Sena Yıldız
@sena_ylldz
Ama gözler kör yüreğiyle görmeli insan
pdr
Ankara
8 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
O da kadınların çoğunda görüldüğü gibi başkalarının ruh hallerinden hareket ederdi.
Arzulandığında güzeldi, zeki insanların arasında espriliydi, gururu okşanınca mağrurdu, sevildiği zaman severdi. Ondan ne kadar çok istenirse o daha da fazlasını verirdi. Onunla kimsenin konuşmadığı, kimsenin onu görmediği, duymadığı, arzu etmediği yalnızlığı esnasında çirkinleşmiş, budalalaşmış, çaresiz ve mutsuz olmuştu. O ancak hayatın içinde canlanırdı, yalnızlıkta âdete eksilerek gölgeye dönüşürdü. Şimdiyse eski yaşantısının bir yansıması etrafını sararken bütün coşkusu, kaygısız sevimliliğiyle yeniden en yüksekteydi, Madam yeniden esprili, hoş ve çevresini etkiliyordu, sohbet ediyor ve üzerinde yoğunlaşan bakışların körüklediği ateşle tutuşuyordu. Bu insanları mutluluğuyla kandırmak istediğini unutmuş ve gerçekten coşmuştu, her gülümseyişini mutluluk her bir sözcüğü gerçek kabul ediyordu; uzun zamandır özlem duyduğu kalabalığın zevkini sürmeye adeta bir sevgilinin kollarına atılırcasına büyük bir tutkuyla bırakmıştı kendini.
Reklam
Gözün vazifesi sadece görmek değil, hakikat'i görmektir. Hakikat'i gören bir göz, artık başka bir şeyi göremez.
“Bunaldım. İnsan gövdesiyle çarpmıyor kötülüğe. Yüreğinden alıyor yarayı. Bencillik, yalan, hırs, kabalık... İnandıklarını koruyabilmek için çırpına çırpına tükeniyor akıl. İnceliğin nasıl bir yanılsama olduğunu görmek için başını kaldırmak yeterli. İçindeki iyilikle yenik düşüyorsun. Kırk boğuntu halkasından geçtim, her birinde seni biraz daha isteyerek. Geldim ve bungun yüzün kırk birinci acım oldu. Tuhaf değil mi insanın gücü sevdiğine yetiyor. Benim biricik ayrıcalığımsın oysa. Sana işgal dersem dünyayı nasıl tanımlarım ben. Damla kendini tamamladı ve gelip sana damladı. Hepsi bu...”
- Ama ben neyle suçlandığımı bilmiyorum ki?
- Yaşamaktan daha güzel bir suç mu olur. Taammüden yaşamak.
