Garip bülbül gönlüm eğler ses ile,
Nicelerin ömrü gitmiş yas ile,
Arayıp bulduğum pür heves ile,
Bir derdim var, bin dermâna değişmem.
– ŞAH İSMAİL HATAYÎ
Sonsuza kadar, sonsuza kadar bebeklerimle ve kâğıt bebeklerimi alıp evcilik oynasam ben ne kadar da mutlu olacağım. Off hayır, istemiyorum ben yetişkin olmak istemiyorum. Neden böyle yaşımız büyüyor?
Off of! Hepimiz çok büyük sihirbazlarız. Mutsuzken mutlu gibi, ağlarken güler gibi yapabiliyoruz. Hiç olmadığımız insanlar gibi davranabiliyor mutluluktan uçar gibi yaşayabiliyoruz.
Her geçen günün bizi kendi cenazemize yaklaştırdığı bilgisini önbellekte tutunca hiçbir şey çok mühim değil. Acele etmem gereken bir şey olduğunu zannetmiyorum. Kafam nasıl rahatladı anlatamam... Yarışı bıraktım, şampiyonluk turu atıyorum Osman.