Yazarken belki de hayatımda ilk kez güç sahibi olduğumu hissediyordum. Bir başkasının sözlerini söylemem gerekmiyordu. Kendiminkileri yazabiliyordum. Bir kez olsun kendim olabiliyordum. Mahremiyetini seviyordum. Kimse beni izlemiyordu. Kimse beni yargılamıyordu. Kimse bana müdahale etmiyordu.
Ağlaması hemen kesildi, sadece biraz burun çekme kaldı, sonra burun çekme de geçince derin bir sessizlik oldu. Aramızda talimat üzerine ağlayabilen bir tek ben değildim.