Videolar
Bir öğretmen daha ne ister ki
Öğrencilerine mektubu sevdirmeyi çok istemiş. Düşünmüş taşınmış, farklı bir şey yapayım, demiş. Öğrencisinin o dönemdeki ruh haline, edebiyat sevgisine, hayatına uygun birer şair seçmiş. Artık hayatta olmayan şairler.
"Oturdum masanın başına, birine Can Yücel'in ağzından yazdım, birine Nâzım'ın ağzından. Kimi için Metin Altı-ok oldum kimi için Cemal Süreya. Bütün mektupların sonunda da dedim ki, ben çoktan öldüm ama bil ki senden gelecek bir mektup, yaşadığım günleri daha değerli kılacak benim için, üşenmez de iki satırcık karalarsan mutlu olurum. Sonra koydum mektupları zarflara, yazdım üstlerine öğrencilerimin adlarını. Pul da yapıştır-dım. Geldim okula, verdim zarfları Süleyman Efendi'ye.
İkinci derse yeni başlamıştık, Süleyman Efendi kapıyı tıklatıp içeri girdi. Hocam, öğrencilere mektup var, dağıtabilir miyim, dedi. Bizimkilerin yüzünü görmen lazım.
Nedir bu mektup, kimden geldi, diye hayret içindeler.
Alır almaz anladılar tabii ama hiç çaktırmadılar. Hemen katıldılar oyuna anlayacağın."
"Cevap yazdılar mi peki?"
"Ne yalan söyleyeyim, altmış öğrenciden altısı yazsa bayram edecektim. Altmışı birden yazdı. Bir de oturup o şairin hayatına çalışmışlar falan, ona göre bir şeyler yaz-mışlar. Hatta aralarından şairine birkaç mektup daha yazan oldu. Bir öğretmen daha ne ister ki?"
Baş harfi “-” Habil YaşarAlıntı
“-” – umut dolu gençliğimin boşa çıkan hayallerinin katili. Ömrümün en tatlı anlarını acıya çeviren yılanların en zehirlisi. Alfabenin içinde en çok bana seni hatırlatan, baş harfi “-” olan acımasız
