İnsan bir şey bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu. İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu, düşünüyor, düşünüyordu, şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız. Yalnız.
Her dudakta aynı rezil şikayet : Yaşanmaz bu memlekette ! Neden ? Efendilerimizi rahatsız eden bu toz bulutu , bu lâğım kokusu , bu insan ve makine uğultusu mu ? Hayır , onlar Türkiye’nin insanından şikayetçi . İnsanından , yani kendilerinden . Aynaya tahammülleri yok . Vatanlarını yaşanmaz bulanlar , vatanlarını
“ yaşanmaz”laştıranlardır.