Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı?
Bana soracak olursanız, en iyisi okuyarak gezmektir.
Siz atmanız gereken adımları attıkça Yaradan sizin önünüze birçok fırsat çıkartacaktır. Bir söz vardır: "Çok gezen mi bilir çok okuyan mı?" diye. Onlarca yüzlerce binlerce kitap okusanız dahi onları eyleme dökmediğiniz sürece onların size hiçbir faydası olmaz. Sahip olduğunuz bilgiyi kullanmadıkça ona sahip olmak sizi ayrıcalıklı kılmaz.
İlk okuma alanı "insanın kendisidir." Bu ontolojik bir okumadır.
İnsanın kendi mahiyetini, zaaflarını, potansiyelini, içindeki ilâhî nefhayı fark etmesi...
Kendisini okuyan insan, acziyle ilâhî kudret arasındaki dengeyi, hiçliğiyle emaneti birlikte idrak eder.
Hz. Ali'nin "Men arefe nefsehu, fekad arefe rabbehu" "Kim nefsini bilirse Rabbini bilir” sözü bu okumayı özetler.
"Senden önce, benim gözlerim bakıyormuş ama görmüyormuş."
"Tatlı dilini severim." dedi, başını göğsüne dayamış, kollarının arasında iki büklüm kıvrılmış bir halde yatmakta olanı rahatsız etmemeye özen göstererek,
"Bakan da gören de sensin."
"Sen ışığımsın, ışık olmasa göz neye yarar."
"Göz görmese ışık neye yarar."
"Sen, sen ay ışığısın, hani geceyi aydınlatarak ölüme meydan okuyan âşıklara büyük heyecanlar yaşatan ve unutulmaz şiirler yazdıran."
"Senden önce ben, ben sanki hiç yaşamamışım."
Konuşanlar bir kadınla bir erkek miydi, yoksa bir tende yaşayan biri can biri canan gibi birbirine yakın, iki sevgili miydi? Kim bilir?
Okuyan insan her şeyi bilir. Her şeyi bilen insan her şeye egemen olur. Çünkü okumak önemlidir.
'Başı bereli, yağmurluklu genç kız' tipini simgeleyen Pia şiirinin, İstanbul'da bir belediye otobüsü yolculuğunda yazıldığını, Attila İlhan'ın şiirine Pia ismini otobüsle Mecidiyeköy'den Taksim'e gelirken Elmadağ'da Divan Pastanesi'nin yanında gördüğü bir tabeladan aldığını bu şiiri sevgilisine okuyan kaç âşık bilir?
