Modern dünyanın koşuşturmasında gerçekten sa¬kin kalmak mümkün mü? Stoacılık, binlerce yıllık bilgeliğiyle aynı soruya günümüzde de güçlü bir yanıt veriyor: Kontrol edebildiğine odaklan; edemediğini ise bırak.Bu kitap, Seneca’nın dinginliğini, Epiktetos’un netliğini ve Marcus Aurelius’un içsel denge arayışını günümüze taşıyor. Düşüncelerimizi nasıl dönüştürebileceğimizi, duygularımızı nasıl yönetebileceğimizi ve karakterimizi nasıl bilinçli şekilde geliştirebileceğimizi sade ve uygulanabilir adımlarla anlatıyor.Kaybın, hayal kırıklığının ve belirsizliğin karşısında sağlam durmak bir şans işi değil, öğrenilebilen bir beceri. Stoacı yaklaşım; kariyerinizde, ilişkilerinizde ve kişisel yolculuğunuzda daha net, daha güçlü ve daha dengeli bir duruş sergilemeniz için güvenilir bir zihinsel pusula sunuyor.
Toplumun Aynasına Gülümseyerek Bakmak: Rıfat Ilgaz'ın Sosyal Kadınlar Partisi
Bazı yazarlar vardır; aradan yıllar geçse de anlattıkları insanlar hiç değişmemiş gibi gelir. Rıfat Ilgaz benim için tam olarak böyle bir yazar. Sosyal Kadınlar Partisi'ni okurken sık sık "Bu karakteri sanki tanıyorum" diye düşündüm. Çünkü Ilgaz'ın anlattığı insanlar sadece kendi dönemine ait değil; bugün de çevremizde yaşamaya devam ediyorlar.
Kitabın ilk dikkatimi çeken yanı, mizahın hikâyelerin merkezinde olmasına rağmen asla yüzeysel kalmamasıydı. Rıfat Ilgaz güldürmek için yazmıyor; güldürürken düşündürmek, düşündürürken de topluma küçük ama etkili eleştiriler yöneltmek istiyor. Bu yüzden birçok öykünün sonunda yüzümde oluşan tebessüm kısa sürede yerini sorgulamaya bıraktı.
Eserde karşılaştığımız karakterler oldukça tanıdık. Kendi çıkarlarını toplum yararının önüne koyanlar, görünüşe ve gösterişe fazlasıyla önem verenler, farklı görünmeye çalışırken aslında birbirine benzeyen insanlar... Ilgaz, onları yargılamadan ama bütün kusurlarıyla gözler önüne seriyor. Belki de bu yüzden karakterler karikatür gibi değil, gerçek insanlar gibi hissettiriyor.
Kitabın adını taşıyan "Sosyal Kadınlar Partisi" öyküsü ise özellikle dikkat çekici. Rıfat Ilgaz burada yalnızca kadınlar üzerinden değil, toplumun genel yapısı üzerinden bir eleştiri kuruyor. İnsanların sosyal görünme çabalarını, popüler olma isteğini ve zaman zaman samimiyetten uzaklaşan davranışlarını ince bir ironiyle anlatıyor. Okurken birçok sahnenin günümüzde sosyal medya çağında bile geçerliliğini koruduğunu fark etmemek mümkün değil.
Rıfat Ilgaz'ın kalemini sevdiğim noktalardan biri de dili. Ne süslü ne de yorucu. Son derece doğal bir anlatımı var. Hikâyeler sanki bir arkadaşınız size yaşanmış olayları anlatıyormuş hissi veriyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Her ne kadar ilk kitap seviyesinde olmasa da ( zaten olamazdı, kendini tekrara düşerdi), yine de, sürprizlerle dolu, çarpıcı, güzel bir devam kitabı. Simmons yapay zekanın tehlikelerine 40 yıl önceden çarpıcı bir şekilde değinmiş, bir nevi anti-yz manifesto olarak da okumak mümkün bu eseri.
Kitabın yapısı biraz kaotik aslında. Bölümler içerisinde karakterden karaktere geçiş herhangi bir alt bölümleme, bölüm boşluğu, 3 asteriks vs. şekilde görsel uyarıcı olmadan yapılmış. Okuduğunuz paragrafın devam paragrafında diğer karaktere geçildiğini ( Eğer ilk kelime karakterin adı değilse) hemen anlayamıyorsunuz, ilk bir kaç cümle kafada karışıklık yaratıyor o yüzden. Bunun, kitaptaki zaman kavramını hissettirmek için bilinçli bir tercih olduğunu sanıyorum. Bu kadar belirgin bir baskı hatası olamaz herhalde.
Kitabın eksilerinden biri, Hegemonya kabinesinin savaş toplantıları bölümlerinin çok teknik oluşuyla aksak kalmasıydı. Kitabın bazı noktalardaki çözümleri de biraz Deus Ex Machina olmuş. Yine de serinin genel sert bilimkurgu havasının etkileyiciliği adına buna çok takılmadım.
Serinin 2 devam kitabında olaylar nasıl devam ediyor merak ediyorum elbette ama bir yandan da ilk 2 kitap kadar iyi olmadıklarına dair bolca yorum var.
Çeviride kanayan yaramız olan devamlılık sorunu ( serideki belli kavramlara isimlere, farklı çevirmenin farklı çeviriler yapması) yaşanmamış olması bir artı. Ama kitaba bir Hyperion evreni sözlüğü konması gerekiyor bence. Sonraki baskılarda düşünülür umarım. Bu şekilde kitaplar çok daha anlaşılır hale gelecektir, özellikle bilimkurgu okumalarına yeni başlamış okuyucular için.
CerrahEdebiyat
Merhabalar kitapseverler,
Eğitimim nedeniyle istemeden de olsa kitap okumaya uzun bir ara vermiştim. Yeniden okumaya ve yazmaya dönmek, benim için adeta bir hayale yeniden kavuşmak gibi... İşte Cerrah, bu uzun aranın ardından bir solukta okuyup bitirdiğim kitaplardan biri oldu.
Tess Gerritsen’in bu serideki ilk kitabı olan Cerrah’ta ana karakterlerimiz Dedektif Thomas Moore ve ortağı Jane Rizzoli. Açıkçası ben Moore karakterini çok sevmiş ve benimsemiştim; zaten bu kitapta da odak noktası büyük oranda onun üzerindeydi. Lakin öğrendiğim kadarıyla okuyucular Rizzoli karakterini o kadar çok sevmişler ki, yazar daha sonra öldürmeyi planladığı Rizzoli’yi bir anda serinin ana karakteri yapıyor. Moore ise ne yazık ki sonraki kitaplarda yavaş yavaş silinip gidiyor; hatta televizyon uyarlamasında (Rizzoli & Isles) adı geçiyor Rizzoli’ye daha sonra adli tıp uzmanı Dr. Maura Isles eşlik etmeye başlıyor.
Bir polisiye yazarı olarak, bir yazarın kendi yarattığı ana karakterden bu kadar çabuk ve keskin bir şekilde vazgeçmiş olmasını hâlâ tam olarak anlayamıyorum. Bu durum beni bir okur ve yazar olarak biraz üzdü, çünkü Rizzoli’ye de pek ısınamamıştım zaten.
Kitaba dair ikinci olumsuz eleştirim ise tıbbi terimlerin yoğunluğuyla ilgili. Bunun temel sebebi muhtemelen yazarın asıl mesleğinin hekimlik olması. Yine de bir polisiye kurguda, okuyucuyu yormamak adına bu terimlerin biraz daha az tutulmasını tercih ederdim.
Hikayenin konusuna burada uzun uzadıya değinmeye gerek görmüyorum; zaten tanıtım bültenlerinde ve diğer yorumlarda yeterince var. Ben daha çok kendi penceremden bir değerlendirme paylaşmak istedim. Kitapta dikkatimi çeken bir kusur daha vardı ama onu da anlatırsam yazı buraya sığmayacak gibi...
Sonuç olarak; bahsedilen bu iki detay dışında, sürükleyici bir polisiye-gerilim
Maggie O'Farrell/ HamnetDuygu ve Düşünce
Herkesin filmini çok beğendiği bir roman. Fakat benim filmlerden önce daime kitapları okumak gerektiği düşüncesindeyim. Aşk ve yas üzerine yazılmış müthiş bir roman..
Aslında kitap William Shakespeare’in küçük yaşta ölen oğlu Hamnet’in hikayesinden yola çıkıyor. Fakat çocuğun neden öldüğü bile belli değil. Bu çok acı verici bir şey bence.
Bu kitapla ilgili nasıl bir inceleme yapmam gerek onu bile bilmiyorum. Bize duyguları hissettirmek için o kadar güçlü ve o kadar duru bir şekilde yazılmış ki hissetmemek mümkün değil.
Yas çok evrensel bir duygu. Sadece şekilleri farklı.
Keyifli Okumalar.
Günümüzde sıkça duyduğumuz, hatta çoğu zaman gelişigüzel kullandığımız bir kavram belkide "narsistlik" ama bu kitapla bir kez daha fark ediyoruz ki narsistlik yalnızca kendini beğenmişlik ya da bencillik değil. Bazen bir insanın ruhuna usul usul işleyen, onu kendi benliğinden uzaklaştıran, hislerini ve hatta gerçeklik algısını bile kaybetmesine neden olan görünmez bir savaş gibi..
Melal ve Sadberk'in hikâyeleri ile ele almis Funda hanim bu konuyu. Bu iki hikayede karakterlerin yaşadıkları kırgınlıklardan çok bu kırgınlıkların onların iç dünyalarında açtığı yaralar oldu. Bir süre sonra insanın karşısındaki kişiyi sorgulamayı bırakıp kendisini sorgulamaya başlaması, kendi hislerinden şüphe duyması ve attığı her adım için suçluluk hissetmesi öylesine gerçekçiydi k, birçok okurun satırlar arasında kendinden parçalar bulacağından eminim.
Bir insan ne zaman kendinden vazgeçmeye başlar?
Bir ilişkinin içinde kendi sesini kaybettiğini ne zaman fark eder insan?
Ve daha da önemlisi, kaybettiği o sesi yeniden bulmak mümkün müdür? Sizce...
okuru rahatsız eden ama üzerine düşünmeye mecbur bırakan bu soruları karakterlerin yaşamları üzerinden başarılı bir şekilde bizlere aktarmış Funda hanim.
Karakterlerin yaşadığı kırılmaları, hayal kırıklıklarını ve iç çatışmaları okurken aslında yalnızca onların hikâyesine tanıklık etmiyoruz. Bir insanın adım adım nasıl yıpratılabileceğini, sürekli eleştirilmenin, değersiz hissettirilmenin ve duygusal manipülasyonun insan üzerinde nasıl bir etki bıraktığını da görüyoruz.
İnsan bir sabah uyandığında kendini kaybetmiş olmuyor. Bazen küçük cümleler, bazen görmezden gelinen davranışlar, bazen de yıllarca taşınan yükler birikerek insanın omuzlarına çöküyor..
Melal ve Sadberk iliskillerinde kendini surekli sorgulamalari, kendi hislerinden suphe
