İçeri girince nasıl karşılayacağımı, neler söyleyeceğimi defalarca kurdum kafamda . Neredeyse on yıldır bugünün hayaliyle yaşadım . Planlar yaptım , bozdum, yeniden yaptım . Umutsuzluğa kapıldığım anlar da oldu , kendime kızdığım zamanlar da.
Ama istisnasız hep nefret ettim kendimden, geçmişimden ve geleceğimden.
Kendinden nefret etmek nasıl bir duygudur, bilir misiniz? Sanmıyorum . Şu yeryüzünde nefret ettiğiniz tek kişiyi her gün yirmi dört saat bedeninizin içinde taşımak nedir , bilemezsiniz. Mümkünse de bilmeyin. Defalarca kurtulmak istedim kendimden. İntiharın bu kadar kolay olabileceğini asla düşünemezdim . Ama hayır dedim her seferinde , henüz değil.