sanki hayatımda olup bitenleri karlı bir televizyon ekranından izliyorum. dünyadan öyle uzağım ki. bu bedene yabancı gibiyim. mutlu anılarımın hepsi zihnimden silinip gitmiş âdeta. gözlerimi kapattığımda mutluluk hissinin ne olduğunu bile hatırlayamıyorum. sabah uyanıp güne başladığımda yine yok olup gitmiyormuşum gibi yapmak zorunda kalacağımı düşündükçe göğsüm daralıyor. uzanıp gerçek bir şeylere dokunmak istiyorum. onları hissetmeyi, onların da bana dokunmasını istiyorum. yaşamak istiyorum. capcanlı hayatımı geri istiyorum
Reklam
Yalnızlık
Fakat yorulacaksın bir gün yalnızlıktan, gururum gülecek, cesaretin olacak. Boğacaksın günün birinde “yalnızım” diye.
Yükseldiğini görmez olacaksın bir gün alçaldığını yakından göreceksin; bir hortlak gibi korkutacak seni Yücel’in bağıracaksın günün birinde “her şey düzmece”
Yalnızlığı öldürmeye kararlı duygular vardır; başarısızlıkları ölüm getirir onlara! Fakat çenenin var mı katil olmaya yetecek gücün!
Mutluluk ne mümkün o kentin insanlarına
Mutluluk ve huzur, hayat düzeldiğinde gelmez. Mutluluk ve huzur geldiğinde hayat düzelir. Çünkü bunlar, uyanık ve canlı bir zihinden doğar.
Paylaşılan sevinç ikiye katlanır, paylaşılan hüzünler yarıya iner.
Reklam
Reklam