"Ve biliyordum ki bir erkeğin evlenmeden önce bir kadına yedirdiği akşam yemeklerine, verdiği güllerle öpücüklere karşılık olarak gizliden gizliye istediği tek şey, evlilik işlemleri biter bitmez kadının Bayan Willard'ın mutfak paspası gibi ayaklarının altına serilmesiydi."
Birkaç dakikalığına gözlerimi kapadım. Açtığımda, Laura az önce uzandığı yerde uyuyordu. İşte o zaman perdeyi çekmemiş olduğumu ve yatağın dışarıdan olduğu gibi göründüğünü fark ettim. Karşı apartmanda otnran komşum, bekâr adam, mutfak lavabosunun önünde durmuş, çok olağan bir şeymiş gibi bizi izliyordu.
"Artık burada kalamam. Adım adım ilerliyorum. Bu, zamanın durdurulamaz akışı oldugu icin baska çarem yok. Ben gidiyorum. Bir kervan sona eriyor, bir diğeri başlıyor. Tekrar karşılaşacağım insanlar da bir daha asla goremeyeceklerim de var. Farkına varmadan hayatımdan geçenler, sadece yanımdan geçip gidenler var. Ben selam vererek yürümeye devam ediyorum. Kalbimin giderek berraklastigini hissediyorum. "
"Biz iyi insanlardık. Büyük kavgalar da ettik, arzu ile sevgi arasındaki dengeyle bogustugumuz zamanlar da oldu. Gençliğimiz yüzünden birbirimizi incittigimiz de çok oldu. Her an mutlu değildik ama yine de iyi bir dört yıl oldu."