“Bazen yüce yürekler, daha zayıf insanların bütün hayatlarına merhametli bir şekilde yayılan o yüzeysel sızıları, bir anın kapsamında, bir tek derin sancı halinde yoğunlaştırır. Ve dolayısıyla böyle yürekler, her bir ıstırapları kısa süreli olsa da, tanrılar öyle hüküm verdiği takdirde, ömürleri boyunca tümüyle anlık yoğunluklardan oluşan bütün bir çağ dolusu elem biriktirirler; çünkü o asil mizaçlar, noktasız merkezlerinde bile, daha niteliksiz ruhların tüm çevrelerini ihtiva ederler.”
Bir insana salt kendi kendime yetemediğim için bağlıysam o kişi ancak bir can simidi olabilir. Aradaki bağın sevgiyle hiçbir ilgisi yoktur. Mantığa aykırı görünsede yalnız kalma becerisi, sevme becerisinin koşuludur.