Au début, la quatrième de couverture m’avait plu. Mais en réalité, j’ai lu un roman de jeunesse, limite ado, typique de Wattpad.
Ça raconte l’histoire de Carmen et des gens qui ont marqué sa vie. À 45 ans, un jour au café, après le décès de sa nièce pendant l’accouchement, elle décide de revenir sur ces rencontres.
Franchement, rien de spécial. Je m’attendais à des histoires touchantes, mais il n’y a rien de tout ça.
Carmen couche avec trois personnes dans le livre, dont l’infirmière de la prison. J’ai été assez gênée de lire certaines phrases.
Il y a Antonio, lié à la drogue. Carmen part avec lui alors qu’ils se connaissent à peine. C’est n’importe quoi. Elle finit par être emprisonnée à cause de lui, alors qu’elle n’a rien fait.
Escouto est le fils du voisin. Il est plus jeune que Cali, sa nièce. Carmen a un enfant avec lui. Pour moi, c’est une vraie déception.
Ce livre est à fuir : pas de logique, pas d’histoire intéressante, juste des moments ordinaires racontés sans profondeur.
La seule chose qui m’a un peu plu, ce sont les quelques mots en espagnol. Rien de plus.
Kapağı yaz...
Adı yaz... (Aşk)
Konusu yaz... (Aşk ve bileşenleriyle)
Kitap yaz, ancak hikaye kıştan başlıyor. İlk sayfada Suzette'nin eşini kaybetmesiyle üzücü bir ayaza yakalanıyorsunuz. Suzette'yi teselli eden Noemie ananesinin ilk kalp carpıntısının nabzını yakalıyor ve ben kışa hırka çorap hazırlarken mevsim ilk-bahara dönüyor. Nabzı takip ediyor Noemie ve Suzette ile ilk-baharının tatlı gençlik esintisinin peşinden gidiyorlar.
Çıktıkları yolda Suzette ve Noemi'yi daha yakından tanıma fırsatımız oluyor.
Aslında romantik bir aşk hikayesinin içinde tatlı bir kuşak çatışması, Noemie'nin erkek arkadaşı Hugo ile olan ilişkisi ve sergilediği tutum da var. Buralarda mevsimi siz belirleyin
Olayları takip etmesi kolay. Kaldığınız yerden uzun süre sonra bile okumaya devam etmeniz hafızanızı hemen tazeleyecek ve kolayca yine olayların içine dalabileceksiniz. Biraz da bu yüzden yazın dağılan kafalarımızı üzmeyecek bir kitap. Sadece kumsala götürmek için boyutu biraz büyük ve ağır
Peki bu kitabın sonu son-bahar ile biter mi.
Kitaptan şarkılar:
L'amour est un bouquet de violettes - Luis Mariano
Il suffrirait de presque rien - Serge Reggiani
Amami finché puoi - Alessandrea Tonali
Reklam
Hayatımın çoğunluğunu büyük bir "hater" ile geçirmiş olmama rağmen haterlığın bu seviyesini görebileceğimi hiç düşünmezdim. Bunu yapan birçok kişi olsa da bu kitabı günümüzde "yaşlı adam Adorno"nun dünyayla ilgili şikayetlerine gülmek adına okumak ve onu karmaşık bir karikatüre indirgemek bence yanlıştır. Zira yazarımız, kitabında her türlü şey hakkında konuşmuştur ve denemelerini okumak tam anlamıyla muhteşem bir deneyimdi. Gelin size de biraz bahsedeyim.
Adorno, Alman-Yahudi bir filozof, psikanaliz uzmanı ve Alman İdealizminden etkilenen neo-Marksist bir bakış açısıyla toplumsal olguların araştırılmasına adanmış bir enstitü olan Frankfurt Okulu'nun bir üyesiydi. Nazi ırk yasaları nedeniyle Almanya'dan sürgün edilen Adorno, savaş yıllarını Thomas Mann ve Arnold Schoenberg gibi sürgün edilen diğerleri ile birlikte, Los Angeles'ın "eşitlikçi sarı-mavi gökyüzü" altında geçirmiştir.
İronik başlığıyla 20. yüzyılın ortasında ahlaktan ya da onun ait olabileceği iyi bir yaşamdan geriye ne kadar az şey kaldığını ima eden "Minima Moralia" isimli eseri, aldatıcı bir şakanın ardına gizlenmiş kötücül bir iyilikseverlik, felaket, kriz ve katliam duygusu yaymakta; Adorno ise bu kavramları, yüzyıl ortası toplumunu, tüketici zevkleri ve teknolojik harikalarıyla, doruk noktası Holokost olan, bitmek bilmeyen bir egemenlik sürecini maskeleyen beyaza boyanmış bir mezar olarak suçlamaktadır.
Adorno'nun eleştirel mizacı artık öylesine alay konusu olmuştur ki, eserleri, kendisinden daha az acı çeken ve daha az düşünenler tarafından kaçamak bir ironiyle sadece kasvet tellallığı olarak klişeleştirilmiştir, bu yüzden kedisinin çalışmalarını herkesle tartışmak pek mümkün değildir. İşte o vakit, yazarımızın kötü şöhretli yargılarıyla değil - cazın, sinemanın, astrolojinin, Odysseia'nın ve
Modern Bir Peri Masalı
Yazarın pandemi döneminde kaleme aldığı ve pandemiden yoğun şekilde etkilenerek yazdığını sık sık dile getirdiği Peri Masalı, King'in hikâye anlatımındaki zirve eserlerinden biri.
On yedi yaşındaki lise öğrencisi Charlie Reade, komşuları yaşlı Bay Bowditch'in zor durumda kaldığını görerek ona yardım etmek ister. Ve bu, Charlie ile esrarengiz Bowditch'in ve komşusunun köpeği Radar'ın tanışma hikâyesi olur. Charlie artık Bowditch'in eski evinin sürekli müdavimi olacaktır. Charlie'nin, Bowditch'in evinin arkasında bulunan tuhaf kulübeyi keşfetmesiyle hikâye bambaşka bir boyuta açılır.
Ve masallar...
Alice'in Harikalar Diyarı'na bol bol göndermelerin olduğu, hatta Alice'in paralel evrendeki bir yansıması hissi veren ve aynı zamanda bir Kara Kule öyküsü okuyormuşcasına olağanüstü bir maceraya evrilir giderek Charlie'nin bize anlattığı hikâyesi.
Empis adlı paralel bir yeraltı dünyasında yaşanan olağandışı karakterler, canlılar ve olaylarla örülü masalımızda sürekli ilerleyen bir hastalığın lanetine tutulmuş gri renkli iyi insanlarla ve elbette kötü insanlarla karşılaşıyoruz. Kedi boyunda devasa hamamböcekleri, dev tavşanlar, gökyüzünde iki ayı olan fantastik bir dünya, her köşe başında gargoylelerin önünüzü kestiği sokaklar ve cennet ile cehennem arasında yer alan gizemli bir dünyaya davet ediyor King bizi bu son eserinde.
Yazarın Lovecraft hayranlığı ve anlattığı hikâyeler, Lovecraft okurları için kitabı daha da güzelleştiriyor. Kujo'ya hafif bir reverans ve özellikle "Bundan başka dünyalar da var" gibi en güzel Kara Kule replikleriyle süslenmiş, okumaktan kesinlikle sıkılmayacağınız harika bir yapıt Peri Masalı.
ADI GEÇEN KİTAPLAR
Cthulhu'nun Çağrısı - H.P. Lovecraft
Pinokyo - Carlo Collodi
Gazap Üzümleri - John Stainbeck
Putların Alacakaranlığı - Friedrich Wilhelm
“Le jeu est fait!” s.92
Âşık olduğu Polina'nın borçlarını ödeyebilmek için kendini kumar masasında bulan Aleksey İvanoviç'in içindeki kumar tutkusu açığa çıkacaktır ama artık hiçbir şey de eskisi gibi olmayacaktır.
Kitabı okumaya başlamadan önce kafamda daha farklı senaryolar kurmuştum. Ama Dostoyevski'yi yeterince tanımadığımı da fark ettim.
Umutsuzluk, çaresizlik, kumar tutkusu ve aşk öyle anlatılmış ki. Kazanmak için mi kumar oynanır, oynamak için mi? Karakterimiz Aleksey için de kumar öyle bir tutku haline geliyor ki oyunun sonucu onun için önemli değil.
Kumarla bir anda zengin olunabileceği anlatılır ancak bir anda tüm servetinizi de kaybedebilirsiniz. Boş umutlarla dolu.. Sadece maddi kayıplar değil manevi kayıplar da yaşayabilirsiniz.
“...les chances peuvent tourner, une seule mauvaise chance et vous perdez tout...” s. 98
Fransız, Alman, İngilizlere, Batıya karşı yazarın düşüncelerini okuyoruz. Örneğin Fransızları kaba, bencil, ikiyüzlü, çok gururlu tipler olarak anlatmış. O dönemlerde Rusya Polanya'yı işgal ettiği için Ruslara karşı bir samimiyetsizlik oluşmuş. Batının Rusya hakkındaki düşüncelerini de okuyoruz.
Kitapta en çok değinilen şeylerden biri 'paranın olmadığı yerde itibar olmaması'. Kitaptaki hemen her karakterin maddi sıkıntılar yaşadığını ve bu sorunlarını çözmek için tüm aile servetine sahip teyzelerinin ölmesini beklediklerini okuyoruz. Bu insanların hayatları kumara ve mirasa bağlı.
“Quelle victorie!” s. 95
Yazarın deneyimleriyle ve kendi tutkularıyla yola çıkıp yazdığı bir kitabı. (Klasik 25 gün hikayesini anlatmayacağım :) Bunu demek kafi.)
Yalnız anlatımda bolca Fransızca cümleler, kelimeler var. Kitabı okurken alta bakıp tekrar devam etmek biraz sıkıyor. Tolstoy okurken de bununla karşılaşıyorum.
Keyifli okumalar
“Faites
Il est difficile d'expliquer à un enfant que le temps va guérir les maux, les gestes, les mensonges, les épreuves qui marquent, le deuil.
Nos parents sont nos piliers, notre exemple, un début de vie d'amour mais quand des événements surviennent comment éviter les dommages collatéraux! La peur du lendemain, la confiance, le coeur qui bat au moindre bruit, avancer sans trébucher, ce n'est pas insurmontable mais les traces sont là et nous les encaissons plus ou moins bien. Et le pardon n'est pas de mise face à certaines situations, aux gestes, aux comportements de ceux que l'on a mis en haut de l'affiche.
Cette histoire met en exergue que nous ne réagissons pas tous de la même façon. Soit on décide d'avancer sans oublier, soit on met sa vie entre parenthèse car la douleur est trop dure. Parfois, les douleurs de l'enfance, vous rongent, vous empoisonnent, c'est comme une maladie!
Rien n'est plus triste que la mort d'une illusion!
Reklam
Reklam