İnsanları güldürebilmek namına her şeyi yapabilirdim, ne olduğu hiç önemli değildi. Kendimi, "onları güldürebilirsem, yaşam tarzlarına uymamamı umursamazlar belki." diyerek ikna ettim. Her şeyden öte, göze batmaktan sakınmam gerekiyordu. "Ben hiçbir şeyim; rüzgârdan, havadan ibaretim."
Bilhassa tahammül edemediğim bir şey, kadının erkek karşısında her zaman pasif kalmaya mecbur oluşu...Neden? Niçin daima biz kaçacağız ve siz kovalayacaksınız? Niçin daima biz teslim olacağız ve siz teslim alacaksınız? Niçin sizin yalvarışlarınızda bile bir tahakküm, bizim reddedişlerimizde bile bir acz bulunacak?