Hayal edin! Bütün büyük muzdaripler Bu dizm sayesinde kurtulmuş, ikinci oku geri çeviriyor: Roth yerine ses sizlik, McCarthy yerine sükunet, David Foster Wallace yerine refah.
Bunu istiyor muyuz?
Sanmam. Sanıyorum bizim kaderimiz daha yıllar boyunca edebi hastalığımızı sürdürmek. İnsanın kendini mutsuzluğunun niteliği konusunda tebrik etmemesi zordur. "Her kelime" diyordu Beckett, "sessizliğin üzerinde gereksiz bir leke gibidir'', sonra başlıyordu:
Nerde şimdi? Kim şimdi? Ne zaman şimdi? Sorgusuz sualsiz. Ben, di yorum ben. İnanmadan. Sorular, varsayımlar, öyle diyelim. Aynen devam, devam et, devam diyelim, et diyelim.