Ey Tanrım! Gözyaşlarımın farkındasın! Bizleri bu kadar zavallı yarattığın halde, bu halimizle bile yine bizi soymaya yeltenen kardeşler vermen reva mıdır! Bunlar öyle kardeşler ki, senin adına beslediğimiz belirsiz bir inançtan da bizi yoksun bırakmak isterler.
Ah, insan yaşamda öyle geçici bir yolcudur ki, kendi varlığına en fazla inandığı ve arkadaşlarının ruhlarında, kaplerinde en derin izleri bıraktığını sandığı bir yerde bile belleklerden hemencecik silinecek, hiçbir iz bırakmayacaktır! Hem de öyle çabuk ki!
Üzüldüğüm bir konu da, kalplerinin her eğlenceye karşı açık olması gereken genç insanların, bir daha ele geçmeyecek olan gençlik günlerini ahmakça şeylere dertlenerek geçirmeleri, iş işten geçtikten sonra da anlamsızca dövünmeleridir.