Ayrılık; kimine göre dertti, firâktı; çünkü vuslattan ziyâde acıyla beslenirdi, hasretlikle yanar kavrulur, nefis denen canavarı ancak öyle alt ederdi. Belki de ayrılık; varlıktı, dünyaydı, hayatın ta kendisiydi de bilen yoktu...
Uyku hayatımızın üçte birini alır. Sıradan günlük işler, giyinmek, yemek yemek, sindirmek, hastalıklar, huzursuzluklar derken verimli çalışmaya ayıracağımız zaman çok az kalır. Günler birbirini takip eder ve olayın farkına varınca da yaşlanmış oluruz.
“Şamxalın birdən-birə ürəyi kövrəldi. Az qaldı ağlasın. O ən çox hirslənəndə, lakin nə edəcəyini bilməyib acizləşəndə ağlamaq istəyirdi. İndi də belə oldu.”