Bayıldım ben bu kitaba !
Kitap aslında kedileri anlatıyor gibi duruyor..
Ama aslında insan olarak kırıldığımız yerleri de anlatıyor..
Kaybı ,hastalığı, hayatta kontrol edemediğimiz noktaları,
Ve sonra çok basit bir şey söylüyor:
İyileşmek bazen karmaşık değildir.
Bir kedinin yanınıza gelip sessizce oturması,
nabzını yavaşlatır.
Stres hormonlarını düşürür.
Seni tekrar bedene getirir
Bilim bunu artık söylüyor.
Ama kitap bunu hissettiriyor.
Çünkü kediler çözüm üretmez.
Seni değiştirmeye çalışmaz.
Sadece seninle birlikte kalır.
Ve bazen en büyük iyileşme tam olarak budur.
Kediler hayatımızı düzeltmese bile, bir ritim kurar bizimle beraber . Uyuyarak, oynayarak, anda kalarak, güneşe yatarak. Yani aslında bize unuttuğumuz şeyleri hatırlatırlar, nasıl yaşanacağını..
Hem bilimsel metodların hem hikayelerin olduğu okumaktan çok keyif aldığım miyav miyav bir kitap tavsiye ederim .
Hepimizin İçinde Bir Yer #okudumbitti
Bitirdiğimde elimde çok “büyük olaylar” anlatan bir hikâye yoktu belki; ama içimde kocaman bir sıcaklık kaldı. Çünkü bu kitap, çocuğun dünyasını “şirinleştirerek” değil, gerçekten ciddiye alarak konuşuyor.
Küçük kahramanımızın öğretmen ödeviyle başlayan fark edişi çok tanıdık: İnsan bazen durup düşününce anlıyor; hangi şeye neden bu kadar bağlandığını… Kimi bir uğraşla rahatlar, kimi uykuya sığınır, kimi oyunla coşar. Kitabın en sevdiğim tarafı şu oldu: Bu farklılıkları “kim doğru, kim yanlış” diye ayırmadan, hepsinin aynı kökten geldiğini hissettiriyor — sevme ihtiyacı, güven duygusu, ait olma arzusu…
Ve evet, o minik “miyav” meselesi… Pamuk’un varlığı hikâyeye sadece sevimlilik katmıyor; bağ kurmanın ne kadar sessiz ama güçlü bir şey olduğunu da hatırlatıyor. Çocukların kalbine giden yol bazen uzun açıklamalar değil, küçücük bir temas, bir ses, bir rutin.
Gülnur Günakan’ın dilini çok sevdim: yormuyor, hızlandırmıyor, okuru acele ettirmiyor. Sanki “biraz duralım” diyor. Bu da kitabı, sadece çocuklar için değil; yetişkin okur için de iyi gelen bir şeye dönüştürüyor. Resimler de ayrıca çok başarılı; sayfalar hikâyenin duygusunu taşıyor, anlatının ritmini destekliyor. Çocuğun “orada” kalmasını sağlayan o görsel devamlılık çok kıymetli.
Yazardan okuduğum ilk kitaptı ve kesinlikle “iyi ki” dedim. Ebeveynler için bir okuma sonrası sohbet fırsatı; çocuklar içinse kendi iç dünyasını isimlendirebileceği güvenli bir alan. Bitince şu soru kendiliğinden geliyor: “Benim içimdeki yer nerede, neyle canlanıyor?”
Eğer çocuğunuzla duygular üzerine konuşmak, farklı ilgilere saygıyı büyütmek ve “sevmenin” gündelik hâllerini yakalamak istiyorsanız, bu kitabı gönül rahatlığıyla öneririm.
@yeniinsancocuk
#hepimizinicindebiryer #yeniinsancocuk
Reklam
Kütüphane Kedisi
Edinburgh Üniversitesi’nin tozlu rafları arasında, Nietzsche okuyan, pastırma seven ve insanları sessizce ama derinden analiz eden bir "düşünür" yaşıyor: Jordan.
Ve şunu net söyleyebilirim: Bu kitapta asıl zeki olan biz değiliz.
#kütüphanekedisi öyle tatlı tatlı başlayıp bir noktada sizi ti’ye alan bir kitap. Çünkü anlatıcı bir kedi… ama öyle sokak arası “miyav” kedisi değil; Kitapmokuyan, insan davranışlarını didik didik analiz eden ve bizim o bitmeyen “meşguliyet” hâlimize içten içe gülen bir karakter.
Kütüphanenin ruhu, öğrencilerin sınav stresindeki sığınağı ve bizim karmaşık dünyamızın telaşını hafif küçümseyen bir gözlemci
En çok da insanların bitmeyen koşuşturmasını yorumladığı kısımlarda gülümsedim. Sürekli bir şey “yapma” hâlimizi, daha çok kazanma, daha çok başarma,daha fazla başarı, daha fazla statü…
Jordan kenardan bakıyor ve resmen şunu söylüyor: “Bu kadar yorulmaya değer mi?”
yle ince bir mizahla anlatıyor ki… Bir bakmışsınız gülüyorsunuz, bir bakmışsınız “ya gerçekten biz ne yapıyoruz?” diye düşünüyorsunuz.
pisi pisi1000Kitap
Kitabım kapağına ve tasarımına bayıldım. Kapağın o dokusu, çizimleri kitabı her elime aldığımda içimi ısıttı ama içerik olarak çok büyük bir tatmin yarattı diyemem. İlk öyküleri pek beğenemedim açıkçası hayal kırıklığıydı ama sonrakileri sevdim. Daha sıcak, podufuk hikayeler beklemiştim. Sonlardaki hikayelerde aradığımı buldum diyebilirim. Ama kitabın bütünü için puanı düşürdü bu durum tabi. Şiirler pek benlik değildi. Kitabın iç tasarımı da çok şeker. Okunmalı mı bilemedim. Balzac’ın, Grimm Kardeşlerim hikayelerini düşününce evet, Çehov ve Zolayı düşününce hayır. Ayrıca hikayelerin derlenmiş olması ve Çevbir’in(Çevirmenler Birliği) çevirmiş olması büyük emek. Kitaplığımda çok tatlış duracağına inanıyorum o yüzden iyi ki aldım dediğim bir kitap. Meraklısına iyi okumalar ve miyav ve mırrrr.
Gençliğinde her türlü kötülüğü yapan, sonrasında ise türlü türlü işkencelere maruz kalan ve 'iyilik yapmaya zorlanılan' Alex'in hikayesi. Gerçekten çok etkileyici,düşündürücü bir kitaptı. Bir solukta okunabilecek bir kitap. Tavsiye ederim🪻
"Evet, evet, evet olan bu. Evet, gençlik, gençliğini yapacaktır. Ama gençlik, hayvanlar gibi davranmaktır. Hayır, tam olarak hayvanlar gibi değil de, daha çok şu küçük oyuncaklar gibi davranmaktır. Hani sokaklarda satarlar ya, içinde mekanizması, dışında da anahtarı olan küçük teneke adamlar vardır, anahtarını grr grr grr kurarsın, bırakırsın yürür gider ya kardeşlerim. Ama düz çizgide gider ve tabii bir şeylere toslar, düz gider tos tos toslar, yaptığından vazgeçemez. İşte genç olmak, bu küçük makineler gibi olmaktır.
Oğlum, oğlum. Oğlum olduğunda ve anlayacak çağa geldiğinde tüm bunları ona anlatacağım. Ama bileceğim ki anlamayacak ya da anlamak istemeyecek ve benim yaptığım şeyleri o da yapacak. Hatta belki de miyav miyav kedileriyle birlikte yaşayan zavallı bir kocakarıyı öldürecek ve ben onu engelleyemeyeceğim. O da kendi oğlunu engelleyemeyecek ve dünya sonuna kadar hep böyle dönecek, dönecek, dönecek. Sanki kocaman devasa biri, mesela Koca Tanrı, dev elinde kokmuş, pis bir portakalı döndürüyor, döndürüyor, döndürüyor."
ᴋᴜ̈ᴛᴜ̈ᴘʜᴀɴᴇ ᴋᴇᴅɪsɪ 𝟷𝟽𝟾 sғ.
ᴀʟᴇx ʜᴏᴡᴀʀᴅ
The Kitap Yayınları
Bir kütüphanede en çok sözü olan aslında kim?
Tabi ki Kütüphane Kedisi .
Rafların arasında sessizce dolaşan ama aslında herkesi herkesten iyi tanıyan o kedi var ya…
İşte bu hikaye onun gözlerinden akıyor.
Bu kitapta öyle “miyav miyav” gezen sıradan bir kedi yok.
Nietzsche okuyor, öğrencileri gizlice kesiyor, raflar arasında hayatı çözmüş bir kedi .
Biz sessizce kitap okuduğumuzu sanıyoruz, ama bizi çözümlüyor.
Okurken bir bakmışsınız gülüyorsunuz, bir bakmışsınız “ya bu beni mi ti’ye aldı?” diyorsunuz.. Alaycı kedi .
Kitap hem çok tatlı hem de fena halde zeki.
Felsefe var ama kafa şişirmiyor, mizah var ama boş yapmıyor.
Kısa kısa bölümler, akıcı bir dil ve sayfalar arasında dolaşan kedi ile hayat, insanlar ve kitaplara farklı bir pencereden bakıyoruz.
Bir çırpıda okunuyor ama akılda da kalıyor.
Bitince kütüphanelere ve kedilere bakışınız biraz değişebilir, baştan uyarayım .
#kütüphane #kütüphanekedisi #kediseverler #kitaptavsiyesi #okur
The Kitap Yayınları
Bir kütüphanede en çok sözü olan aslında kim?
Tabi ki Kütüphane Kedisi .
Rafların arasında sessizce dolaşan ama aslında herkesi herkesten iyi tanıyan o kedi var ya…
İşte bu hikaye onun gözlerinden akıyor.
Bu kitapta öyle “miyav miyav” gezen sıradan bir kedi yok.
Nietzsche okuyor, öğrencileri gizlice kesiyor, raflar arasında hayatı çözmüş bir kedi .
Biz sessizce kitap okuduğumuzu sanıyoruz, ama bizi çözümlüyor.
Okurken bir bakmışsınız gülüyorsunuz, bir bakmışsınız “ya bu beni mi ti’ye aldı?” diyorsunuz.. Alaycı kedi .
Kitap hem çok tatlı hem de fena halde zeki.
Felsefe var ama kafa şişirmiyor, mizah var ama boş yapmıyor.
Kısa kısa bölümler, akıcı bir dil ve sayfalar arasında dolaşan kedi ile hayat, insanlar ve kitaplara farklı bir pencereden bakıyoruz.
Bir çırpıda okunuyor ama akılda da kalıyor.
Bitince kütüphanelere ve kedilere bakışınız biraz değişebilir, baştan uyarayım .
#kütüphane #kütüphanekedisi #kediseverler #kitaptavsiyesi #okurReklam
Reklam