri “profesyonelce” icra ettiklerini ve bu icra esnasında söyledikleri yalanlarda etik açıdan herhangi bir sakınca olmadığını ifade eden söz konusu kişilerin iki yüzlü bir yaşam tarzını savunmaları, ironik ve son derece samimiyetsiz bir tablo ortaya koymaktadır.
İnananların cahil, aklen eksik, bilimden uzak, sorgulamayan ve kültürsüz kimseler olduğu; ve dahi inandıkları Allah’ın ise aptal, küsen, trip atan, yakmaktan zevk alan sapkın bir ilah olduğu, hatta dünya organizasyonunu dahi beceremediği, inanmayanların ise aydın ve üstün bir konumda sunulması; buram buram kibir ve terbiyesizlik kokmaktadır. Her ne kadar kitabın doğrudan konusu olmasa da, İslam’a giren mühtedilerin genellikle kibirden uzak, insanları aşağılamaktan ziyade kendi içsel dönüşümlerine odaklanan, mütevazı bir tavır sergilemeleri; karşılaştırma açısından üzerinde düşünülmeye değer bir noktadır.
Eserdeki birçok anlatıda, ibadetlerin gereksiz bir meşakkat olarak görüldüğü; İslam’ın konfor alanlarını bozması, her türlü haltı yemelerine müsaade etmeyip sınırsız bir özgürlük alanı sunmamasını yani özetle sorumlulardan kaçışlarını felsefî bir hakikat arayışı olarak makyajladıkları söylenebilir.
Kitapta
Reklam
Kitap Adı: Hayatın Anlamı
Yazar: Arthur Schopenhauer
Çeviri: Ahmet Aydoğan
Sayfa Sayısı: 92
Tür: Felsefe, Düşünce
Eylül ayı bitmeden bir kitap daha okuma fırsatı buldum. Schopenhauer’i daha önce hiç okumamıştım. Onun kaleminin oldukça karamsar olduğunu duyduğum için belki de hep mesafeli kaldım. Fakat bu kitapla birlikte kendisiyle ilk kez tanışma fırsatı buldum.
Yazar, bu eserinde hayatın anlamını kendi gözlemleri ve fikirleri ışığında sorguluyor. Kitap dört bölümden oluşuyor: Hayat, Istırap ve Sefalet, Yaşama İradesinin Tasdiki ve İnkarı, Hayatın Bolluğu Öğretisi ve İntihar Üzerine.
Schopenhauer’e göre hayat çoğunlukla acıdan ibaret. Mutluluk, acının yokluğu ya da kısa süreli aralarıdır. Oysa her acının içinde bir öğreti gizli değil midir? Kitapta, insanların mutsuz anlarının mutlu anlarından daha uzun sürdüğünü düşündükleri ve bu anlarda daha çok bocaladıkları vurgulanıyor.
Okurken zihnimde şu soru canlandı: Hayatın anlamına istırap çekerek mi, yoksa yaşamdaki boşlukları doldurarak mı ulaşır insan? Belki de cevap her ikisinin dengeli birlikteliğinde saklıdır.
Kitapta yer yer durup yazarın düşüncelerini sindirmek gerekiyor. Felsefeye ilgi duyan okurlar için kısa ama yoğun bir eser. İşte birkaç alıntı:
-“Nispeten mutlu olanlar da sadece çoğu kez sadece görünüşte mutludurlar.”
-“Şurası kesin ki bu dünyada neredeyse bütün insanların hayatları boyunca paylarına düşen iş-güç, tasa kaygı, zahmet, meşakkat ve sıkıntıdır.”
-“Hayatımızı hiçliğin mutlu sükûneti içinde, boş yere bu sükûneti bozan bir olay olarak da görebiliriz.”
-“Bu dünyadaki şeylerin ayırt edici özelliği tam olarak kusurluluk değil, her şeyde görülen çarpıklık ya da bozulmuşluktur.”
Schopenhauer’in karamsar gibi görünen felsefesi aslında insanı yeniden düşünmeye çağırıyor: Acının ve mutluluğun, iradenin ve
ALANINDA TEK OLDUĞUNU DÜŞÜNDÜĞÜM HARİKA BİR ESER
Kitabı büyük bir keyifle ve sıkılmadan okudum. Alanında ilk olduğunu düşündüğüm ve senelere yayılan çok titiz ve kapsamlı bir arşiv taraması ve saha çalışması içerdiği her yönünden belli olan bu harika eser için sayın yazarı kutlar ve tebrik ederim. Böylesi kapsamlı bir eseri yazabilmek için o kadar basılı yayını taramak kadar, o yayınlara ulaşmak da ayrı bir meşakkat olsa gerek. Yöre insanı olarak efelerin torunlarını ve/veya torun çocuklarını tespit etmek ve ulaşmak da kitabı yazmak ve okumak kadar kolay değildir muhakkak. Yakın coğrafyanın (Afyonkarahisarlıyım) bir insanı da olarak bu eseri tanıtma ve tavsiye etme yolunda destek olmaya çalışacağım. Sayın yazarı bir defa daha kutluyor ve tebrik ediyorum.
VurgunEdebiyat
VURGUN
_____________________________________
Gözüm,gönlüm şâhit olmadı alemde senden âlâsına…
Bir Cemal Sâfi “VURGUN”luğunda buldum cümle aradıklarımı…
Şiir ihtimam ister…
Şiir meşakkat,şiir ilgilerin en özelini ister…
Bir tane mi doldurma şiir yazmazsın
Bir tane mi sayfaları tamamlama gayreti yansıtmazsın…
Sâfi adıyla başlayan şiirin en saf halini,bir başkent ruhunun paydaşlığında tattım…
Ömrüm,idrakim seninle çağdaş olmaya yetsin ne çok isterdim…
Mirasın Mirasımdır…
Bulduklarım Aktaracaklarımın nişanesi
Ruhuna Fatihaların en güzelidir…
Türk Şiirinden Lafzın geçmeden bahsetmek zulümdür hakikate…
“Sana Olan Hayranlığımdandır,Şâirliğine yanmışlığım…
Şâirliğimin iflah olmaz zaafıdır Sâfi’ye Kanmışlığım…”
(A.T.A)
Kainatın eşsiz düzenini genelden özele indirgeyerek açıklayan tasavvufi bir kitap.
Genel olarak bildiğimiz şeyler olsa da bu mükemmel düzen içerisinde ne kadar küçük bir zerre olduğumuzu hatırlatıyor. Kitabın sonlarında Gazali'nin hayatına ve genel anlayış çerçevesine yer verilmiş.
" İnsanın hakiki değerinin rütbede, şöhrette, cah ve servette değil, meşakkat ve belalara karşı sabır içinde şükretmesinde gizli olduğunu aşikâr etmiştir."
"İlim kulların kalbini Allah'a yakınlaştıracak bir vasıtadır."
Bunun yanında çocuk eğitiminde pedagojik anlayışı, felsefesi, ilme bakışı, yaşadığı zorluklar ve zamanında göremediği değer üzerine vurgu yapılmıştır.
Reklam
Reklam