"yatağımın karşısında bir pencere var. odanın duvarları bomboş. nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım."
Sorarlarsa ‘Ne iş yaptın bu dünyada?’ diye,rahatça verebilirim yanıtını:
Yalnız kaldım.Kalabildim!Altı milyar insanın arasında doğdum.Ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından...
Yalnız ağaçlar gibi,bakmasın eski zamangözlerin
İkimiz birden sevinebiliriz,göğe bakalım
Kaçamak ışıklardan,şeker kamışlarından
Gözlerimi al kurtar,durmadan harcadığım
Göğe bakalım,göğe bakalım,göğe bakalım