Yıllar önce, okuduğum kitaplardaki, seyrettiğim filmlerdeki yalnız insanlara özenirdim hep. Yalnızlara. Konuşacak kimsesi olmayanlara... Ve artık o roman karakterlerinden biri oldum.
Kadınlar eskiden güneşti. Kendilerine ait sahici benlikleri, güçlü bir özsaygıları ve özgürlükleri vardı. Ama toplum onları potansiyellerini gizlemeye, erkeklere bağımlı olmaya ve erkeklerin parlaklığını yansıtmaya zorladı. Şimdi kadınlar solgun bir aydır.
Fazlasıyla kitap okumak isteyen ama bu isteğinin önüne ilgileriyle alakasız yığınla konu içeren YKS, TYT vs. gibi sınavların geçtiği insanları görmek üzücü. Keşke sınavlarla kitaplar paralel gidebilseydi...