XXI
Şimdi biraz rahatladım. Her şey bitti, tamamen bitti. Müdürün ziyaretiyle içine düştüğüm o korkunç endişe krizinden çıktım çünkü itiraf etmeliyim ki hâlâ umudum vardı. Şimdiyse (Tanrı'ya şükürler olsun!) tüm umutlarım tükendi.
Sayfa 77 - Kapra
Meleklerin yeryüzünde dolaştığı zamanlar vardı. Şimdiyse cennette bile onları bulmak mümkün değil.
Bir trenin yavaşlaması gibi ağır ağır silindi gülümsemeleri. Çölün ortasındaki bir istasyona benzedi yüzleri. Yalnız ve korkak. Sarıldılar birbirlerine. Başka kimseleri yoktu çünkü. Şimdiyse sadece korkuları kalmıştı. Yalnız olmadıklarını biliyorlardı çünkü kolları doluydu. Uyudular.
Şimdiyse bu huzursuzluğu çok daha keskinleşmiş ve acı vermeye başlanmıştı, ama ne istediğini açık ve net olarak biliyordu: Güzelliğe, aydın bir bilince ve aşka sahip olmak istiyordu.
“Hayatın hep tersine işlemesi ne tuhaf.Yetişkin kılığına bürünen çocuklardık,şimdiyse çocuk gibi davranan büyükleriz.”
Ayrılıklar ne tuhaf. Aslında çok basit geliyor: Bir dakika önce, dört-beş dakika önce, orada yanındaydı, şimdiyse yok. Bir an onunla birlikteydi; sonraki an tek başına.
