...Eğer dostluğumuz zaman ve mekan gibi şeylere bağlıysa, sonunda zamanı ve mekanı yendiğimizde,kendi dostluğumuzu da yıkmış oluruz!
Ama mekanı yendiğimizde,geriye sadece BURASI kalır. Zamanı yendiğimizde,bize kalan yalnızca ŞİMDİ'dir.
Burayı ve Şimdiyi paylaşacağımıza göre,nasıl düşünemezsin sık sık birlikte olacağımızı?
Geçtiğimiz yollarda kaybettiklerimizin bize en büyük kötülüğü, kendilerini tekrar tekrar hatırlatmalarıdır. Bir kere kaybetmekle kurtulamadığımız şeylerdir. Yoklukları hayatımızdaki varlıkları haline gelir. Hep, ama hep hatırlarız. Ne biçim kaybetmektir bu?