Ne kadar yanılgıdan uzak olsak da, hiçbir umut olmadan yaşamak olanaksız. Onlardan birini hep koruruz, pek de haberimiz olmadan. Bu bilinçsiz umut da bütün öteki, reddettiğimiz ya da tükettiğimiz açık umutlarımızın yerine geçer.
Yirmi yaşlarındaydım. Dünya başıma çökmüş. Bir gün, "artık gücüm kalmadı" diyerek bir kanepeye çöküverdim.
Nereye gidersem gideyim, ilgisizliğin, yararsız oyunun aynı duygusu: Beni hiç ilgilendirmeyen şeyle ilgileniyormuş gibi yapıyor, bir yerde hiç var olmadan her şey elen tümüyle habersiz, özdevinimimle ya da iyilik duygusuyla kımıldayıp duruyorum. Beni cezbeden, başka bir yerdedir, bu yerde de ne olduğunu bilmıyorum.