narin Ant coşkun
@narin_c
Çok okur, hep okur, en okur...
“Sen hüzünlüsün diye; dünya durup sana yol vermeyecek…”
Sizi sevmeyenlerden uzak durmalısınız ki kendinizi sevebilesiniz.
Merhaba kadınlar sıcak erkekler soğuk sever kitabımın yorumuyla geldim.Beni az çok takip edenler bilir aslında bu aralar biraz okuma tarzımın dışına çıkmış olabilirim.Fakat zaten kuytularımda bir psikoloji merakı yok değildi.İlgim hep vardı,onun peşinden gittim birazcık..Kitaba gelecek olursak ben sadece kısaca özetlicem sizler ihtiyacınız dahilinde alıp okuyabilirsiniz.Çünkü eminim birçok insan bu kitabı ya meraktan,ya da sorunlarından kaynaklı alıp okuyor.Ama aslında en önemlisi kendinize değer vermek için okuyun.Okumanın temelinde hep bu yatıyor.Okuyarak kendine birşeyler katmaya çalışan insan,kendine değer veren insandır.Kitabın ana teması da bu esasen,özdeğer..
Sonrasında özgüven,sevgi,öğrenme becerisi,kendini yenileme,mutluluk..Hep olumlu kelimeler fark ettiniz mi?
Çünkü hayatımız sadece olumsuzluklardan değil,olumlu şeylerden de oluşuyor.Fakat bizler hayatımızı olumsuz şeyleri düşünerek harcıyor ve o zehirli elmayı yemeyi tercih ediyoruz.Yapmamız gereken olumsuzluklardan ne öğrendiğimizi bilmek.Çünkü her insan hatalar yapar.Bizler hatalarımızla insanızdır.Fakat aynı hatayı ikinci defa yapmamak gerekir.Buna da tercübe denir.
Daha çocukken ailemizden,çevremizden öğreniyoruz değil mi herşeyi?Başka neler var bir de en güvendiklerimiz,ilişkilerimiz.Kişilerden etkilenerek yanlış davranışların bile doğruluğuna inanıp bunları zihnimize kaydediyoruz.
Sorgulamıyoruz çünkü onlar en güvendiklerimiz.
Bu da bizim kişiliğimizi oluşturan şeyler oluyor zamanla.İlişkilerimizde,arkadaşlarımızda zihnimize kaydedilenleri istiyoruz.Bunlar bize çekici geliyor ve hayatımıza bu kişileri alıyoruz.Her birey farklıdır ve özeldir kitapta vurgulanan bu aslında.
Ne istediğimizi bilmek önemli ama kişileri beklentisiz şekilde hayatımıza almalıyız.Sevgi önemli ama önce kendimizi sevelim.Çünkü
"Niçin uyuyorsun?"
"Vaktin nasıl geçtiğini bilmemek için."
Oblomov nasıl bir kitaptı bir alıntıyla anlat deseler, bu diyaloğu seçerdim. Zira Oblomov, hayatını yaşamak, çalışmak, hareket etmek, gezmek yerine günün hangi saat diliminde olduğu fark etmeksizin uyumayı tercih eden; günlerini yatakta ve aynı odada geçiren bir karakter. Bu yüzden de kitabın ilk yüz sayfası Oblomov'un yataktan kalkma mücadelesi ile geçiyor.
Oblomov, çocukluğundan beri bütün işlerin çevresindekiler tarafından yapılmasına alışmış, el bebek gül bebek büyütülmüş bir karakter. Öyle ki yemek yemek ve giyinmek iş olarak yeter diyen, çizmelerini bile kendisi giyemeyen biri kendisi. Bu şekilde anlatınca ne tembel, ne uyuşuk adammış diyorsunuz değil mi? Aslında onunki ne tembellik ne de uyuşukluk, onunki Oblomovluk.
Peki nedir bu Oblomovluk?
Oblomovluk, bilinçli bir atalet halidir. Bir uyuşukluk değil, aksine fazla uyanıklık ve her şeyin farkında olma halidir. Ancak tüm bu farkındalık nedeniyle ilerlemek istememenin getirdiği bir tükenmişliktir.
Kazananların kaybedenlerin çok olduğu bir savaş alanı olan hayatta Oblomov bir savaşçı değil seyircidir. Yaşama savaşına katılmadan bir kenarda durup zamanın geçmesini bekleyen biridir Oblomov. Bu haliyle aklıma 
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın bir sözünü getiriyor:
"Bazı insanların ömrü vakit kazanmakla geçer...Ben zamana, kendi zamanıma çelme atmakla yaşıyordum."
İvan Gonçarov, Oblomov'un ruh halini anlatmakta ve okura aktarmakta o kadar başarılı ki ister istemez ben de kendimi Oblomov gibi uykulu hissettim. Bu açıdan Oblomov karakteri benim en çok özdeşleştiğim karakter olabilir. Çünkü eseri okumaya başlamadan önce canımı hayli sıkan uyuyamama sorunum Oblomov'un o uyuşukluğu ile geride kaldı, kitap bende ninni etkisi yarattı diyebilirim :) Bu durum size kitap çok mu sıkıcı acaba diye
Oblomov nasıl bir kitaptı bir alıntıyla anlat deseler, bu diyaloğu seçerdim. Zira Oblomov, hayatını yaşamak, çalışmak, hareket etmek, gezmek yerine günün hangi saat diliminde olduğu fark etmeksizin uyumayı tercih eden; günlerini yatakta ve aynı odada geçiren bir karakter. Bu yüzden de kitabın ilk yüz sayfası Oblomov'un yataktan kalkma mücadelesi ile geçiyor.
Oblomov, çocukluğundan beri bütün işlerin çevresindekiler tarafından yapılmasına alışmış, el bebek gül bebek büyütülmüş bir karakter. Öyle ki yemek yemek ve giyinmek iş olarak yeter diyen, çizmelerini bile kendisi giyemeyen biri kendisi. Bu şekilde anlatınca ne tembel, ne uyuşuk adammış diyorsunuz değil mi? Aslında onunki ne tembellik ne de uyuşukluk, onunki Oblomovluk.
Peki nedir bu Oblomovluk?
Oblomovluk, bilinçli bir atalet halidir. Bir uyuşukluk değil, aksine fazla uyanıklık ve her şeyin farkında olma halidir. Ancak tüm bu farkındalık nedeniyle ilerlemek istememenin getirdiği bir tükenmişliktir.
Kazananların kaybedenlerin çok olduğu bir savaş alanı olan hayatta Oblomov bir savaşçı değil seyircidir. Yaşama savaşına katılmadan bir kenarda durup zamanın geçmesini bekleyen biridir Oblomov. Bu haliyle aklıma Ahmet Hamdi Tanpınar'ın bir sözünü getiriyor:
"Bazı insanların ömrü vakit kazanmakla geçer...Ben zamana, kendi zamanıma çelme atmakla yaşıyordum."
İvan Gonçarov, Oblomov'un ruh halini anlatmakta ve okura aktarmakta o kadar başarılı ki ister istemez ben de kendimi Oblomov gibi uykulu hissettim. Bu açıdan Oblomov karakteri benim en çok özdeşleştiğim karakter olabilir. Çünkü eseri okumaya başlamadan önce canımı hayli sıkan uyuyamama sorunum Oblomov'un o uyuşukluğu ile geride kaldı, kitap bende ninni etkisi yarattı diyebilirim :) Bu durum size kitap çok mu sıkıcı acaba diye