PulseoftheBook
@ozz_lem
Şu anda okuduğu kitap
Hayat denizimize, kaderin serpiştirdiği kayalar, bir sürü insanın kıyılar boyunca küçük sandallarda kürek çekerek tedbirlice yaşamalarına sebep olur.
E, Spilca, insan kaderinden kaçamaz. Her insanın günün birinde kendini yolundan saptıracak çakıl taşına çarpması gerekir. Gidip bu çakılı bulalım. Ondan sonra neler olacağını görürüz.
Çünkü kadın güneş gibidir: Yoldaki büyün cam parçalarında yansır.
Denizin Ötesinde ~ Paul Lynch
Merhaba sevgili kitapseverler, bazı denizler geçilmek için, bazıları ise içinde kaybolup asıl kimliğinle yüzleşmek içindir. Booker ödüllü #paullynch #denizinötesinde ile bizi Pasifik’in ortasında küçük bir teknede ağırlıyor.
İlk önce Hemingway yanılgısını bir kenara bırakalım. Kitabın, Yaşlı Adam ve Deniz ile olan tek benzerliği; içinde deniz,tekne ve balıkçı olması. Hemingway; insanın onurunu, doğa karşısındaki asaletini ve “yenilse de mağlup edilemez” oluşunu anlatırken; Lynch, insanın sosyal maskelerinden sıyrılıp nasıl çözüldüğünü gösteriyor. Burada kahramanımız Bolivar kendi varlığıyla yüzleşen bir kazazede.
Asıl şaşırtıcı benzerliği ise Frode Grytten’in Nils Vik’in Öldüğü Gün romanında buldum. Her iki kitap da bizi suyun üzerinde, dünyanın geri kalanından kopmuş küçük bir teknede, bir “araf” sahnesinde bekletiyor.
Nils Vik, fiyortlarda anıların hayaletleriyle vedalaşırken ölümü selamlıyor. Bolivar ise okyanusun ortasında hayatta kalmaya çalışırken aslında “eski Bolivar”ın cenazesini kaldırıyor.
İki kitap arasındaki o ince sızı aynı: Bir teknede yalnız kaldığında, artık ne işin, ne statün ne de seni tanıyan bir dünya vardır. Bolivar bu hiçlik karşısında dehşete düşüyor.
“Biz Aslında Öldük” diyor;
Kitabın en sarsıcı tespiti buydu. Lynch bize fiziksel bir ölümü değil, bir kimlik ölümünü anlatıyor. Karaya ulaşmak her zaman kurtuluş mudur? Lynch’e göre hayır. Okyanusu geçebilirsiniz ama okyanus sizin o insan tarafınızı bir kez yuttuysa, karaya ayak bastığınızda artık bir hayaletten farkınız kalmaz.
Kitap, bir macera romanı değil, okurken o büyüleyici aksiyonu bulamadıysanız, tebrikler; yazar bizi tam da karakterlerini bıraktığı o gri boşluğa hapsetmeyi başarmış demektir. Kitap ise bize bir son değil, bir boşluk hediye ediyor. Güzel
