O bizi anlamaz biz de onu anlamayız.Felsefe
Puan vermedi
José Saramago, Portekiz'in Lizbon kentinin kuzeyindeki küçük bir köyde doğdu.(1922-2010) Yoksul bir köylü ailenin oğlu olarak büyüdü. Ailesiyle birlikte taşındığı Lizbon'da öğrenim gördü. Öğrenimi sırasında kırsal kesimde çalıştı. Ekonomik sorunları nedeniyle okulu bıraktı. Makinistlik eğitimi aldı. Teknik ressamlıktan redaktörlüğe, editörlüğe ve çevirmenliğe kadar birçok işte çalıştı. Daha sonra bir yayınevinde, yayın hazırlığı ve üretim departmanında görev yaptı. Diario ve Lisboa gazetelerinde kültür editörü olarak çalıştı. Siyasi yorumlar yazdı. Portekiz Yazarlar Birliği'nin yönetim kurulunda görev üstlendi. 1976'dan sonra kendini tümüyle kitaplarına verdi. 1993'te Kanarya Adaları'ndaki Lanzarote adasına yerleşti. Pilar del Rio ile evlendi. İlk romanı Günah Ülkesi 1947'de yayımlandı. 1995 yılında kaleme aldığı Körlük adlı romanıyla birlikte geniş kitlelerce tanındı, büyük bir başarı yakaladı. Yazarın romanları ve denemelerinin yanı sıra iki şiir kitabı ve oyun kitapları da vardır. José Saramago, 1998 yılında Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanmaya layık görüldü.Yazarın anlatma biçimi gayet dikkate değerdir ve öğüt niteliğindedir. Kitaplarındaki düz yazılarında, kendine özgü bir yazım stili vardır: Diyalogları düz yazı biçiminde yazar ve noktalama işareti olarak nokta ve virgülden başkasını kullanmaz. Anlatım dili de oldukça muzip, sade ve akıcıdır. Bunlar da, okuyucuyu yazara bağlayan diğer etkenlerdir. Ünlü yazar 18 Haziran 2010 tarihinde, 87 yaşında öldü. Saramago, bir ateistti. 1969 yılında üye olduğu Portekiz Komünist Partisinden ömrünün sonuna kadar ayrılmamıştır.
Havva ile Adem’in oğlu Kabil, kardeşi Habil’i öldürür ve Tanrı tarafından lanetlenir. Kabil’in laneti evinden uzakta zamansallık ve mekansallık olmadan yolculuk etmektir. Gittiği yerler arasında Sodom ve
Yazılanla yakılanın arasındadır edebiyat...
Geçmişte bazı insanların dünya görüşleri, yaşayışları ve toplumda yer ediş şekilleri kendinden sonraki nesillerin yaşamlarına ilham olmuştur. Bu güzel eseriyle tanımış olduğum yazar da tarih boyu parlayan ilham huzmesi içinde dolaşarak; Çiçero'dan Cervantes'e, ünlü Rus edebiyatçılarından Antik Çağ felsefecilerine, Hoca Ahmet Yesevi'den Mehmet Akif'e, İbn-i Sina'dan Akşemseddin'e, Pascal'dan Beethoven'a, Van Gogh'dan Newton'a, Kierkegaard'dan Schopenhauer'e kadar tarih boyu felsefe, din ve düşünce sahnesinde başrol oynamış isimlerden günümüze ışık tutuyor. Antik çağdan günümüze kadar insan olmanın gerekliliği ve gerçekliğinin hiç değişmediğini ispatlayan bu güzel kitabı okumanızı tavsiye ediyorum. 
Güneşimin Önünden Çekil 
A. Ali Ural
Güneşimin Önünden Çekil A. Ali Ural
Ali Şeriati'nin "Dua"sı: Rahatsız Edici Bir Uyanış Mı, Yoksa Sessiz Bir Devrim Mi?Ali Şeriati, 20. yüzyılın en ateşli İslam düşünürlerinden biri; İranlı bir sosyolog, devrimci ve entelektüel olarak, geleneksel dinî metinleri modern zulümlere karşı bir silah haline getirmiş bir figür. 1977'de gizemli bir ölümle aramızdan ayrılan Şeriati, "Dua" (orijinal Farsça'dan çevrilmiş, Türkçe baskıları Fecr ve Birleşik Yayıncılık gibi yayınevlerinden) adlı eserinde, dua kavramını sıradan bir ritüelden çıkarıp, bireysel ruhun ve toplumsal vicdanın kurtuluş reçetesi olarak yeniden yorumluyor. Yaklaşık 170-200 sayfalık bu ince kitap, Şeriati'nin konferans notları, çevirileri ve kişisel yansımalarından derlenmiş; Alexis Carrel'in ünlü "Dua" kitabından esinlenerek, Batı'nın manevi çölleşmesini İslamî bir mercekle eleştiriyor. 1970'lerin İran'ında Şah rejimine karşı yükselen sesin bir yankısı gibi, bu eser bugün de kapitalizmin ruhsuzluğuna karşı bir manifesto: Dua, pasif bir yakarış değil, isyanın ve sorumluluğun ilk adımı. Şeriati, Furkan Suresi'nin "Duanız olmasa Rabbimin katında ne ehemmiyetiniz var?" ayetiyle okuyucuyu sarsıyor – çünkü dua etmeyen bir toplum, zaten yok olmuş demektir.
Kitabın Yapısı ve İçeriği: Katmanlı Bir Ruh Yolculuğu
Şeriati, "Dua"yı lineer bir anlatıdan ziyade, mozaikvari bir derleme olarak kurgulamış; bu da onu klasik dua kitaplarından (örneğin geleneksel sahabe duaları derlemelerinden) ayırıyor. Kitap, Peygamber'in Taif dönüşündeki o ikonik dua ("İlahi, kuvvetimin zaafa uğradığını, çaremizin daraldığını...") gibi örneklerle hemen kalbe dokunuyor.
Dört ana bölüm etrafında dönüyor:
Giriş ve Birinci Bölüm: Duanın Kökeni ve Pratiği:
Alexis Carrel'in duasından bir önsözle başlıyor – Nobel ödüllü bu Fransız bilim insanı, Batı'nın akılcı zaferinin ardındaki
19. Yüzyıl Rusya'sının Fikri ve Sosyal PanoramasıEdebiyat
Giriş: Romanı Anlamak İçin Tarihe Bakmak
Fyodor Dostoyevski'nin "Ecinniler"i yalnızca bir roman değil, siyasi bir otopsidir. Dostoyevski, bir cerrah titizliğiyle 19. yüzyıl Rusya'sının cesedini masaya yatırır ve onu nihayetinde tüketecek olan ideolojik patolojileri teşhir eder. Eser, Batı'dan ithal edilen radikal fikirlerin Rusya'nın geleneksel dokusuyla çarpışmasından doğan kaosu, ahlaki çürümeyi ve ruhsal bunalımı bir taşra kasabası ölçeğinde ustalıkla resmeder. Bu metnin amacı, romanda geçen ve dipnotlarla aydınlatılan kilit olayları, akımları ve şahsiyetleri inceleyerek, esere katmanlı anlamını ve tarihsel derinliğini kazandıran atmosferi okuyucuya sunmaktır. Zira "Ecinniler"deki karakterlerin trajedisini, diyaloglarının ateşini ve kehanet niteliğindeki sonunu tam anlamıyla kavrayabilmek, onların içinde yaşadığı ve nefes aldığı tarihsel bağlama nüfuz etmekle mümkündür.
1. Siyasi ve Fikri Akımlar: Çatışan İdeolojiler Çağı
19. yüzyıl Rusya'sı, entelektüel dünyasını şekillendiren ve birbiriyle kıyasıya mücadele eden felsefi ve siyasi hareketlerin arenasıydı. Batıcılık, Slavcılık, ütopik sosyalizm ve nihilizm gibi akımlar, yalnızca aydınların salonlarında tartışılan soyut kavramlar olmaktan çıkıp, toplumun her kesimini etkileyen somut eylemlere ve derin kutuplaşmalara yol açtı. Dostoyevski, "Ecinniler" romanını bu ideolojik savaşlar için bir sahne olarak kurgulamıştır; karakterlerinin dünya görüşleri, ahlaki ikilemleri ve yıkıcı eylemleri, bu çatışan akımların doğrudan birer yansımasıdır.
1.1. Petraşevskiy Topluluğu ve Fourier'ci Ütopyacılık
Romandaki gizli devrimci hücrelerin tarihsel öncüllerinden biri, 1846-1849 yılları arasında faaliyet gösteren Petraşevskiy Topluluğu'dur. Dostoyevski'nin kendisinin de gençliğinde bir üyesi
Kitabı bir arkadaşımın çok övmesi üzerine okumaya karar verdim. Bana anlattığında herhalde İtalyan oluşu hasebiyle Dante'ye benzettim. Bir kayboluş ve bulunuş hikayesi olan İlahi Komedya gibi bişey aklıma gelmişti. Kaybolmuş bir adam ve onun doğru yolu bulmasını sağlayacak bir mentör. Fikir iyi daha önce denenmiş olmasına rağmen idare edebilir. Çünkü her dönemde kaybolmuş birini bulmak zor değil tam tersine kaybolmak için can atan bir sürü insan var. Tamamen olumlu duygularla başladım kitaba ve ilk sayfalarında şok oldum baya kötü yazılmış bişeydi bu. Çeviri mi sorun diye düşündüm ama kötüydü. Okumaya devam ettim gereksiz bazı motivasyonlarla iyi olmasını pek de beklemeden okuyunca, yani biraz beklentiyi düşürünce çok da kötü olmadığını fark ettim. Doğru çok kötü değildi ama yine de kayda değer derecede kötüydü. Bunun birkaç farklı nedeni var öncelikle yazar kendi İnternet sitesinde kendini "sosyolog, ekonomist ve Bestseller yazar" olarak tanımlamış bu kitap Bestseller olduğuna göre o vasfı atlayabiliriz. Diğer ikisini incelersek malum nedenlerden ötürü kendine ben ekonomistim diyen insanlardan hep korkarım gerek bundan gerekse bu konuya çok hakim olmadığından sosyolog olan tarafını sosyal antropolojiye olan ilgim sayesinde daha anlaşılabilir olduğunu düşünmüştüm. Birçok çevre tarafından felsefi olarak nitelendirilen bu romanda düşüncenin ve aklın izlerini biraz olsun bulurum diye düşünmüştüm. Biraz daha nostaljik tarafından yine hemşerileri olan tüm 12. Yüzyıl İtalyan hümanistlerinin felsefeci değil düşünür olarak varlığını ortaya koyduğunu felsefi olarak varlık gösteremese de kitabta en azından akıl izlerini olacağını sanmıştım. Kitap başta kendi ne olacağına karar vermemiş durumda maalesef. Eğer roman diyeceksek en azından düzgün bir kurgu ve akıcı yazı diline
Puan vermedi·95 syf.·
2025 294. kitabı
Hadi gelin taa eskilere gidelim 1600 li yılların son yarısında müzisyen bir ailede geçiyor."hikayemiz bakalım neler yaşanmış o vakitlerde,,
"Yine bir kayıp ve o kayıpla baş etme, edebilme ya da belki edememe üzetıne yazılmış derinlikli bır roman kısacık romanın dehlızlerinde kayboluyor okur,"sanatın ve ruhun aslında eş ve farklı şekillerde bir dışavurum olduğunu gösteriyor."
gün ağarınca
anlıyor yasadıklarını,insan anlıyoruz kelimenin sahneye çıkmış olmasıyla..kıtabı 
Dünyanın Bütün Sabahları
yazarımız
Pascal'ın kalemınden damlayan kelimeleri okuduk
"Ben yayımı çekince, hayat dolu yüreğimin küçücük bir parçasıdır kanattığım. Benim yapmakta olduğum şey, içinde hiçbir günün boşa geçmediği sıkıdüzen bir yaşamdan başka bir şey değildir. Ben yazgımı yerine getiriyorum.
Pascal Quignard
"Bir usta. Sainte Colombe. Çalgısıyla insan sesindeki tüm tınıları çıkarabildiği söyleniyor. Karısının ölümüyle iyiden iyiye içine, müziğine kapanan bu adam, köşesinde iki kızıyla birlikte yaşıyor.
Kralın sunduğu olanaklara ve üne sırt çeviren usta ile ün, para ve kolay yaşam peşinde koşan, sanatsal yaratının mistik derinliğini fark etmeyen öğrencisinin çelişen kişilikleri, bir çağın entelektüel yaşamına ışık tutarken, 'sanatçının kimliği ' sorunsalına da tanıklık ediyor.
Bir öğrenci çalıyor bir gün kapısını. Öğrenci dediğimize bakmayın, adam Marin Marais, ama daha gencecik. Sainte Colombe'dan müziğinin gizini öğrenmek istiyor. Sainte Colombe onu yanına alacak. Büyük kızı da vurulacak çocuğa."
Belki de gerçek müzik sessizlikte oluşur, ne dersiniz?"Pascal Quignard
Dünyanın Bütün Sabahları
yazarımız
Pascal'ın kalemınden damlayan kelimeleri okuduk
"Ben yayımı çekince, hayat dolu yüreğimin küçücük bir parçasıdır kanattığım. Benim yapmakta olduğum şey, içinde hiçbir günün boşa geçmediği sıkıdüzen bir yaşamdan başka bir şey değildir. Ben yazgımı yerine getiriyorum.Pascal Quignard
"Bir usta. Sainte Colombe. Çalgısıyla insan sesindeki tüm tınıları çıkarabildiği söyleniyor. Karısının ölümüyle iyiden iyiye içine, müziğine kapanan bu adam, köşesinde iki kızıyla birlikte yaşıyor.
Kralın sunduğu olanaklara ve üne sırt çeviren usta ile ün, para ve kolay yaşam peşinde koşan, sanatsal yaratının mistik derinliğini fark etmeyen öğrencisinin çelişen kişilikleri, bir çağın entelektüel yaşamına ışık tutarken, 'sanatçının kimliği ' sorunsalına da tanıklık ediyor.
Bir öğrenci çalıyor bir gün kapısını. Öğrenci dediğimize bakmayın, adam Marin Marais, ama daha gencecik. Sainte Colombe'dan müziğinin gizini öğrenmek istiyor. Sainte Colombe onu yanına alacak. Büyük kızı da vurulacak çocuğa."
Belki de gerçek müzik sessizlikte oluşur, ne dersiniz?"Pascal Quignard