Fakat bu sakin yalnızlığımı her zaman koruduğumu söyleyemem. Etrafıma ördüğümü sandığım yüksek duvarların, kağıttan kuleler gibi çöküverdiği de oldu. Öyle defalarca değil, ama arada sırada oldu işte. Duvarlarım, ben farkında olmadan yok olmuş, bende dünyanın ortasında çırılçıplak kalakalmışım sanki. Öyle zamanlarda kafam karışıyordu. Hem de müthiş bir şekilde.