"Dert büyüktü ve saatlerce anlatılsa bitmezdi. Fakat tek bir cümleyle özetlenmesi kabildi: Aşık oldum!"
Müellifin ÖnsözüKitap Alıntısı
Müslümanlar için her hususta bilgi sahibi olmak bir vazifedir. Din hususunda bilgi ise "İlmihal" adını alarak en birinci vazifeyi teşkil eder.
Her Müslüman için yapılması gerekli en büyük bir vazifedir ki, mensup olduğu mukaddes İslam dini hakkında kâfi derecede bilgi sahibi olsun, bu bilgisine göre dini vazifelerini yapsın, dini hayatını tanzim etsin.
Zaten bütün insanlığın bir manevi ruhu mesabesinde olan dinden, din bilgisinden hiçbir kimse ihtiyaçsız kalamaz. En eski zamanlardan beri gerek ilkel kavimlerden ve gerek medeni ve ileri seviyedeki milletlerden hiçbiri yoktur ki dine bağlı bulunmuş olmasın.
İnsanların hakiki rahatları, saadetleri ilahi bir din sayesinde gerçekleşip ortaya çıkar, düşünceli şahsiyetlerin ruhları, vicdanları ancak böyle bir din sayesinde huzursuzluktan kurtulur, sükunet bulur. Beşeriyetin yaratılışındaki yüksek gaye, ancak böyle bir dine sarılmakla meydana gelir. O halde uyanık bir ruha, temiz bir vicdana sahip olan hangi insandır ki, kendisini böyle hakiki bir dine ihtiyaçtan beri görebilsin? Kendi şahsiyetini, istikbalini, saadetini korumak isteyen hangi bir insandır ki, böyle yüce bir dinin itikada, temizliğe, ibadete, helal ve harama, ahlaka dair olan kutsal hükümleri hakkında muhtaç olduğu bilgileri elde etmek istemesin? O mübarek dinin ortaya çıkmasına, yükselmesine, her tarafa yayılmasına, kısacası feyizli tarihine åit bir şeyler öğrenip bellemek arzusunda bulunmasın?
Hiç şüphe yok ki kendi varlıklarını kaybetmeyen uyanık fertler, cemiyetler öteden beri bu ihtiyacı, bu arzuyu kendi ruhlarında duymuş, dini eserleri aramaya, bunları bulup okumaya lüzum görmüşlerdir.
İnsanların bu yaratılışlarındaki meyillerinden, bu ruhi ihtiyaçlarından dolayıdır ki, her asırda din alimleri tarafından binlerce dini eserler yazılmıştır. Ancak her
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
araştırma yaparken gereken usulü çok güzel özetlemiş:
Ön yargının en olumsuz etkisi de, yazara güvenen, inanan okuyucu üzerinde olur. Kendisine inanan, güvenen okuyucularını, kendi ön yargılarının doğrultusunda düşünmeye alıştıran bir yazarın, bir araştırıcının kötülüğü çağından çok geleceğe dokunur.
Spekülasyon bir anlamda, ortada temel bir sebep bulunmaksızın sadece başka birine daha yüksek fiyata satabilirim beklentisi ile hisse satmak şeklinde özetlenebilir.
Dedem gerçek saygının ne olduğunu çok güzel özetleyen bir
hikâye anlatırdı. Seksen yaşında bir adam, beş yaşında bir çocuk içeri
girince ayağa kalkmış. Etraftakiler "Aman efendim, ne yapıyorsunuz;
çocuk o!" demişler. Yaşlı adam,
"Çocuk saygıyı bizden
öğrenmeyecekse kimden öğrenecek?" diye cevap vermiş. Ne kadar da
doğru. Ve, evet, saygı budur, böyle öğretilir. Çocuğunuzun saygıyı
öğrenmesini istiyorsanız ona "Saygılı ol,
"
,
"Büyüklerini say!" diye
öğütlemek yerine saygı gösterin. Kendisi saygı görmeyen bir çocuk,
bir başkasına saygı göstermeyi nasıl öğrenebilir? Bizim çocuğa
hiyerarşik bir ilişki dahilinde öğrettiğimiz şey, saygı değil, olsa olsa
itaat olabilir.
"Büyüğe saygı" klişesi adı altında ona kendisini aşağıda,
yani "alt" hissettirdiğimiz ve "üst"üne itaat etmesini öğrettiğimiz
çocuk, tabii ki hayvanlara eziyet edecek, sınavda hile, oyunda
mızıkçılık yapacak, yalan söyleyecek ve sonra kendisini "üst"
hissedeceği bir paye bulur bulmaz altını ezecektir. Aynı, bu çocuğun
anne/baba olunca kendi çocuğuna yaptığı gibi
