En azından bu evrende yer alan insanı, yer değiştirdiğinde bedeninin değil, yaşadığı yılların uzunluğunu taşımak zorunda olan ve giderek ağırlaşan bu yükün altında nihayet ezilen bir varlık olarak tasvir edecektim mutlaka. Zaten zaman içinde sürekli artan bir yer kapladığımızı herkes hisseder.
Gün, çoğu şıkta, başka güçleri dengeleyerek, dengelerin ürünü bir barış kurulmasına da vesile olabilir.
Sürekli ilerlemekten bir an olsun vazgeçip şöyle bir durmak, acısıyla ve utancıyla, hüznüyle baş başa kalmak çok mu imkânsızdı?
“Nereden başlıyorduk?
İlk önce seviyor muyduk?
Yoksa ilk önce güveniyor muyduk?”
İnsanların şu hastalıklı, çürümüş şehirlerinde ne yapıyorsun sen?
Reklam
Reklam