Seher Dilara Karakaş
@sdilarak
Oğuz Atay
Oysa bizim bütün güzelliğimiz, yaşadıklarımızla düşündüklerimiz arasındaki acıklı çelişkinin yansımalarından ibaretti.
İnsanların duygularını yüzlerinden belli etmemeleri nerdeyse içgüdüsel denebilecek bir alışkanlık olmuştu.
Bu gülüşü bir daha hiç göremeyeceğimi düşünmeye bile dayanamayacağımı anlamıştım. Bu gülüş benim için çölün ortasında bir pınar gibiydi.
Ama her gün bir öncekinin aynıydı. O hâlâ yoktu. Ben de yalnızdım.
