Kuyucaklı Yusuf
Sabahattin Ali okuduğum üçüncü kitabı ve bu da diğerleri gibi beni çok etkiledi. Yusuf’un hikâyesi daha çocuk yaşta yaşadığı travmatik bir olayla başlıyor ve aslında bütün roman boyunca onun bu kırılma noktasından sonra hayata nasıl tutunmaya çalıştığını okuyoruz.
Kuyucak kasabasına getirilişiyle birlikte Yusuf’un hem yabancılığı hem de içe kapanıklığı daha belirgin hale geliyor. Yusuf'un yalnızlığını okurken kendi yalnızlığımı görür gibi oldum bazen. İnsanlara kolay güvenemeyen, içine kapanık ama aynı zamanda haksızlığa karşı sessiz kalamayan bir karakter olarak karşımıza çıkıyor Yusuf. Olaylar ilerledikçe kasabadaki düzen, insanların çıkar ilişkileri ve güç dengeleri Yusuf’un hayatını şekillendirmeye başlıyor.
Kitapta en dikkat çeken şeylerden biri, aslında çok büyük olaylar anlatılmasa bile karakterlerin yaşadığı duyguların çok güçlü bir şekilde hissettirilmesi. Yusuf’un yalnızlığı, öfkesi ve içindeki adalet duygusu çok sade bir dille veriliyor ama bu sadelik hikâyeyi daha etkileyici yapıyor. Sabahattin Ali’nin dili akıcı ve yalın olduğu için kitap kendini kolay okutuyor. Köy yaşamını okurken kendimi orada hissettim diyebilirim.
Okurken insan şunu fark ediyor; bazen insanın karakteri, içinde bulunduğu ortamla sürekli sınanıyor. Yusuf’un da hayatı boyunca verdiği mücadele tam olarak bu sınanma hali gibi geliyor. Bazı yerlerde insan onun adına üzülüyor, bazı yerlerde ise onun sessiz duruşuna hayran kalıyor. Yusuf'un ansızın değişen hallerini okurken acaba ne yapacak diye düşünmeden edemedim.
Kuyucaklı Yusuf, sadece bir hikâye değil; aynı zamanda insanın yalnızlığı, adalet arayışı ve hayata karşı duruşu üzerine düşündüren çok güçlü bir roman.
Kitap puanlaması 9/101000Kitap
Sabahattin Ali okuduğum üçüncü kitabı ve bu da diğerleri gibi beni çok etkiledi. Yusuf’un hikâyesi daha çocuk yaşta yaşadığı travmatik bir olayla başlıyor ve aslında bütün roman boyunca onun bu kırılma noktasından sonra hayata nasıl tutunmaya çalıştığını okuyoruz.
Kuyucak kasabasına getirilişiyle birlikte Yusuf’un hem yabancılığı hem de içe kapanıklığı daha belirgin hale geliyor. Yusuf'un yalnızlığını okurken kendi yalnızlığımı görür gibi oldum bazen. İnsanlara kolay güvenemeyen, içine kapanık ama aynı zamanda haksızlığa karşı sessiz kalamayan bir karakter olarak karşımıza çıkıyor Yusuf. Olaylar ilerledikçe kasabadaki düzen, insanların çıkar ilişkileri ve güç dengeleri Yusuf’un hayatını şekillendirmeye başlıyor.
Kitapta en dikkat çeken şeylerden biri, aslında çok büyük olaylar anlatılmasa bile karakterlerin yaşadığı duyguların çok güçlü bir şekilde hissettirilmesi. Yusuf’un yalnızlığı, öfkesi ve içindeki adalet duygusu çok sade bir dille veriliyor ama bu sadelik hikâyeyi daha etkileyici yapıyor. Sabahattin Ali’nin dili akıcı ve yalın olduğu için kitap kendini kolay okutuyor. Köy yaşamını okurken kendimi orada hissettim diyebilirim.
Okurken insan şunu fark ediyor; bazen insanın karakteri, içinde bulunduğu ortamla sürekli sınanıyor. Yusuf’un da hayatı boyunca verdiği mücadele tam olarak bu sınanma hali gibi geliyor. Bazı yerlerde insan onun adına üzülüyor, bazı yerlerde ise onun sessiz duruşuna hayran kalıyor. Yusuf'un ansızın değişen hallerini okurken acaba ne yapacak diye düşünmeden edemedim.
Kuyucaklı Yusuf, sadece bir hikâye değil; aynı zamanda insanın yalnızlığı, adalet arayışı ve hayata karşı duruşu üzerine düşündüren çok güçlü bir roman.
Kitap puanlaması 9/10
“Can “ kelimesi hayat içerisinde ne kadar basite indirgenerek geldi bu zamana kadar. Ağzımıza peselenk olan kelime ya da cümlelerin gerçekten söylenme zamanını hiç düşünüyor muyuz acaba?
Ağzımızdan çıkan her cümle ile sınanma kapısı açtığımızın keza. Kelimelerin doğru yerde ve doğru zamanda kullanılmasını çok uzun zaman önce rafa kaldıran bir toplum olduk. Biraz buna mecbur bıraktılar ee biz de pek engel olmadık hemen uyum sağladık.
“Seyir” kitabından sonra kolay kolay alaşağı eden bir kitap süreci olmadı. Ama konu alaşağı olmaktan ziyade yukarıya çıkabilme ve uygulamaya geçme hali. Sabır ve sebat konusunda iyi olmadığımız için belki de tökezleme hali.
Sosyal medyanın kölesi olup “ Anı Yaşa” mottosu altında sadece cümleyi kullanmak adına yapılan tüm eylemler sadece yolun yarısına dahi götürmüyor. Anda kal diyince insanlar kafalarında bambaşka kombinler hayal ediyor.
Susmayan bir zihne en iyi cevap ona vermem gereken tek cevaptır.” Ben şu andayım , yürüyorum, okuyorum, yapabiliyorum…” geçmişi ve geleceği karıştırmadan. Kimse size hafızanızı sıfırlayın da demiyor. Sadece o rüzgara kapılmaman gerektiğini unutma diyor aslında da bizim hamurumuz çok yatkın kurban rolüne…
Kitaba gelince konu bağlamı içine girmeyi tercih etmiyorum. Pandemi zamanında geçmesi bir beni o zamanlara götürmedi değil. Belki çoğumuzun kendisi ile yüzleştiği bir dönemdi, bazılarımız uyandı, bazılarımız uyanmadı ve hala uyuyor. Tüm gardınızı indirmişken hiç tanımadığınız bir adama ne kadar kendinizi emanet edebilirsin dedirtti bana? Kilit kelime belki de “güven ve tevekkül” .
Hepimizin hayatı aslında planlanmış şekilde karşımızda duruyor. Farkına varıp varmamak bizim tekamül sürecimiz . O sırada karşımıza çıkan insanlar ise ya ömür boyu yoldaşlarımız ya da sınavımızın sadece bir
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Huvat, Atiye, Halit, Seyit, Nuğber, Dirmit, Mahmut. Kalabalık bir aile ve karmaşık ilişkileri. Evlatla sınanma, paranormal olaylar, Azrail ile görüşme… İncelemek için değil de unutmamak için aldığım not diyelim.
İsa, Hemingway ve Santiago Arasında Bir HikayeEdebiyat
Puan vermedi·136 syf.·
2018 20. kitabı
Bu eser sembolik anlamda çok çok zengin bir içeriğe sahip olup; Hristiyan figürleriyle örülmüştür. Bazı İtalyan gazetecilerin ilk okuduklarında ağladığı iddia edilir.
Ana karakter Santiago önemlidir. Hz. İsa’nın on iki havarisinden biri olan Aziz Yakup’un İspanyolcada karşılığı Santiago’dur ve Hıristiyanlıkta önemli bir isimdir. Aziz Yakup, Hz. İsa'nın ilk müritlerinden biri olmuştur. Hz. İsa’nın göğe yükselmesine şahit olan üç havariden biridir. Aziz Yakup, eserin ana karakteri Santiago gibi balıkçılık ile uğraşmıştır. Bu ismin seçilmesi tesadüf değildir.
“Balık mucizesi” İncil’de yer almaktadır. Aziz Yakup ve babası da dahil olmak üzere, o gün balık yakalayamayan balıkçılara ağlarını tekrar suya batırmalarını söylemiştir. Balıkçılar tekrar ağlarını bıraktıklarında balıklar dolup taşmış ve tekneler neredeyse balıkların ağırlıklarından batacak duruma gelmiştir. Bu olaydan sonra balıkçılar teknelerini karaya çekip Hz. İsa’nın peşinden gitmişlerdir. (Luke 5:1)
Aziz Yakup hristiyanlığı yaymak için birçok ülke gezmiştir. Yazarın da birçok ülke gezmesi aralarındaki benzerliği ortaya koyar. Aziz Yakup’un gerçekte bir balıkçı ve yazarında profesyonel madalya ödülü almış yazarın Santiago karakteri oluşturmuştur. ve Hz. İsa yenilgiyi kabul etmeyen insandır. Santiago yenilgiyi kabullenmeyen tüm insanlığı sembolize etmektedir.
Manolin karakteri de oldukça anlamlıdır. İsmi “Manuel” ve “Immanuel” köklerinden gelir ve ibranice’de “Tanrı bizimle” anlamını taşır. Bu da karakterin sadece bir çocuk olmadığını, ilahi destek ve sadakati temsil ettiğini gösterir. Santiago’nun denizdeyken “Keşke çocuk yanımda olsaydı”(sayfa85) demesi, aslında yalnızlığın içinde duyulan bu ilahi desteğe olan ihtiyacı da simgeler. Ayrıca Manolin’de yaşlı adamla denize açılmak için ailesine neredeyse rest
Joe Bronson adındaki bir genç, disiplinli ve sıkıcı okul hayatından bunalıp evden kaçar. “Dazzler” adlı bir yelkenliye sığınır ama fark etmeden bir korsan grubunun arasına katılmış olur. Gerçek hayatın tehlikeleriyle yüzleşir; hayallerle gerçekler çatışır. Ve bu yolculuk, onu olgunlaştıran, kendi değerlerini fark ettiği bir “kişisel uyanışa” dönüştürür.
Joe’nun evden kaçışı sadece ailesinden değil, toplumun beklentilerinden de kaçıştır. Ancak özgürlüğün, kuralsızlık değil sorumluluk gerektirdiğini öğrenmesi büyüme yolculuğunun temelidir.
“Özgürlük rüzgâr gibidir, seni taşır ama nereye savrulacağını bilemezsin.” – bu romanın ruhunu özetleyen bir felsefesi var.
Joe, kitap başında çocuk gibi düşünürken, sonunda hayata karşı daha bilinçli, doğruyla yanlışı ayırabilen biri haline gelir. Bu yönüyle roman, klasik bir “bildungsroman” (kişisel gelişim romanı) örneğidir.
Jack London’ın doğa sevgisi bu kitapta da bariz. Deniz, bir karakter gibi anlatılır. Kahraman için hem özgürlük alanı hem de sınanma yeridir. Bu da London’ın doğa karşısındaki insan temasını işler.
Dazzler’daki tayfa; kaba saba ama hayatı deneyimle öğrenmiş denizcilerden oluşur. Joe’nun buradaki gözlemleri, sınıfsal farkındalığını artırır. Jack London kendi gençlik döneminde de yoksulluk ve işçi sınıfına ait deneyimler yaşadığı için bu konu sık sık öne çıkar.
YAZARIN DİLİ VE ANLATIM TARZI
• Dil: Canlı, sade ama vurucu.
• Çeviri (Şemsa Yeğin): Akıcı ve genç okurlar için anlaşılır bir Türkçeyle çevrilmiş. Cümleler kısa, olay örgüsü hızlı ilerliyor.
• Betimlemeler: Özellikle deniz ve liman sahnelerinde etkileyici. Sanki sen de Joe’yla aynı yelkenlide gibisin. Tuz kokusunu alırsın yani.
NEDEN OKUNMALI?
• Gençlere hayal ile gerçek arasındaki farkı göstermek için mükemmel bir rehber.
• Sorgulayan birey
Her Yolculuk Bir DönüşümdürEdebiyat
“Belki de gördüğümüz her şey bir aldatmacadan ibarettir.” (s.33)
Metin, girişte polisiye bir roman gibi ilerlese de arka planda dönüşümün, hakikatin ve insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin hikâyesini de taşıyor.
Genelde bir metni okur, sonra yazarı merak ederiz ancak benim bu kitapla tanışmam tersi bir seyir izledi. Yazarı, platformdaki titiz incelemeleri ve seçici yorumları üzerinden tanıyınca bu özenli yaklaşımın kendi kurgusuna nasıl yansıdığını görme merakıyla yola çıktım.
Uzun bir aradan sonra kurgu okuyunca bana zihnimde 
Joseph Campbell’ın 
Kahramanın Sonsuz Yolculuğu ve 
Christopher Vogler’ın 
Yazarın Yolculuğu rehberlik etti. Hikâyenin nasıl kurulduğunu bu izlek üzerinden düşündüm. Campbell ve Vogler’in çizdiği anlatı iskeleti düşünüldüğünde bu romanda da “eşik”, “sınanma”, “yardımcılar ve karşıt güçler”, “yanılsama”, “dönüşüm” ve “geri dönüş” aşamalarının metne yerleştirildiğini gördüm. Karakterler olayların içine sürüklenirken aynı zamanda kendi seçimlerinin ahlaki sonuçlarıyla da yüzleşmek zorunda kalıyor. Böylece roman, düz bir macera akışından daha fazlası oluyor.
Romanın en güçlü yanlarından biri, merak duygusunu daha ilk sayfalarda devreye sokabilmesi. Ritim akıcı, anlatım dili yormuyor, betimlemeler metni ağırlaştırmıyor, cümleler sağlam, kelime seçimleri ise özenli. Karakterler birbirlerini okumaya, çözmeye, yanılgıya düşürmeye ve birbirlerinin hakikatinin izini sürmeye çalışıyor. Bu da metni yer yer bir akıl oyunları alanına dönüştürüyor ve okurun dikkatini sürekli canlı tutuyor. Gerçek bir olaydan hareketle kurgulanmış olması da bu etkiyi güçlendiriyor, anlatıya yaşanmışlık ve gerçeklik hissi katıyor.
Romanın aklımda kalan en güçlü cümlelerinden biri şuydu: “Belki de bütün mesele bu, kendindeki eksik duyguyu bulup olaya bir de öyle bakmak.” (s.38) Bu ifade bana Lacan’ın eksiklik düşüncesini
Joseph Campbell’ın Kahramanın Sonsuz Yolculuğu ve Christopher Vogler’ın Yazarın Yolculuğu rehberlik etti. Hikâyenin nasıl kurulduğunu bu izlek üzerinden düşündüm. Campbell ve Vogler’in çizdiği anlatı iskeleti düşünüldüğünde bu romanda da “eşik”, “sınanma”, “yardımcılar ve karşıt güçler”, “yanılsama”, “dönüşüm” ve “geri dönüş” aşamalarının metne yerleştirildiğini gördüm. Karakterler olayların içine sürüklenirken aynı zamanda kendi seçimlerinin ahlaki sonuçlarıyla da yüzleşmek zorunda kalıyor. Böylece roman, düz bir macera akışından daha fazlası oluyor.
Romanın en güçlü yanlarından biri, merak duygusunu daha ilk sayfalarda devreye sokabilmesi. Ritim akıcı, anlatım dili yormuyor, betimlemeler metni ağırlaştırmıyor, cümleler sağlam, kelime seçimleri ise özenli. Karakterler birbirlerini okumaya, çözmeye, yanılgıya düşürmeye ve birbirlerinin hakikatinin izini sürmeye çalışıyor. Bu da metni yer yer bir akıl oyunları alanına dönüştürüyor ve okurun dikkatini sürekli canlı tutuyor. Gerçek bir olaydan hareketle kurgulanmış olması da bu etkiyi güçlendiriyor, anlatıya yaşanmışlık ve gerçeklik hissi katıyor.
Romanın aklımda kalan en güçlü cümlelerinden biri şuydu: “Belki de bütün mesele bu, kendindeki eksik duyguyu bulup olaya bir de öyle bakmak.” (s.38) Bu ifade bana Lacan’ın eksiklik düşüncesini