Kusursuz bir gömleğin içine neredeyse parça parça olmuş bir fanila giymek hoşuma gidiyor. Fanila yüzeysel olarak, yaşamda eryada geç göze alınacak azapların simgesidir. Ayrıca, (aslında daha çok) benim bir sanatçı olarak geleceğimi işaret ediyor. Ben (eğer böyle bir dal varsa) giysi sanatçısı olmak isterim. Daha iyisi, çürüme sanatçısı. Ben eskilikten parçalanmakta olduğu belli olan elbiseler giymeyi severim. Herkes ta başından beri giysilerinin parçalanması ile birlikte(hızlıca ve yüzeysel düşünerek kendi çürümesine tanık olur... İnsanların hırpalanmış giysilerini atma konusundaki tuhaf hevesi bence, parlanan giysilerin işaret etmeye çalıştığı sürece yatmanın bir simgesidir.