Ateşi Yakalamak | İnceleme, spoiler içerir!Edebiyat & Roman
Serinin ikinci kitabı 
Ateşi Yakalamak ile birlikte bende giderek daha fazla yer edinen bir evren olmaya ilerliyor. İlk kitaptaki açlık oyunları galibinin (?) mıntıkaları zafer turuna çıkması; seyirciler, kameralar ve bolca rollenmeler ile biraz hareketsiz ilerledi. Kitapları üçer bölüme ayrılarak yazılmış bu kitabının ilk iki bölümü için bu böyle devam etti denilebilir. Bunun sebebi bir sistemin taşlarını devirmenin, karakterler arasında ve kendi içinde yaşanan duygusal savaşların bütün gidişatı nasıl etkileyebileceğine atfedilmiş bir zorluk olduğunu anlatmakla ilgiliydi bence.
İlk iki kısmın aksiyonsuzluğu içinde mıntıkalardaki otoritenin kendini hissettirmeye başlaması, Başkan Snow ile karşı karşıya gelen Katniss'in Peeta ile sürdürdükleri oyunu ne kadar sahici oynaması ve belki de bunun ömür boyu sürmesi gerektiğinin şaşkınlığını çok güzel hissettim. İlk kitapta da belirtmiştim, gerçekten hissettirilmesi gereken hissettiriliyor ama hala seri boyunca devam eden koyulaşmamış bir anlatım dili var ve sanırım böyle devam edecek.
Bu sene gerçekleşecek olan 75. Açlık Oyunları Çeyrek Asır Oyunları'na denk geliyor. Yani, her mıntıkadan bir erkek bir kadın olmak üzere gönderilen haraç sayısının iki katı kadar haraç arenaya alınıyor. Bu da oyunları daha meşakkatli, haraçları da daha yaşam savaşı verecekleri bir psikolojiye maruz hale getiriyor demektir. Ama bu Çeyrek Asır Oyunları'nda beklenmedik bir seçim yapılıyor. Ne olabilir?
Başkan Snow'un bu oyunları sunuş biçiminde dikkatimi çeken: "Aralarından en iyilerinin bile Capitol'e karşı gelemeyeceğini hatırlatmak için..." cümlesi oldu. Snow'un hitabet şekli ve politikaları bir baskın lider otoritesinin nasıl olması gerektiğini çok iyi anlatan siyasi bir figür olmuş.
Örneğin, her sene düzenlenen açlık oyunlarında haraçlar kurada
Ateşi Yakalamak ile birlikte bende giderek daha fazla yer edinen bir evren olmaya ilerliyor. İlk kitaptaki açlık oyunları galibinin (?) mıntıkaları zafer turuna çıkması; seyirciler, kameralar ve bolca rollenmeler ile biraz hareketsiz ilerledi. Kitapları üçer bölüme ayrılarak yazılmış bu kitabının ilk iki bölümü için bu böyle devam etti denilebilir. Bunun sebebi bir sistemin taşlarını devirmenin, karakterler arasında ve kendi içinde yaşanan duygusal savaşların bütün gidişatı nasıl etkileyebileceğine atfedilmiş bir zorluk olduğunu anlatmakla ilgiliydi bence.
İlk iki kısmın aksiyonsuzluğu içinde mıntıkalardaki otoritenin kendini hissettirmeye başlaması, Başkan Snow ile karşı karşıya gelen Katniss'in Peeta ile sürdürdükleri oyunu ne kadar sahici oynaması ve belki de bunun ömür boyu sürmesi gerektiğinin şaşkınlığını çok güzel hissettim. İlk kitapta da belirtmiştim, gerçekten hissettirilmesi gereken hissettiriliyor ama hala seri boyunca devam eden koyulaşmamış bir anlatım dili var ve sanırım böyle devam edecek.
Bu sene gerçekleşecek olan 75. Açlık Oyunları Çeyrek Asır Oyunları'na denk geliyor. Yani, her mıntıkadan bir erkek bir kadın olmak üzere gönderilen haraç sayısının iki katı kadar haraç arenaya alınıyor. Bu da oyunları daha meşakkatli, haraçları da daha yaşam savaşı verecekleri bir psikolojiye maruz hale getiriyor demektir. Ama bu Çeyrek Asır Oyunları'nda beklenmedik bir seçim yapılıyor. Ne olabilir?
Başkan Snow'un bu oyunları sunuş biçiminde dikkatimi çeken: "Aralarından en iyilerinin bile Capitol'e karşı gelemeyeceğini hatırlatmak için..." cümlesi oldu. Snow'un hitabet şekli ve politikaları bir baskın lider otoritesinin nasıl olması gerektiğini çok iyi anlatan siyasi bir figür olmuş.
Örneğin, her sene düzenlenen açlık oyunlarında haraçlar kurada
Açıkçası açlık oyunları serisini şimdi bitirdiğime inanamıyorum. İlk kitabı güzelce okuduktan sonra, ikinci de biraz yavaşladım ve şimdi bu üçüncüsünü bitirmem o kadar zamanımı aldı ki, bir an hiç bitmeyecek sandım. Baştan sona ne olduğunu bildiğim bir seriydi ama aynı zamanda içinde yer almak istemediğim bir seri diyebilirim ama zaten hepimiz şu an açlık oyunlarında değil miyiz? Çok acayipti, her şey o kadar gerçekçi bir durumdaydı ki. Sonunu sevdim açıkçası. Sanki başka bir son yazılamazmış gibiydi. Yazabilir miydi ama bu kadar etkili olmazdı bence. Bu son için çok kişi feda etti sonuçta. Şimdi açlık oyunları bitti ve ben serinin öncesini okumayaca çalışacağım. Nasıl olacak merak ediyorum. Bir kez olsun Katniss'e ya da Peeta'ya sarılmak isterdim açıkçası. Ama belki en çok Prim'e sarılmak isterdim. Denk gelirseniz bir şans verin. Hiç pişman olacağınızı düşünmüyorum. Her şey rağmen güzel bir yolculuktu. Daha yolculuğum bitmedi ama Katniss ve Peeta için yolculuk bitti. Onlar şimdi başkalarına anlatıyorlar her şeyi kimsenin unutmaması için. Siz de unutmayın, sonuçta başka kötü oyunlar yolda olabilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hayal kırıklığı1000Kitap
İlk kitabını çok sevmeme rağmen Ateşi Yakalamak benim için biraz hayal kırıklığı oldu. Yine de bu kitabın kötü olduğundan değil, tamamen beklentimin ilk kitaptan dolayı yüksek olması ve bunu karşılanmaması ile ilgili bir problemdi.
Ateşi Yakalamak, Katniss ve Peeta'nın oyunlardan sonra yavaş yavaş isyan ateşini yakmasını ve bu yolda Başkent'in planlarını ele alıyor.
İlk kitabı okuduğumda 1k hesabım yoktu o yüzden kısaca ilk kitap hakkında fikrimi söyleyeyim: keyifle okumuştum. Zaten hayatta kalma oyunu temasını çok sevdiğimden aşırı hoşuma gitmişti, tempo düşmüyordu.
Fakat bu kitap öyle olmadı. Arka kapakta isyandan bahsedince ben yoğun tempolu ve aksiyonu hiç dinmeyen bir isyan okuyacağız zannetmiştim ancak öyle olmadı. Tabii ki herkesin "isyan" anlayışı bir olmayabilir. Bazen çok küçük hamleler bile büyük bir isyanın çığlığı olabilir, ki zaten kitapta bunu daha iyi anlıyorsunuz.
Sadece ilk kitapta yoğun bir aksiyon olduğundan temponun daha yüksek olacağını düşünmüştüm. Yaklaşık 300 sayfa boyunca sıkılarak okudum.
Katniss'i ne kadar çok sevsem de bu kitapta 2014 watty girl dönemine girmiş gibiydi. İki erkeğe aynı anda yanaşıyor, kıyamet koparken Gale ile olan ilişkilerini düşünüyordu. -ki bu çok sıkıcıydı-
Açıkçası Gale, gerçektende Katniss'in kuzeni olsaydı o zaman onu daha çok sevebilirdim. Şu an için Gale, sadece aşk üçgenine hizmet eden vasıfsız biri gibi geliyor.
Bu seriye de aşk üçgeni yazılması bana biraz saçma geldi, sanırım dönemin popüleritesi yazarı biraz etkilemiş :((
300 sayfa bunları okuyup bir noktada da ilk hikayenin aynısı gerçekleşince beklentimin altında kaldı. Sevdiğim tek kısım son 100 sayfaydı.
Yine de Alaycı Kuş için beklentim hala yüksek, final kitabında bizi güzel şeylerin beklediğini umut ediyorum.
Öncelikle, serinin ilk kitabını yani Açlık Oyunları'nı okuduğumda nedense sıkılmıştım ve beni o kadar da sarmamıştı, bu yüzden ikinci kitabı okumayı ertelemiştim. Dedim ki: "En fazla bir kitap." ve kitaba başladım. İyi ki de başlamışım.
Bu kitap, Çeyrek Asır Oyunlarını anlatıyor ve üç ana bölümden oluşuyor: Kıvılcım, İsyan ve Düşman. Ben en çok İsyan ve Düşman bölümlerinden keyif aldım. Katniss'in artık Peeta'ya zorunluymuş gibi davranması değil de gerçekten onu önemsemedi beni memnun etti.
Etkilenmeyeceğimi düşünsem de Ateşi Yakalamak beni gerçekten etkiledi. Normalde de genel olarak duygusalımdır ama bu kadarını beklemiyordum. Kitapta bazen ağladım, bazen güldüm., bazen de Katniss ile beraber Başkan Snow'u öldürme fantezileri kurdum diyebiliriz. Umarım üçüncü kitap da benim için böyle olur. Özellikle Ateşi Yakalamak'ı herkese tavsiye ederim.
“Hayatta kalmak için ihtiyaç duyduğum şey, Gale’in öfke ve nefretle tutuşan ateşi değildi. Bende yeterince ateş vardı zaten. ihtiyacım duyduğum şey bahar aylarındaki karahinbaydı. Yıkım değil yeniden doğuşu simgeleyen o parlak sarı renge ihtiyacım vardı. Kayıplarımız ne denli ağır olursa olsun hayatın devam edebileceğine…Her şeyin yeniden iyi olabileceğine…Bunu bana yalnızca Peeta verebilirdi” Bu kitap benim kalbimi çok kırdı. Ben şahsen en başından beri gale karakterinin daha uyumlu olduğunu düşünüyordum ama bu kitapta gale ve katniss arasındaki ilişkinin yavaş yavaş bitişini ve yok oluşunu çok iyi bir şekilde okuduk asla pat diye bitmedi ve bu beni çok tatmin etti. Gale karakterini suçlayan çok insan görüyorum ama primi o öldürmedi arkadaşlar bombaları onun yapması bu cinayeti onun işlediği anlamına gelmiyor o zaman Rue karakterinin ölümünden de katniss mi sorumlu? Ki Gale üç kitap boyunca katnissi asla sıkıştırmadı evet onu sevdi ama eğer katniss onun aşkıma bir karşılık verecekse bunu cidden istediği için yapsın dedi ve ona her zaman bir alan tanıdı (Katniss ona çok kez umut vermesine rağmen) ve sonrasında katniss için iyi olanın peeta olduğunu kabul etti ve kendi yoluna gitti. Tek sıkıntısı oda doğduğu ve büyüdüğü kafa yapısından tam olarak çıkamadı insan avlamayı havan avlama ile bağdaştırmasından anlayabilirsiniz. Onun dışında beni düşündüren ve üzen çok yer oldu ama bu yazımda Finnick karakterine yer vermek istiyorum çünkü kendisi en sevdiğim karakter ve yaşadıkları ile ölümü beni tek kelime ile SARSTI. Finnick tamda hayatı boyunca olduğu gibi istemediği eller üzerinde öldü Hemde baba olucağını asla öğrenemeden. En çokta beni bu üzüyor. Başkan snowa da söve söve söve duramadım NEFRET EDİYORUM ONDAN kimse bana o adamı romantize edemez ASIL DÜŞMANINIZIN KİM
"Açlık Oyunları başlasın."
Bu incelemeye ne yazabileceğimden emin değilim.Öncelikle harika bir kitaptı.Duygular,arena,oyunlar hepsi çok güzel anlatılmış.Size burada yılların baş yapıtını anlatmayacağım.Ancak söyleyebileceğim birkaç şey var.
Bu kitabı okurken bir öğretmen,kitabıma bakıp Survivor'a benzediğini söylemişti.Hangi öğretmen olduğunu hatırlamıyorum.Bende sadece evet demiştim ama içimden kesinlikle farklı şeyler geçti.
Bu bir hayatta kalma mücadelesi bile değil,bu tamamen bir kumar. Bir arenada sizin gibi insanları öldürmek zorunda olduğunuzu düşünün.Rakibiniz küçük bir kız bile olabilir ve bu korkunç bir şey.Yine de bu tarz kurguları çok sevdiğim için bana haz verdi.
Squid Game,Alice in Borderland,Jumanji,Caraval,Vârislerin Oyunu gibi kurguları sevdiyseniz bu kitap tam size göre.Aynı şey bu kitapları okuyanlar için de geçerli.Bu kurgulara bir hak vermelisiniz.
Söylemek istediğim son şey ise bir karakter hakkında.Tanrım Peeta rol yapmadığın o kadar belliydi ki.Katniss kör müsün kızım sen?Açlıktan hep.
Her neyse kitap mükemmeldi ve bu kitap hakkındaki tek pişmanlığım,serinin sadece ilk kitabını almış olmam