Yağmur Sıla Değirmi
@siladegirmi
Mezarım kül tarlası
Şu anda okuduğu kitaplar
O ta önceki yerleşik acı artık katılaştı, kalıcı bir ur hâline geldi: onunla da birlikte yaşamayı, ona da katlanmayı öğrenirim herhalde — olmazsa da, olmaz, zaten!…
En değerli hayalimdin sen, [——]: kendini yıktın!…
— Elden çıkarmak istemediğin gerçekler vardı, herhalde: bir yarım-yamalak felsefecinin hayali olmak ise istemedin. Oysa, onun yaşamında bir kez olsun gerçekleştirdiği, gerçek hâle getirebildiği tek hayali olabilirdin — hatta, sanıyorum, bunu istiyordun da… Hayalden gerçekliğe giden yoldaki adımı atmadın — “Kaçtım” dedin…
İşte: kaçtığın kendindi — belki de, benim gerçekleşen hayalim olabilseydin, kendi en yoğun gerçekliğin de olabilirdin…
Kim bilir, artık — geçti…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Beni en çok üzen şey" dedi Kafuku, "benim onu -en azından muhtemelen onun önemli bir parçasını- gerçekten anlayamamış olmam. Ve artık o yaşamıyor, muhtemelen onu sonsuza değin anlayamayacağım, öylece bitecek her şey. Derin bir denizin dibine batmış ağır bir sandık gibi. Bu aklıma geldikçe yüreğim sıkışıyor."
Çok iyi anlaşan eşlerin, büyük bir aşk besleyen eşlerin bile, birbirinin yüreğindekileri bütün çıplaklığıyla görmesi mümkün değildir bence. Böyle bir şeyin olması için çabalasanız bile kendinizi üzmekle kalırsınız, o kadar. Ama bu niyetinizde samimiyseniz, gayret ettiğiniz ölçüde karşımızdakinin içini görebilirsiniz. Zaten nihayetinde hepimizin yapması gereken kendimizle açık yüreklilikle uzlaşmayı başarmak değil midir? Karşımızdakini görmenin kendi içimize, ta dibimize kadar dosdoğru bakmaktan başka bir yolu yoktur. Ben öyle düşünüyorum.
"Rol yaparken kendimden başka biri olabiliyordum. Rolüm sona erince de yine kendime dönüyordum. İşte bu eğlenceli gelmişti bana."
"Başka biri olabilmek eğlenceli bir şey mi?"
"Tekrar kendine döneceğini bilirsen, evet." "Kendinize dönmeyi istemediğiniz zamanlar olmadı mı peki?"
Neden insanlar bu denli yalnız olmak zorundalar? Neden bu denli yalnız olunmak zorunda? Bu dünyada bu kadar çok insan yaşarken, her birimiz bir başkasından bir şeyler beklerken, neden bu kadar yalnızız? Ne için? Yoksa gezegenimiz, insanların yalnızlığından beslenerek mi sağlıyor dönüşünü?
