Ben kendim kırık bir kalpten doğdum.
Kurumuş bir toprak gibi
Parça parça dağılmıştım.
Ama küsmedim, darılmadım.
Böyle kabul ettim hayatı.
Sonra sen geldin,
O kurak çatlaklara sızdın.
Gönlümün çölüne bir yağmur gibi yağdın.
Şimdi göğsümde filizlenen her çiçek,
Sana açıyor yüzünü.
Esen rüzgar bile, senden alıyor yönünü.
Gördüm, her insanın bir baharı olduğunu.
Hangi mevsime baksam
Sadece seni... Gördüm..
Ümit ÜSKÜDAR
"Bir insanın bir başkasına bağlanması, kendi hürriyetinden bir parça vermesi demek değil, aksine kendi hayatının eksik kalan kısmını o insanda tamamlamasıdır. Aşk, birbirinin hayatına katılarak çoğalmaktır."
Yapraklarını dökmüş ağacın
Çiçek açtığı gündür bugün,
Baharın gelişini görmeliydin sen,
Hiç olmadığı kadar yeşil, hiç olmadığı kadar hüzün.
Gökyüzü maviydi belki, bilmiyorum,
Ben başımı kaldırmadım uzun zamandır.
İnsan bazen en güzel mevsimde bile
Kendi karanlığına mahkûm kalır.
İhtiyar bir dedenin torununa baktığı kadar sıcak
Bakardı gözlerin en yorgun hâlime.
Merdivenlerde sigaramı içiyorum şimdi,
Cebimde senden kalan bir parça ateşle.
Gece uzuyor, sokaklar sessizleşiyor,
Dumanım yıldızlara varmadan kayboluyor.
Bir tek yokluğun değişmiyor içimde,
Her sabah yeniden doğup beni öldürüyor.Bu versiyonda şiir serbest ölçüde ilerliyor, imgeler birbirine bağlanıyor ve son dörtlükte karanlık duygu daha güçlü bir kapanış yapıyor.
Muhammad Gazalî
Odysseus, Polifemos'a adını sorunca "Outis" diyor. Bu bir strateji, ama aynı zamanda farkında olmadan doğru cevabı veriyor. Çünkü denizde hayatta kalmak için gerçekten "hiç
Her gün biri gelip içimde usulca filizlenen yaşama sevincinden bir parça koparıyor. Açan çiçeklerimi birer birer yoluyor, umut diye gökyüzüne saldığım kelebeklerin kanatlarını sessizce kırıyor. İçimdeki bahar eksildikçe dünya biraz daha renksizleşiyor. Biliyorum; bir gün geriye yalnızca rüzgârın dolaştığı sessiz bir bahçe kalacak. Ama ben, avuçlarımda sakladığım son tohumları toprağa bırakmaktan, son yaprak düşene kadar umutla nefes almaktan vazgeçmeyeceğim.