Puanım: 9 / 10 (Yine geç kalmışım)1000Kitap
İlk kitaptaki o puslu ve mistik çöl havasından sonra, Stephen King bu kez tempoyu öyle bir yükseltiyor ki sayfaları nasıl çevirdiğinizi şaşırıyorsunuz. Üçün Çekilişi, serinin sadece bir devam kitabı değil; Roland’ın evrenini bizim dünyamızla ve zaman döngüleriyle muazzam bir şekilde bağlayan bir kurgu dehası.
Roland, tekinsiz bir denizin sahilinde ölümcül yaratıklarla ve hastalıkla pençeleşirken, kumsalda sadece başka dünyalara ve zamanlara açılan gizemli kapılar bulur. Kuleye giden yolda ona eşlik edecek olan "Üçü" çekmek zorundadır: Mahkum (Eddie Dean), Gölgelerin Hanımı (Odetta) ve İttifakçı (Jack Mort). King’in 1980'lerin New York'u ile Roland'ın "yerinden oynamış dünyası" arasında kurduğu o paralel geçişler, kültür şokları ve karakter analizleri gerçekten kusursuz.
Eddie’nin eroin bağımlılığıyla ve geçmişiyle mücadelesi, Odetta’nın zihnindeki o tehlikeli bölünmeler ve Roland’ın bizim dünyamızın ilaçlarına, arabalarına, hatta şekerine verdiği o saf tepkiler hikayeyi inanılmaz sürükleyici kılıyor. İlk kitaptaki o yalnız silahşor imajı, yerini hayatta kalmak için birbirine tutunmak zorunda olan, yaralı ama güçlü bir "Ka-tet"in (kader birliği) doğuşuna bırakıyor.
Aksiyonun, psikolojik derinliğin ve paralel evren teorilerinin havada uçuştuğu, King’in hayal gücünün sınırlarını zorladığı bir şaheser. Artık Roland yalnız değil ve Kule'ye giden yol çok daha tehlikeli ama bir o kadar da büyüleyici!
Gizli Pencere Gizli BahçeRoman
“John Shooter” adı aynı zamanda bir kelime oyunudur: “Shoot Her” (Onu vur/öldür). Shooter, Mort’un bastırdığı şiddet ve intikam isteğinin beden bulmuş hâlidir. Hikâye boyunca Mort, bununla mücadele etmeye çalışır ama sonunda zihinsel olarak parçalanır.
Stephen King’in vermek istediği rahatsız edici mesaj şudur: İnsan bazen kendi içindeki karanlıktan kaçamaz. Mort’un asıl düşmanı kapısına gelen yabancı değil, kendi zihnidir. Kitabın sonundaki doğaüstü dokunuş ise “Acaba Shooter gerçekten yalnızca bir hayal miydi?” sorusunu açık bırakır.
Temaları:
* Kimlik ve kişilik bölünmesi
* Suçluluk duygusu
* Takıntı
* Gerçeklik algısının bozulması
* Yazarın zihni ve yaratıcılık süreci
Reklam
Çok keyifli başlayan ancak çok büyük klişelere dönüp final yapan bir kitaptı. Farklı bir evren yaratılarken günümüz dünyasından konular miras alınarak temelleri oluşturmak bana çok sıkıcı ve gereksiz geliyor. Serinin en abartılan kitabıdır.
Ka-tet doğuyor!1000Kitap
İlk kitaptaki o puslu ve mistik çöl havasından sonra, Stephen King bu kez tempoyu öyle bir yükseltiyor ki sayfaları nasıl çevirdiğinizi şaşırıyorsunuz. Üçün Çekilişi, serinin sadece bir devam kitabı değil; Roland’ın evrenini bizim dünyamızla ve zaman döngüleriyle muazzam bir şekilde bağlayan bir kurgu dehası.
Roland, tekinsiz bir denizin sahilinde ölümcül yaratıklarla ve hastalıkla pençeleşirken, kumsalda sadece başka dünyalara ve zamanlara açılan gizemli kapılar bulur. Kuleye giden yolda ona eşlik edecek olan "Üçü" çekmek zorundadır: Mahkum (Eddie Dean), Gölgelerin Hanımı (Odetta) ve İttifakçı (Jack Mort). King’in 1980'lerin New York'u ile Roland'ın "yerinden oynamış dünyası" arasında kurduğu o paralel geçişler, kültür şokları ve karakter analizleri gerçekten kusursuz.
Eddie’nin eroin bağımlılığıyla ve geçmişiyle mücadelesi, Odetta’nın zihnindeki o tehlikeli bölünmeler ve Roland’ın bizim dünyamızın ilaçlarına, arabalarına, hatta şekerine verdiği o saf tepkiler hikayeyi inanılmaz sürükleyici kılıyor. İlk kitaptaki o yalnız silahşor imajı, yerini hayatta kalmak için birbirine tutunmak zorunda olan, yaralı ama güçlü bir "Ka-tet"in (kader birliği) doğuşuna bırakıyor.
Aksiyonun, psikolojik derinliğin ve paralel evren teorilerinin havada uçuştuğu, King’in hayal gücünün sınırlarını zorladığı bir şaheser. Artık Roland yalnız değil ve Kule'ye giden yol çok daha tehlikeli ama bir o kadar da büyüleyici!
Puanım: 9 / 10
Zamana Yenilen Ruhun Son Çığlığı...Duygu ve Düşünce
Guy de Maupassant’ın o huzursuz ruhundan süzülen "Ölümden Acı" (Fort comme la mort), aslında fiziksel bir yok oluştan ziyade, insanın kendi aynasında gördüğü o kaçınılmaz çöküşün, yaşlanmanın ve aşkın el değiştirmesinin trajik bir senfonisidir. Bu kitabı okumak, bir ressamın tuvalindeki renklerin yavaş yavaş solmasına, fırça darbelerinin titremeye başlamasına tanıklık etmek gibidir. Maupassant, bizi Paris’in ışıltılı salonlarından alıp insan kalbinin o en karanlık, en kuytu dehlizlerine, yani "vazgeçilemeyen tutkuların" ve "zamanın acımasızlığına" götürür.
Ressam Olivier Bertin’in şahsında tecelli eden bu hikaye, aslında hepimizin ortak trajedisidir. Bir kadına, Kontes de Guilleroy’a duyulan yirmi yıllık, kökleşmiş ve alışkanlığa dönüşmüş bir aşkın; kadının genç kızında yeniden hayat bulması, hikayeyi melankolik bir girdaba sürükler. Fakat bu bir "sadakatsizlik" hikayesi değildir; bu, insanın kendi gençliğini, yitip giden gücünü ve ellerinden kayıp giden zamanı, sevgilisinin kızının yüzünde beyhude bir çabayla yakalama gayretidir. Maupassant burada kelimeleriyle adeta bir tablo çizer; ama bu tablo neşeyle değil, yaklaşmakta olan bir sonun kurşuni gri tonlarıyla boyanmıştır.
Kitap boyunca sessizce büyüyen o "ölümden de acı" olan şey, mezarın soğukluğu değil, hayattayken maruz kalınan duygusal ölümdür. Bertin, hem sanatında hem de kalbinde bir zirvedeyken, birdenbire yerçekimine yenik düşen bir taş gibi aşağı çekilir. Sevdiği kadının yaşlanışını izlemek kendi yaşlılığıyla yüzleşmektir; onun kızına duyduğu o tarif edilemez, iç kemirici ilgi ise aslında hayatın devam edişine karşı duyulan o çaresiz kıskançlıktır. Maupassant’ın ustalığı tam da buradadır: O, aşkı sadece bir saadet kaynağı olarak değil, insanı içten içe tüketen, onu kendi gururuyla karşı karşıya getiren bir
Stephen King’in Üç’ün Çekilişi kitabı, klasik bir devam romanı gibi başlamasına rağmen çok kısa sürede kendi ağırlığını kuran ve okuru rahatsız ederek içine çeken bir metne dönüşüyor. İlk kitabın sonunda neredeyse ölümün eşiğinde bıraktığımız Roland, bu kitapta fiziksel olarak parçalanmış bir hâlde karşımıza çıkıyor. Sahilde, yaralı ve güçsüz. Bu başlangıç bile aslında kitabın tonunu belirliyor: burada kahramanlık değil, hayatta kalma mücadelesi var.
Roland’ın karşılaştığı kapılar, ilk bakışta fantastik bir unsur gibi görünse de aslında hikâyenin en sert ve en rahatsız edici tarafını oluşturuyor. Çünkü bu kapılar başka dünyalara açılmakla kalmıyor, aynı zamanda başka insanların hayatlarına doğrudan müdahale etme imkânı veriyor. Roland bu kapıları kullanarak kendi dünyasına insan “çekiyor”. Ama bu çekilme, bir davet ya da seçim değil; daha çok zorla dahil edilme gibi hissettiriyor. Bu durum kitabın ahlaki zeminini sürekli sorgulatıyor.
Eddie Dean karakteriyle birlikte hikâye daha somut bir hâl alıyor. Eddie’nin bağımlılığı, korkuları ve sürekli kaçma hâli oldukça gerçekçi yazılmış. Onu okurken fantastik bir romanın içinde olduğunuzu unutup gerçek bir insanın hayatına bakıyormuş gibi hissediyorsunuz. Roland’ın Eddie’yi seçme biçimi de burada dikkat çekiyor. Roland için Eddie bir insan olmaktan çok bir araç gibi. Bu da Roland karakterine karşı mesafeli bir bakış geliştirmeye neden oluyor. Onu anlamaya başlıyorsunuz ama aynı zamanda onaylamakta zorlanıyorsunuz.
Odetta Holmes karakteriyle birlikte romanın psikolojik yönü daha da derinleşiyor. Odetta’nın çift kişilikli yapısı, yalnızca bir karakter özelliği olarak kalmıyor; hikâyenin merkezine yerleşiyor. Detta Walker kimliğiyle ortaya çıkan karanlık taraf, sadece Roland için değil okur için de ciddi bir gerilim kaynağı
Reklam
Reklam